Wacław Denhoff-Czarnocki (ur. 20 stycznia 1896 w Warszawie, zm. 11 kwietnia 1927 w Bydgoszczy) – żołnierz Legionów, kapitan piechoty Wojska Polskiego, pomysłodawca założenia klubu Polonia Warszawa, poeta.
Dzieciństwo i młodość Syn kupcaJednak niektóre źródła (np: Marsz, marsz Polonia ) tytułują go hrabią Tadeusza i Zofii z Czarnowskich. Uczył się w Gimnazjum W. Wróblewskiego w Warszawie, w którym też zdał maturę w roku 1913. Jako uczeń należał do organizacji postępowo-niepodległościowej „Promień”. Następnie podjął studia medyczne na uniwersytecie w Lozannie, gdzie był członkiem tamtejszej „Filarecji”.
Działalność wojskowa Od roku 1912 należał do Związku StrzeleckiegoLub do Związku Walki Czynnej. W 1914 ukończył szkołę podoficerską, przebywał na letnim kursie oficerskim w krakowskich Oleandrach. W latach 1915–1918 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej (pod pseudonimem Szembek). W tym czasie używał także nazwiska Denhoff, które później dodał do swojego nazwiska rodowego.
Przebieg służby 6 sierpnia 1914 - zastępca dowódcy 13 kompanii strzeleckiej. 25 sierpnia - dowódca I plutonu 1 kompanii V baonu 1 pułku piechoty Legionów Polskich 9 października - awans na ppor. piechoty 12 maja - został przydzielony do 3 szwadronu dyonu kawalerii rotmistrza Władysława Beliny-Prażmowskiego, w celu zapoznania się ze służba w kawalerii 15 lipca - adiutant baonu uzupełniającego I brygady 22 sierpnia - został komendantem okręgu Piotrkowskiego 15 października - komendant m.st. Warszawy. 17 grudnia objął funkcje adiutanta Komendy Naczelnej od 25 marca do 21 kwietnia 1916 kierownictwo okręgu Włocławskiego 22 kwietnia został szefem komisji wydawniczej POW 12 lutego 1917 objął funkcję komendanta szkoły podchorążych 4 lipca - komendant Okręgu Lubelskiego 15 listopada - ponownie komendantura m.st Warszawy. 1 lipca 1918 - objął funkcję szefa propagandy POW W październiku wysłany w specjalnej misji do Lwowa, gdzie zastał go rozpad Austro-Węgier. Od 1 listopada uczestniczył w obronie Lwowa przeciwko Ukraińcom, początkowo na odcinku Domu Techników, potem dowodził odcinkiem Elektrownia. 2 grudnia, po oswobodzeniu miasta, został awansowany na porucznika piechoty, i otrzymał dowództwo 1 kompanii 6 pułku piechoty Legionów. 10 lutego 1919 został szefem oddziału wywiadowczego. 25 marca jako szef oddziału informacyjnego Dywizji Litewsko-Białoruskiej, uczestniczył w walkach z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim. 10 maja wyznaczony na szefa oddziału II dowództwa frontu. 15 listopada awansowany na kapitana piechoty. 10 stycznia 1920 mianowany adiutantem sztabowym. 1 kwietnia na skutek ciężkiej choroby płuc, przeszedł do dyspozycji naczelnego dowództwa, i został skierowany na urlop zdrowotny. Jednak z powodu trudnej sytuacji na froncie, pomimo złego stanu zdrowia, zorganizował dywersję na tyłach wojsk bolszewickich na terenach Małopolski Wschodniej. Po ustabilizowaniu sytuacji na froncie przeszedł do służby administracyjnej. Po zakończeniu wojny 10 listopada 1921 przeniesiony do 65 pułku piechoty w Starogardzie. Od 17 grudnia ponownie na urlopie zdrowotnym, mimo intensywnego leczenia w sanatorium w Rajczy następuje dalszy postęp gruźlicy, w związku z czym 30 września 1925 przechodzi w stan spoczynku.
Odznaczenia Czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, pośmiertnie otrzymał Krzyż Niepodległości (1930)..
Twórczość literacka W roku 1916 wydał w Kielcach zbiór Piosenki i Wiersze. Dopisał też kilka zwrotek do pieśni O mój rozmarynie. Ponadto był współredaktorem pism: „Przegląd Wojskowy” i „Strzelec”. Kilka dni przed śmiercią ukazał się zbiór jego wierszy pt. Włóczęga.
Działalność sportowa Był kapitanem drużyny piłkarskiej Korona I, działającego w ramach Warszawskiego Koła Sportowego. Pod koniec 1911 roku zaproponował kapitanom dwóch pozostałych drużyn działających w ramach koła sportowego, Stelli i Merkurego, połączenie w jedną drużynę, której nadał nazwę "Polonia" (łacińska nazwa Polski). Nazwa ta miała przypominać w 1911 roku o istnieniu Polski, pomimo tego, że nie było jej w tamtych czasach na mapach Europy. Szybko zakończył karierę piłkarską, jednak sport pozostał w sferze jego zainteresowań, gdy został redaktorem „Głosu Stadionu”. W 1924 był redaktorem odpowiedzialnym tygodnika „Stadjon”.
Życie prywatne Żonaty z Wandą z Cumftów, mieli córkę Krystynę.
Po zakończeniu służby wojskowej Wacław Denhoff-Czarnocki zamieszkał w Zakopanem, gdzie uprawiał taternictwo i narciarstwo.
Zmarł na gruźlicę w Bydgoszczy, tam też – na cmentarzu Nowofarnym – został pochowany. Ponieważ jego grób został zniwelowany, miejsce pochówku zostało ustalone w 2011 r. przez kibiców Polonii Warszawa we współpracy z rodziną Wacława Denhoff-Czarnockiego.
Przypisy
Bibliografia Wiktor Krzysztof Cygan Oficerowie Legionów Polskich 1914 - 1917 Barwa` i Broń, Warszawa 2005
Linki zewnętrzne Publikacje Wacława Denhoff-Czarnockiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Lozannie Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Unii Stowarzyszeń Polskiej Młodzieży Niepodległościowej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Działacze AZS Warszawa Kategoria:Dziennikarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Narciarze AZS Warszawa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Piłkarze Korony Warszawa Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowofarnym w Bydgoszczy Kategoria:Polscy dziennikarze sportowi Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy tekściarze Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Zmarli w 1927 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie 65 Starogardzkiego Pułku Piechoty Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Piłkarze Polonii Warszawa