AZS Olsztyn (piłka siatkowa)

Indykpol AZS Olsztyn – polski męski klub sportowy piłki siatkowej z siedzibą w Olsztynie. Drużyna siatkówki AZS UWM Olsztyn. Pięciokrotny Mistrz Polski i siedmiokrotny zdobywca Pucharu Polski. Jeden z najbardziej utytułowanych klubów w historii polskiej siatkówki.

Piłka Siatkowa jest spółką akcyjną, w której głównym akcjonariuszem jest Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. PLS wymaga, aby w lidze występowały sportowe spółki akcyjne, zatem 16 września 2005 roku odpowiedni wniosek złożono do sądu rejestrowego, a w dniu 12 października 2005 roku Spółka została zarejestrowana w Sądzie Rejonowym w Olsztynie.

W sezonach 2021/2022 i 2022/2023 zawodnicy AZS Olsztyn rozgrywali mecze ligowe Plusligi w hali w Iławie, gdyż Hala „Urania” była remontowana.

Sukcesy Mistrzostwa Polski: 1. miejsce (5x): 1973, 1976, 1978, 1991, 1992 2. miejsce (8x): 1972, 1974, 1977, 1980, 1989, 1993, 2004, 2005 3. miejsce (9x): 1971, 1975, 1982, 1983, 1985, 1990, 2006, 2007, 2008 Puchar Polski: 1. miejsce (7x): 1970, 1971, 1972, 1982, 1989, 1991, 1992 2. miejsce (5x): 1983, 1990, 2005, 2007, 2009 Puchar Europy Zdobywców Pucharów: 2. miejsce (1x): 1978 PreZero Grand Prix PLS 1. miejsce: 2021 3. miejsce: 2023

Historia Chronologia nazw 1950: Klub Uczelniany (KU) AZS Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie 1969: KU AZS Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie 1999: Klub Sportowy AZS Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego (UWM) Olsztyn 2000: Indykpol AZS Olsztyn 2001: PZU AZS Olsztyn 2005: KS PZU AZS Olsztyn 2007: Mlekpol AZS Olsztyn 2008: AZS UWM Olsztyn 2010: Indykpol AZS UWM Olsztyn 2011: Indykpol AZS Olsztyn 2026: Energa Indykpol AZS Olsztyn

Początki klubu W 1950 roku, tuż po założeniu Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie, dzięki staraniom dziekana Wydziału Zootechnicznego prof. Adama Szostkiewicza oraz kierownika Studium Wychowania Fizycznego mgr. Leopolda Szczerbickiego, powołany został do życia Akademicki Związek Sportowy działający przy uczelni. Jedną z pierwszych utworzonych sekcji była sekcja siatkówki. Swój pierwszy mecz olsztyńscy akademicy rozegrali w październiku 1950 roku, wygrywając 2:0 z Ogniwem Lidzbark Warmiński. Pierwsza dekada działalności klubu to powolne zdobywanie doświadczenia na siatkarskich parkietach. Pierwszym poważniejszym osiągnięciem było zajęcie 4. miejsca w III Akademickich Mistrzostwach Polski. W 1958 roku pojawiła się pierwsza szansa na awans do II Ligi. Została ona jednak zaprzepaszczona po porażce w decydującym starciu z Avią Świdnik.

Lata 60 XX wieku Wymarzonego awansu nie przyniósł również rozgrywany w 1960 roku turniej w Olsztynie. Sztuka ta udała się dopiero w 1961 roku, kiedy to akademicy pod wodzą trenera Leszka Dorosza, absolwenta olsztyńskiej uczelni, po raz pierwszy awansowali na wyższy szczebel siatkarskich rozgrywek. Kolejnym celem był awans do I Ligi (odpowiednik dzisiejszej PlusLigi). Sztuka ta udała się już cztery lata później w sezonie 1964/1965. Debiut w najwyższej klasie rozgrywkowej nie był zbyt udany. Akademicy zanotowali spadek do II ligi, jednakże zagościli tam tylko przez jeden sezon, by ponownie wrócić do I ligi i zagościć tam na dużo dłużej. Pierwszy duży sukces przyszedł w sezonie 1969/1970, kiedy to akademicy po raz pierwszy w historii klubu zdobyli Puchar Polski.

