Teatr Nowy – teatr operetki w Warszawie, istniejący w Śródmieściu w okresie 1921–1926. Teatr prowadził działalność w latach 1921–1923. W 1926 budynek został przejęty przez inny teatr.
Historia
Powstanie teatru miało związek z zakończeniem działalności Teatru Nowości w Warszawie i wydaniem przez Radę Miejską Warszawy zgody na otwieranie nowych teatrów operetkowych w celu wypełnienia luki po Nowościach. Z tej okazji postanowił skorzystać właściciel teatru kabaretowo-rewiowego Czarny Kot, Norbert Hochmann, który zmienił nazwę i repertuar teatru. Równolegle powstały dwa konkurencyjne teatry operetki – nowa wersja Teatru Nowości oraz Teatr Wodewil.
Teatr uruchomiono 21 października 1921 w przebudowanej sali teatru Czarny Kot przy ul. Marszałkowskiej 125. Pierwszym dyrektorem artystycznym był Mieczysław Kochanowski, od maja 1922 we współpracy z Wacławem Juliczem. Kierownikiem literackim był początkowo Wincenty Rapacki, a od stycznia 1922 Julicz. Dyrygowali: Kochanowski i Aleksander Wiliński, reżyserami byli Mieczysław Dowmunt, Ludwik Śliwiński, Wacław Julicz i Józef Redo, dekoratorem Józef Galewski, a baletmistrzem Antoni Luziński. Występowali m.in. Mieczysława Ćwiklińska, Waleria Dobosz-Markowska, Mela Grabowska, Helena Jaworska, Mieczysław Dowmunt, Józef Redo, Bronisław Romaniszyn, Kazimierz Worch, Wacław Zdanowicz. Teatr radził sobie bardzo dobrze, przede wszystkim ze względu na doświadczony zespół. Teatr Nowy największe sukcesy odnosił w sezonie 1921–1922, kiedy konkurencyjne operetki Nowości i Wodewil borykały się z problemami z obsadą i reżyserią.
thumb|left|Okładka programu z 1923 z portretem Kazimiery Niewiarowskiej
Na otwarcie teatru wystawiono operetkę Imrego Kálmána, po czym na afisz weszły: Taniec szczęścia Roberta Stolza, Gdy mężowie zdradzają oraz Ralpha Benatzky’ego. Japonka (premiera 28 marca 1922) była ostatnią operetką Mieczysławy Ćwiklińskiej, która postanowiła zmienić ścieżkę kariery i przeszła do Teatru Polskiego. Ćwiklińską w składzie Teatru Nowego zastąpiła Olga Orleńska. Do końca sezonu wystawiono jeszcze pięć premier: Hallali Alberta Szirmaia, Auto-flirt Jeana Gilberta, Odmłodzonego Adolara Waltera Kolla, Kaprys miliarderki Wilińskiego oraz Muzykantów Oscara Strausa, po czym teatr wydzierżawiono innej dyrekcji.
W październiku 1922 prowadzenie teatru przejął Władysław Szczawiński, a primadonną została Kazimiera Niewiarowska. Kochanowski objął funkcję dyrygenta, a Julicz reżysera. Do zespołu dołączyli Janina Sokołowska-Żeleńska i Rufin Morozowicz. Pierwszą premierą była Blondynka Gilberta, a po niej wystawiono Niech mnie diabli wezmą i Imrego Kálmána. Operetka Kálmána osiągnęła liczbę 50 przedstawień i była grana przez sześć tygodni. W lutym 1923 do repertuaru weszły Czarne róże , a w marcu Królowa fal Strausa. W kwietniu wystawiono Zemstę nietoperza Johanna Straussa z Wiktorią Kawecką w roli głównej oraz z udziałem Władysława Waltera i Mariana Wawrzkowicza. Zemsta nietoperza była ostatnią operetką graną w gmachu na Marszałkowskiej, a 24 maja 1923 otwarto letnią scenę w teatrze Wodewil operetką Szalona Lola , po której zagrano Szczęście Mary Gilberta oraz Czar nocy Stolza. Na nowy sezon zespół na stałe przeniósł się do Wodewilu. W Teatrze Nowym gościła jeszcze impreza operetkowa Tadeusza Wołowskiego, a we wrześniu 1926 budynek został zajęty przez teatr rewiowo-kabaretowy Perskie Oko.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Warszawy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Kultura II Rzeczypospolitej Nowy Kategoria:Śródmieście Północne Kategoria:Ulica Marszałkowska