pamięć, koncentracja).
Krytyka Zastrzeżenia w stosunku do kinezjologii edukacyjnej Denissona:
Merytoryczne: brak zgodności z wiedzą o budowie i funkcjonowaniu mózgu błędne założenia o skutkach lateralizacji mózgu: podział półkul na „recepcyjną” i „ekspresyjną” (podział funkcji pomiędzy półkulami jest o wiele bardziej złożony) podział ludzi na tzw. „lewopółkulowców” i „prawopółkulowców” (różnice indywidualne pomiędzy ludźmi w zakresie lateralizacji są o wiele bardziej złożone) podział oczu lub uszu na „syntetyczno-obrazowe” lub „analityczno-językowe” (brak wiedzy o budowie i działaniu narządów zmysłu, i dróg neuronalnych związanych z nimi) bezpodstawne założenie, że półkule mózgu powinny ściślej ze sobą współpracować (jakby lateralizacja była czymś złym) brak dowodów na to, że ćwiczenia mogą wpływać na rozwój lub zmianę zlateralizowanych funkcji brak diagnozy neuropsychologicznej pseudonaukowy język wątpliwa interpretacja znaczenia odruchów ominięcie dostosowania terapii do wieku dziecka odniesienie do filozofii wschodnich: cząstkowe i niewytłumaczone Społeczne: wysoka opłata manipulacja rodzicami i wprowadzanie w błąd pedagogówZ. Kułakowska, Dysharmonia rozwojowa. Fakty neuropediatryczne wobec zapewnień kinezjologii edukacyjnej.A. Grabowska, Nowe koncepcje lateralizacji funkcji w mózgu. W: Ł. Domańska, A.R.