thumb|250px|Żebra w listkach płożymerzyka falistego thumb|250px|Ostrokrawędziste i niepodzielone żebra na pędzie kaktusa Echinocactus platyacanthus Żebro – termin w botanice oznaczający: W listkach niektórych mchów biegnącą centralnie wiązkę grubościennych komórek. Wiązka ta kończy się zwykle u nasady listka i tylko u płonnikowatych łączy z wiązka przewodzącą w łodyżce. Na końcu listka żebro może wybiegać w ość lub kończyć się na szczycie, ewentualnie przed szczytem. Podłużne wypukłości pędów roślin pełniących zwykle funkcję mechaniczną. Są charakterystyczne m.in. dla kaktusowatych (z wyjątkiem najstarszych linii rozwojowych obejmujących rodzaje drzewidło i opuncja), u których umożliwiają kurczenie lub zwiększanie objętości pędu składając lub rozchylając się harmonijkowato. Sposób wykształcenia (głębokość, kształt, liczba żeber) bywa istotną cechą diagnostyczną podczas oznaczania gatunków. Mogą być proste lub skręcone spiralnie, na przekroju ostre, zaokrąglone lub ucięte. U innych roślin żebrowanie łodygi usztywnia łodygi i często właśnie w żebrach biegną pasma tkanek wzmacniających.
Przypisy
Kategoria:Morfologia roślin