Legia Podchorążych – polska formacja wojskowa Wojska Polskiego na Wschodzie w okresie I wojny światowej.
Po zamknięciu przez bolszewików rosyjskich szkół oficerskich (junkierskich), Naczelny Polski Komitet Wojskowy sformował w styczniu 1918 przy 1 Dywizji Strzelców Polskich Legię Podchorążych.
Na dowódcę legii wyznaczony został płk Andrzej Tupalski, a na instruktorów m.in. ppłk sztabu generalnego Hurstel, kpt. Bolesław Jatelnicki i oficerowie francuscy będący wcześniej instruktorami przy rosyjskim Froncie Zachodnim.
Zasady Legii Legia Podchorążych jest oddzielną jednostką wojskową I Korpusu Polskiego. Legia składa się ze wszystkich rodzajów broni (piechota, artyleria, jazda, inżynieria). Program zajęć w "Legii" będzie dostosowany do szkół wojskowych i opracowany przez polskie władze wojskowe NPKW podejmie kroki, aby po ukończeniu kursu, członkowie legii mogli być awansowani na oficerów formacji polskich Komisja Organizacyjna Legii Podchorążych wydała odezwę do wszystkich junkrów Polaków w szkołach rosyjskich zachęcając ich do wstępowania w jej szeregi i podając warunki nauki.
Bibliografia
Kategoria:Wojsko Polskie na Wschodzie 1914–1920 Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1918 Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1918