58 Dywizja Strzelców – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i walki Sformowana została latem 1919 w Nikopolu jako Krymska Dywizja Strzelców, z jednostek dawnej Krymskiej Armii Radzieckiej po tym, gdy w końcu czerwca tego samego roku wycofały się one z Krymu po desancie białych Sił Zbrojnych Południa RosjiA. Szyrokorad, Riewolucija i grażdanskaja wojna w Krymu, Wiecze, Moskwa 2017, s. 91-92.. W sierpniu 1919 r. miała bronić Mikołajowa przed dalszą ofensywą Sił Zbrojnych Południa Rosji, jednak wobec fatalnego stanu dyscypliny nie była w stanie zrealizować tego zadania, a część jej żołnierzy zdezerterowała. W sierpniu 1919 r. razem z 44 i 47 dywizją wchodziła w skład Południowej Grupy Wojsk 12 Armii i razem z nimi wycofała się z Odessy, z której obrony bolszewicy zrezygnowali, w rejon Żytomierza i dalej Kijowa, gdzie znajdowały się główne siły 12 ArmiiRed. M. Suprunenko i inni, Istorija Ukrajinśkoji RSR. Tom p’jatyj: Wełyka Żowtnewa socialistyczna rewolucija i hromadianśka wijna na Ukrajini (1917-1920), Naukowa Dumka, Kyjiw 1977, s. 424.. Od września do grudnia 1919 w składzie 12 Armii walczyła w rejonie Kijowa i Boryspola z Siłami Zbrojnymi Południa Rosji oraz oddziałami ukraińskimi.
W kwietniu 1920 przerzucona do odwodu w rejonie Żytomierza. Podczas polskiej ofensywy na Kijów, pobita przez 1 Dywizję Piechoty Legionów, straciła połowę artylerii i większość broni maszynowej. Jej resztki wycofały się za Dniepr.
Po uzupełnieniu dywizja wzięła udział w sowieckiej ofensywie na Ukrainie. Na odcinku przedmościa kijowskiego dysponowała 1350 bagnetami i 285 szablami 10 lipca 1920 pod Owruczem poniosła duże straty. 17 sierpnia została pobita pod Włodawą przez 3 Dywizję Piechoty Legionów. We wrześniu i październiku walczyła nad Stochodem, Styrem i Horyniem. Po podpisaniu rozejmu z Polską brała udział w walkach z oddziałami gen. Stanisława Bułaka-Bałachowicza w rejonie Owrucza i Czarnobyla. W 1921 jej resztki zostały wcielone do 25 Dywizji Strzelców.
26 kwietnia 1920 wraz z jednostkami tyłowymi 44 DS odpierała atak polskiej Dywizji Kawalerii gen. J. Romera pod Koziatynem.
1 maja 1920 dywizja broniła się na przedpolach Kijowa na odcinku Makarów-Fastów.
25 sierpnia 1920 operowała na odcinku Kamieniec Podolski-Włodawa biorąc udział w spóźnionych działaniach zaczepnych bolszewickiego Frontu Południowo-Zachodniego nad górnym i środkowym Bugiem.
Struktura organizacyjna Skład na dzień 12 lipca 1920: dowództwo dywizji 172 Brygada Strzelców 514 pułk strzelców 515 pułk strzelców 516 pułk strzelców 173 Brygada Strzelców 517 pułk strzelców 518 pułk strzelców 519 pułk strzelców 174 Brygada Strzelców 520 pułk strzelców 521 pułk strzelców 522 pułk strzelców 58 pułk kawalerii
Dowódcy dywizji
Siergiej Pietrienko (5 V 1919 - 1 lipca 1919) Pawieł Dybienko (1 - 21 lipca 1919) Iwan Fiedko (VII – IX 1919) Pawieł Kniagnicki (IX 1919 – VII 1920) Władimir Popow (7 VII 1920 – V 1921)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej