Alojzy Zielecki (ur. 22 marca 1933 w Uluczu, zm. 20 października 2019) – polski historyk.
thumb|Nagrobek Alojzego Zieleckiego
Życiorys Urodził się 22 marca 1933. Był synem Józefa i Pelarii z domu Gularczyk. Był prawnukiem żołnierza w armii Księstwa Warszawskiego, następnie pracującego w dobrach Krasickich. Miał brata Władysława (1919-2005, podczas II wojny światowej żołnierz Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego, w PRL działacz PZPR).
Jako uczeń Liceum Pedagogicznego w Sanoku 9 czerwca 1952 został wybrany na Zlot Młodych Przodowników – Budowniczych Polski Ludowej w Warszawie. Ukończył tę szkołę w 1953, a następnie rozpoczął studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Od 1957 pracował w Liceum Ogólnokształcącym do 1974, a później Technikum Ekonomicznym w Twardogórze. W 1973 obronił rozprawę doktorską pt. Efektywność pracy domowej w nauczaniu historii, napisaną pod kierunkiem prof. dra hab. Tadeusza Słowikowskiego. Uzyskał tytuł naukowy doktora habilitowanego zakresie historii. Od 1974 pracował w Rzeszowie, na stanowisku adiunkta w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Od 1983 doktor habilitowany (rozprawa pt. Struktura treści a myślenie historyczne).
Dwukrotnie pełnił funkcję prodziekana i czterokrotnie dziekana na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego, kierownik Zakładu Dydaktyki Historii UR (1983-2004). Od 1989 w pięciu kadencjach przewodniczący Komisji Dydaktycznej Zarządu Głównego PTH. Rzeczoznawca Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu w zakresie szkolnych podręczników historii. Redaktor prac zbiorowych Metodologiczne i dydaktyczne problemy historii regionalnej.
Specjalizował się w badaniach źródłowych, dziejach miast galicyjskich oraz studiami dotyczącymi ruchu niepodległościowego w tym organizacjami paramilitarnymi na ziemiach polskich przed I wojną światową.
Wypromował ponad trzystu magistrów oraz czterech doktorów. Uhonorowany nagrodami i odznaczeniami m.in. odznaką „Zasłużonego dla Województwa Rzeszowskiego”, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2000)., Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Był żonaty z Marią. Miał dwóch synów: Władysława (profesora nadzwyczajnego w Katedrze Technologii Maszyn i Organizacji Produkcji Politechniki Rzeszowskiej) oraz Aleksego (inżynier budownictwa). Zmarł 20 października 2019. Został pochowany na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.
Publikacje Wspomnienia związane z powiatem sanockim, w: Wyjście na prostą. Pamiętniki z lat 1944–1969 (wybór prac konkursowych z konkursu tygodnika „Polityka”). Środki dydaktyczne w nauczaniu i uczeniu się historii, Rzeszów 1976. Kierowanie pracą domową ucznia w nauczaniu historii, Warszawa 1976. Struktura treści a myślenie historyczne, Rzeszów 1978. Dydaktyka historii. Poradnik dla studentów, Rzeszów 1981. Mapa w nauczaniu historii, Warszawa 1984. Role i funkcje podręcznika historii Rzeszów. 1984. Podrozdziały w rozdziale W epoce autonomii galicyjskiej. Przeszłość w szkole przyszłości. 20–22 V 1997. Częstochowa 1997. Praktyczne kształcenie kandydatów na nauczycieli historii Rzeszów 1998. Edukacja historyczna w reformowanej szkole, cz. I–II, Kraków 2000. Bukowsko w okresie autonomii Galicji [w:] Ojczyzna bliższa i dalsza. Studia historyczne ofiarowane Feliksowi Kirykowi w sześćdziesiąta rocznicę urodzin. Kraków 1993.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie Kategoria:Historycy związani z Sanokiem Kategoria:Ludzie urodzeni w Uluczu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Socjologiczno-Historycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie Kategoria:Zmarli w 2019 Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Historycznego