Kazimierz Rozwadowski herbu Trąby (ur. 1757 w Rożyskach, zm. 3 lipca 1836 tamże) – oficer wojsk Korony, powstaniec kościuszkowski, pułkownik wojsk Księstwa Warszawskiego, współorganizator 8 pułku ułanów.

Życiorys Wywodził się z gałęzi szlacheckiej rodu Rozwadowskich herbu Trąby. Był wnukiem Macieja (ur. 1647, podstoli radomski), synem Ignacego (1702-1777) i Teresy z domu Białoskórskiej herbu Abdank. Według jednej z wersji urodził się w 1748.

Rozpoczął służbę w wojsku koronnym w 1774, jako towarzysz w chorągwi Stanisława Ciesielskiego. W czasie insurekcji kościuszkowskiej był wicebrygadierem w 1 Brygadzie Ukraińskiej jazdy narodowej. Walczył w bitwie pod Szczekocinami (6 czerwca 1794, za czyny tamże otrzymał Order Virtuti Militari), w bitwie pod Chełmem (8 czerwca 1794) i w obronie Warszawy. Nagrodzony złotą obrączką Ojczyzna Obrońcy Swemu nr 15„Gazeta Rządowa”, nr 69 11 września 1794 roku, s. 277..

W następnych latach skupił się na gospodarowaniu w swoim majątku w Galicji. Słynął z hodowli koni.

W czasie wojny austriacko-polskiej w 1809, po wkroczeniu do Galicji wojsk księcia Poniatowskiego Rozwadowski, jako jeden z pierwszych przedstawicieli galicyjskiej szlachty aktywnie zaangażował się w tworzenie polskiego wojska. Mianowano go dowódcą 9 pułku jazdy w stopniu pułkownika. Spośród 200 koni tego pułku, aż 68 było ofiarowanych przez Kazimierza. 3 sierpnia 1809 objął dowództwo 8 pułku ułanów. Wraz z nim brał udział w walkach pod Wieniawką. Pułkiem dowodził do 1811, kiedy to przeszedł na emeryturę. W 8 pułku służyli także dwaj jego bracia: Onufry i Franciszek oraz syn Antoni. Za walkę w wojnach okresu Księstwa Warszawskiego Kazimierza Rozwadowskiego oraz jego syna Antoniego odznaczono krzyżami Virtuti Militari. Pod dowództwem płk. Rozwadowskiego pierwsze szlify bojowe zdobywał późniejszy komediopisarz Aleksander Fredro.

Był żonaty z Anną z domu Golejewską herbu Kościesza (córka Józefa, brygadiera wojsk polskich). Mieli synów Antoniego (1794-1855, major wojsk polskich), Wincentego (1799-1849, rotmistrz wojsk polskich, powstaniec listopadowy), Erazma (1806-1880, porucznik wojsk polskich), Wiktora (1812-1858, porucznik wojsk polskich, powstaniec listopadowy, ojciec Tomisława). Po wybuchu powstania listopadowego 1830 wyprawił swoich czterech synów do liniowej służby wojskowej. Wraz z rodziną mieszkał w Różyskach. Zmarł w 1836. Został pochowany w RóżyskachZdjęcia grobowca Kazimierza Rozwadowskiego i jego żony Anny. Jego potomkami byli m.in. Franciszek Rozwadowski, Tadeusz Rozwadowski, Zygmunt Rozwadowski, Jan Emanuel Rozwadowski, Jan Michał Rozwadowski.

Przypisy

Bibliografia

A. Fredro, Trzy po trzy, Warszawa 1987, s. 2004. M. Kukiel, Dzieje Polski porozbiorowej (1795-1921), Londyn 1993. M. Patelski, Generał broni Tadeusz Jordan Rozwadowski żołnierz i dyplomata, Warszawa 2002. Z. Zacharewicz, Biogram Kazimierza Rozwadowskiego, Polski Słownik Biograficzny, t. XXXII, Wrocław-Warszawa-Kraków 1989–1991, s. 414-417.

Kategoria:Obrońcy Warszawy (1794) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Księstwo Warszawskie) Kategoria:Odznaczeni złotą obrączką „Ojczyzna Obrońcy Swemu” Kategoria:Oficerowie armii koronnej Kategoria:Oficerowie kawalerii Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Oficerowie kawalerii powstania kościuszkowskiego Kategoria:Polscy uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Pułkownicy Wojska Księstwa Warszawskiego Kazimierz Kategoria:Urodzeni w 1757 Kategoria:Zmarli w 1836