Prawo poznańskie (łac. ius Posnaniense) – prawo miejskie, lokalna odmiana prawa magdeburskiego wzorowana na przywileju lokacyjnym Poznania z 1253 i stosowana w zachodniej Wielkopolsce.
Powstało ono wskutek niedostatecznej znajomości tegoż prawa przez lokalnych książąt, a później i królów, którzy omijali te niedostatki poprzez wzorowanie się na poznańskiej wersji tegoż prawa. Na prawie poznańskim lokowano takie miasta jak: Śrem w 1253 Żnin w 1260 Kcynia w 1263 Rogoźno w 1280 Górczyn w 1284 (dziś część Poznania) Wielichowo w 1429 Oborniki w 1485 Babimost w 1513 Gniezno w 1619
Natomiast w przywilejach lokacyjnych Wschowy z 1426 i Bledzewa z 1619 wspomina się ogólniej o "prawie miast wielkopolskich".
Kategoria:Średniowieczne prawo miejskie Kategoria:Historia gospodarcza Polski Kategoria:Historia Poznania w średniowieczu