Kazimierz Rozwadowski herbu Trąby (ur. 1757 w Rożyskach, zm. 3 lipca 1836 tamże) – oficer wojsk Korony, powstaniec kościuszkowski, pułkownik wojsk Księstwa Warszawskiego, współorganizator 8 pułku ułanów.
Życiorys Wywodził się z gałęzi szlacheckiej rodu Rozwadowskich herbu Trąby. Był wnukiem Macieja (ur. 1647, podstoli radomski), synem Ignacego (1702-1777) i Teresy z domu Białoskórskiej herbu Abdank. Według jednej z wersji urodził się w 1748.
Rozpoczął służbę w wojsku koronnym w 1774, jako towarzysz w chorągwi Stanisława Ciesielskiego. W czasie insurekcji kościuszkowskiej był wicebrygadierem w 1 Brygadzie Ukraińskiej jazdy narodowej. Walczył w bitwie pod Szczekocinami (6 czerwca 1794, za czyny tamże otrzymał Order Virtuti Militari), w bitwie pod Chełmem (8 czerwca 1794) i w obronie Warszawy. Nagrodzony złotą obrączką Ojczyzna Obrońcy Swemu nr 15„Gazeta Rządowa”, nr 69 11 września 1794 roku, s. 277..
W następnych latach skupił się na gospodarowaniu w swoim majątku w Galicji. Słynął z hodowli koni.