Lata 70 XX wieku Sukces ten rozpoczął nową erę w historii kortowskiego klubu. Kolejne dwa sezony zaowocowały kolejnymi tryumfami. Drużyna po raz drugi i trzeci z rzędu zdobyła Puchar Polski oraz wywalczyła dwa pierwsze medale Mistrzostw Polski, najpierw brązowy, a później srebrny. Wreszcie w sezonie 1972/1973 nadszedł upragniony sukces. Po raz pierwszy olsztyński AZS zdobył złoto i został Mistrzem Polski. Kolejne dwa sezony to dwa kolejne medale – srebrny i brązowy. Jednakże w sezonie 1975/1976 akademicy po raz kolejny zostali Mistrzami Polski. Rok później musieli zadowolić się 2. miejscem na podium, ale za to w sezonie 1977/1978 po raz trzeci zdobyli Mistrzostwo Polski. Był to ósmy sezon z rzędu, który zakończył się zdobyciem medalu. Passa została przerwana dopiero w sezonie 1978/1979, który zakończył się zajęciem 5. miejsca w tabeli. Lata 70. to także dobra postawa klubu na arenie międzynarodowej. W Pucharze Europy Zdobywców Pucharów w sezonie 1977/1978 akademicy uplasowali się na drugiej pozycji. Na ten okres przypadły również sukcesy reprezentacji Polski, która zdobyła tytuł Mistrzów Świata oraz wywalczyła złoty medal olimpijski. W drużynie Huberta Wagnera nie zabrakło również olsztyńskich siatkarzy, wśród których najbardziej swój udział zaakcentowali Mirosław Rybaczewski i Zbigniew Lubiejewski.

Lata 80 XX wieku Początek lat 80 XX w. to nadal dobre wyniki i oscylowanie klubu w górnej części tabeli, w tym kilka kolejnych medali, jednakże już bez złota. Z kolei w sezonie 1981/1982 wywalczony został po raz czwarty Puchar Polski. Jednakże sezon 1986/1987 okazał się być kryzysowy. Po 20 latach gry w I lidze i odniesieniu wielu sukcesów klub spadł do II ligi. W utrzymaniu nie pomogło nawet posiadanie w składzie trzech aktualnych reprezentantów Polski – Andrzeja Grzyba, Arkadiusza Wiśniewskiego i Leszka Urbanowicza. Rozbrat z najwyższą klasą rozgrywkową nie trwał jednak długo, bo zaledwie jeden sezon. Powrót do ekstraklasy w sezonie 1988/1989 okazał się bardzo udany i zakończył zdobyciem srebrnego medalu oraz wywalczenia piątego Pucharu Polski. Rok później akademicy do swojego dorobku dołożyli kolejny medal, tym razem brązowy.

Lata 90 XX wieku Najlepsze jednak miało dopiero nadejść. Sezony 1990/1991 oraz 1991/1992 zakończyły się wywalczeniem dwa razy z rzędu podwójnej korony, czyli jednocześnie zdobyciem Pucharu Polski oraz złotego medalu Mistrzostw Polski pod kierunkiem trenera Andrzeja Grygołowicza. W następnym sezonie do medalowego dorobku został jeszcze dołożony brąz. Sezon 1993/1994 okazał się powrotem kryzysu. Kłopoty finansowe i odejście kilku podstawowych graczy spowodowało, że klub spadł do I ligi serii B (w 1989 roku nazwa I ligi została przemianowana na I liga seria A, a II ligi na I liga seria B), a następnie nawet na jeden sezon do II ligi. Kolejne lata to naprzemienna gra w I lidze serii B i I lidze serii A. Sytuacja ustabilizowała się dopiero w sezonie 1998/1999, kiedy to klub pod wodzą Stanisława Iwaniaka, byłego zawodnika tej drużyny, na dobre powrócił do najwyżej klasy rozgrywkowej. Po zakończeniu sezonu 1999/2000 w miejscu dotychczasowej siatkarskiej ekstraklasy została utworzona zawodowa liga pod nazwą Polska Liga Siatkówki, a wśród jej uczestników znalazł się również kortowski klub.

Lata 2000–2009 Sezon 2000/2001

Początek sezonu nie był zbyt udany. Praktycznie same porażki i nieliczne wygrane nie pozwalały kibicom spać spokojnie. 5 listopada 2000 roku ze stanowiska trenera zrezygnował Stanisław Iwaniak. Jego miejsce zajął Maciej Tyborowski, który ze swoim poprzednikiem znał się jeszcze z lat 70 XX wieku, kiedy to razem jako zawodnicy zdobywali pierwszy w historii klubu tytuł Mistrzów Polski. Nowy szkoleniowiec tchnął w drużynę nowego ducha, co przeniosło się także na poprawę gry. Akademicy pierwszy sezon w PLS zakończyli ostatecznie na 5. miejscu.

Sezon 2001/2002

Przed startem sezonu sponsorem tytularnym drużyny została grupa PZU, a zwiększony budżet klubu miał umożliwić w przyszłości powrót do walki o Mistrzostwo Polski. Początkowo akademicy grali jednak w kratkę, przeplatając dobre mecze z niespodziewanymi porażkami. Zaowocowało to zmianą na posadzie trenera. Tym razem stery przejął Bogusław Cieciórski, jednakże na niewiele się to zdało, czego efektem było zaledwie 7. miejsce.

