Kinezjologia edukacyjna – pseudonaukowa metoda terapii różnych zaburzeń, takich jak zaburzenia ruchowe, zaburzenia uwagi, trudności w nauce czytania i pisania, opracowana przez dra Paula E. Dennisona. Określana jest ona mianem „gimnastyki mózgu” (ang. Brain Gym), według jej twórcy i zwolenników skutecznie uczy i pokazuje w praktyce możliwości wykorzystania naturalnego ruchu fizycznego, niezbędnego do organizowania pracy mózgu i ciała w celu rozszerzania własnych możliwości. Ma korzystnie wpływać na stan równowagi psychicznej, poczucie własnej wartości, lepszą organizację wewnętrzną i zewnętrzną, komunikację ze sobą i z innymi, i w konsekwencji dawać łatwość w porozumiewaniu się, umiejętność podejmowania właściwych decyzji we właściwym czasie, redukcję stresu i naukę szybkiego sposobu rozluźniania się.
Podstawy teoretyczne metody według twórcy są związane z funkcjami ludzkiego mózgu w trzech wymiarach: lateralności (laterality), skupienia (focus) i ześrodkowania (centering).
Kinezjologia edukacyjna jest stosowana w pracy z dziećmi: ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia), nadpobudliwymi psychoruchowo (z zespołem ADHD), w celu poprawy funkcjonowanie umysłu (m.in. pamięć, koncentracja).
Krytyka Zastrzeżenia w stosunku do kinezjologii edukacyjnej Denissona:
Merytoryczne: brak zgodności z wiedzą o budowie i funkcjonowaniu mózgu błędne założenia o skutkach lateralizacji mózgu: podział półkul na „recepcyjną” i „ekspresyjną” (podział funkcji pomiędzy półkulami jest o wiele bardziej złożony) podział ludzi na tzw. „lewopółkulowców” i „prawopółkulowców” (różnice indywidualne pomiędzy ludźmi w zakresie lateralizacji są o wiele bardziej złożone) podział oczu lub uszu na „syntetyczno-obrazowe” lub „analityczno-językowe” (brak wiedzy o budowie i działaniu narządów zmysłu, i dróg neuronalnych związanych z nimi) bezpodstawne założenie, że półkule mózgu powinny ściślej ze sobą współpracować (jakby lateralizacja była czymś złym) brak dowodów na to, że ćwiczenia mogą wpływać na rozwój lub zmianę zlateralizowanych funkcji brak diagnozy neuropsychologicznej pseudonaukowy język wątpliwa interpretacja znaczenia odruchów ominięcie dostosowania terapii do wieku dziecka odniesienie do filozofii wschodnich: cząstkowe i niewytłumaczone Społeczne: wysoka opłata manipulacja rodzicami i wprowadzanie w błąd pedagogówZ. Kułakowska, Dysharmonia rozwojowa. Fakty neuropediatryczne wobec zapewnień kinezjologii edukacyjnej.A. Grabowska, Nowe koncepcje lateralizacji funkcji w mózgu. W: Ł. Domańska, A.R. Borkowska (red.), Podstawy neuropsychologii klinicznej, wyd. UMCS, Lublin 2009
Brakuje przekonywających dowodów na skuteczność metody. Terapia nie jest zalecana przez środowisko naukowe; powiązuje się ją z innymi pseudonaukowymi metodami, jak metoda Domana.
Zobacz też kinezjologia szybkie czytanie
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Psychologia wychowawcza Kategoria:Metody pracy w pedagogice specjalnej Kategoria:Medycyna niekonwencjonalna