thumb|200px|right|Nity „klasyczne” thumb|200px|right|Nity zrywalne thumb|200px|Nity rozchylne thumb|Korozja połączenia nitowanego blachNit – metalowy element konstrukcyjny używany przy nitowaniu, czyli łączeniu ze sobą płaskich elementów np. fragmentów blach, skór, tworzyw sztucznych. Nity pracują zwykle na ścinanie.
Klasyczny nit ma postać krótkiego pręta, zakończonego z jednej strony występem zwanym łbem, a z drugiej strony, przeciwnej do łba, zakuwką – częścią zasklepianą przy nitowaniu. Nitowanie było dawniej – przed opanowaniem spawania – powszechnie używane przy przy budowie mostów, statków (np. do budowy Titanica użyto ponad trzech milionów nitów), pojazdów szynowych, maszyn czy innych konstrukcji, w których wymagane było łączenie metali. Proces nitowania polegał na zabiciu gorącego nitu młotem tak, by wypełnił on przygotowany wcześniej otwór w dwóch fragmentach poszycia.
Obecnie klasyczne nitowanie stosowane jest rzadko, w latach 40. XX wieku zostało wyparte przez spawanie. Rozpowszechniło się natomiast, ze względu na łatwość wykonania i niską cenę, nitowanie rurkowymi nitami zrywalnymi. Nit taki ma postać rurki z grzybkowatym łebkiem, przez którą przetknięty jest pręcik. Pręcik ten zakończony jest zgrubieniem o średnicy nieco większej niż wewnętrzna średnica rurki nitu, a tuż przy zgrubieniu wykonane jest przewężenie (schowane w rurce). Proces nitowania polega wykonaniu otworu w łączonych materiałach, włożeniu nitu tak, by łeb oparł się o materiał, a następnie na wyciąganiu z dużą siłą pręcika od strony łba – zgrubienie nie przechodzi przez rurkę, następuje jej spęcznienie, a następnie zerwanie pręcika w miejscu przewężenia – nit trzyma z jednej strony własnym łbem, z drugiej – spęczoną rurką. Zaletą jest możliwość nitowania nawet przy jednostronnym dostępie. Technologia ta jest stosowania najczęściej do mocowania blachy do konstrukcji nośnej i blach między sobą. Istnieją różnego rodzaju nity zrywalne, np. ze stali kwasoodpornej, z aluminium, z uszczelką zapewniającą szczelność połączenia i inne.
Na podobnej zasadzie mocowane są nitonakrętki.
W użyciu są także nity rurkowe klasyczne – jest to krótki kawałek rurki, której końce (lub koniec – drugi może być wstępnie przygotowany) przy nitowaniu są wywijane i zaklepywane za pomocą specjalnego urządzenia ze stożkiem. Takie nity w różnych odmianach są często stosowane do łączenia mniej odpowiedzialnych części mechanizmów lub też np. do zdobienia lub zabezpieczania brzegów otworów w wyrobach tekstylnych, skórzanych i podobnych.
Innym obecnie stosowanym nitem jest nit rozchylny – tu zakuwka ma postać najczęściej dwóch (rzadziej czterech) języczków, które rozgina się po umieszczeniu nita w miejscu połączenia; nity takie stosuje się do ręcznego łączenia np. uchwytów przy wyrobach kaletniczych itp.
Czasami stosuje się także łączenie elementów z tworzyw sztucznych z innymi materiałami za pomocą nitów – tu z reguły nit jest formowany jako występ jednego z elementów, a następnie, po przetknięciu przez otwór w drugim elemencie, jest spęczany na gorąco.
Przykłady użycia nitów
Kategoria:Elementy złączne Kategoria:Złącza budowlane