Sezon 2002/2003

Rok 2002 miał być przełomowym. Udało się ponownie ściągnąć byłych zawodników Mariusza Szyszko, Mariusza Sordyla i Piotra Poskrobko, którzy w barwach AZS zdobywali dwukrotnie Mistrzostwo Polski w latach 1991–1992, ale również Niemców Marka Siebecka i Steffena Busse. Trenerem natomiast został Wojciech Drzyzga. Zabiegi te wystarczyły jedynie na zajęcie 5. miejsca, co na pewno pozostawiało pewien niedosyt.

Sezon 2003/2004

Przed sezonem 2003/2004 dokonano kolejnych wzmocnień w postaci ściągnięcia m.in. Pawła Papke i Pawła Zagumnego. Na stanowisku trenera został zatrudniony Grzegorz Ryś. Dzięki temu po 11 latach przerwy olsztynianie po raz kolejny stanęli na podium Mistrzostw Polski zdobywając srebro. Do upragnionego złota brakowało niewiele, jednakże w finale górą byli zawodnicy Jastrzębia Borynia.

Sezon 2004/2005

Co się nie udało poprzednio, miało udać się tym razem. W celu poprawy przyjęcia i środka pozyskano Michała Bąkiewicza i Michała Ruciaka ze Skry Bełchatów oraz Marcina Nowaka z Energii Sosnowiec. Ruchy transferowe były o tyle optymistyczne, że nie tylko wzmacniały drużynę, ale również osłabiały jednego z głównych rywali w tym sezonie, a mianowicie Skrę Bełchatów. Pierwsza próba sił w finale Pucharu Polski, który rozgrywany był w olsztyńskiej Hali Urania okazała się jednak zwycięska dla gości z Bełchatowa. Akademicy mieli za to zrewanżować się w finale Mistrzostw Polski. Kontuzje Pawła Papke i Michała Bąkiewicza w końcówce sezonu mocno pokrzyżowały te plany i klub zdobył srebrny medal.

Sezon 2005/2006

Przed rozpoczęciem sezonu postanowiono dokonać kolejnych wzmocnień ściągając Piotra Gruszkę ze Skry Bełchatów. Jednakże słaba postawa drużyny na początku rozgrywek doprowadziła do zmiany trenera. Pod koniec 2005 roku Grzegorza Rysia zastąpił Waldemar Wspaniały. Po jego opieką poprawiły się osiągane rezultaty, jednakże wystarczyło to tylko na zajęcie 4. miejsca przed fazą playoff. W efekcie tego w półfinale doszło do konfrontacji ze Skrą Bełchatów, która pomimo zaciętości okazała się być po raz kolejny przegrana. Na pocieszenie w walce o brąz udał się rewanż z AZS Częstochowa, który wcześniej wyeliminował olsztyńskich siatkarzy w walce o Puchar Polski.

Sezon 2006/2007

thumb|230px|AZS Olsztyn w meczu przeciwko Delekcie Bydgoszcz w sezonie 2006/2007 Z racji rozgrywanych w Japonii mistrzostw świata, nowy sezon rozpoczął się dopiero w połowie grudnia. W składzie olsztyńskiej drużyny pozostało trzech świeżo upieczonych wicemistrzów świata – Paweł Zagumny, Wojciech Grzyb i Michał Bąkiewicz. Piotr Gruszka, który nie do końca spełnił pokładane w nim nadzieje, nie doszedł do porozumienia z władzami klubu w sprawie nowego kontraktu i postanowił wrócić do Skry Bełchatów. Przeciwny kierunek objął Ireneusz Mazur, który na stanowisku trenera zastąpił Waldemara Wspaniałego. Z klubem pożegnali się także Marcin Nowak i Mark Siebeck. Przybyło za to dwóch obcokrajowców, reprezentant Stanów Zjednoczonych Richard Lambourne i Turek Sinan Cem Tanık. Transfery te okazały się w dalszej części sezonu strzałem w dziesiątkę. Akademicy świetnie rozpoczęli sezon. Jednakże kilka niespodziewanych porażek zadecydowało o zajęciu drugiego miejsca w fazie zasadniczej. W pierwszej rundzie playoff pojedynek z Jadarem Radom okazał się tylko formalnością. Tak samo miało być w półfinale z Jastrzębskim Węglem, ale dwa pierwsze mecze w Olsztynie nieoczekiwanie zakończyły się zwycięstwami gości. Jedna wygrana na wyjeździe tylko przedłużyła szanse akademików na finał, jednak kolejna porażka zrewidowała te plany. Podobnie jak w poprzednim sezonie w walce o brąz spotkały się drużyny akademickie z Olsztyna i Częstochowa i po raz kolejny lepsi okazali się siatkarze ze stolicy Warmii.

Sezon 2007/2008