Las Bemowski – las leżący w zachodniej części Bemowa oraz w gminie Stare Babice, częściowo podmokły, odwadniany przez przeważnie uregulowane drobne cieki wodne oraz kanały. Na jego terenie (ale już poza granicami administracyjnymi Warszawy) zlokalizowane są dwa rezerwaty: Łosiowe Błota i Kalinowa Łąka oraz plac zabaw, ścieżka zdrowia i „ścieżka łosia”. Znajdują się tu także miejsca do rozpalania ognia i liczne wiaty turystyczne. Niektóre drogi i ścieżki leśne zalewane są w okresie wiosennym przez wodę. thumb|Las Bemowski
Położenie thumb|Wiaty turystyczne w Lesie Bemowskim thumb|Zarośnięty staw koło Kwirynowa Las znajduje się: w gminie Stare Babice w Klaudynie, w zachodniej części Bemowa od Lotniska na Bemowie do Grot, w okolicach Radiowa i Chomiczówki na Bielanach.
Leżące na terenie Lasu Bemowskiego rezerwaty przyrody: Kalinowa Łąka i Łosiowe Błota, mimo że leżą poza granicami administracyjnymi Warszawy, są zarządzane przez Miasto Stołeczne Warszawę. Z tego powodu są niekiedy wymieniane wśród warszawskich rezerwatów przyrody.
Przeszłość i zabytki thumb|Przedwojenny blok mieszkalny na Radiowej 27 thumb|Pas zapór przeciwpancernych (jeżów) z II wojny światowej, zagubiony w Lesie Bemowskim thumb|Widok terenu dawnej wojskowej stacji radarowej W XVI w. w sąsiadującym z dzisiejszym Lasem Bemowskim Latchorzewie mieszkał Wojciech Oczko (1537? – 1599?) – lekarz nadworny i sekretarz Stefana Batorego oraz Zygmunta III Wazy, autor pierwszych pisanych w języku polskim prac medycznych. W okolicy Lasu Bemowskiego (dziś teren lotniska) istniały też do względnie niedawna Szwedzkie Góry – wydmy z fortyfikacjami, łączonymi z nieznanym nam bliżej epizodem wojen szwedzkich. Umocnienia te były wykorzystywane również podczas powstania kościuszkowskiego.
Najstarszym zabytkiem na terenie Lasu Bemowskiego jest Fort II A, zwany dawniej Fortem Babice, a obecnie – Fortem Radiowo, pochodzący z ostatniej ćwierci XIX wieku. Należał on do zewnętrznej linii fortyfikacji twierdzy Warszawa. Był on jedynym zrealizowanym obiektem z serii 4 fortów „literowych”, które stanąć miały na przedpolu głównego pierścienia obrony. W czasie I wojny światowej ów fort (razem z całą praktycznie twierdzą) oddano Niemcom bez walki.
Po I wojnie światowej na obszarze dzisiejszego Lasu Bemowskiego, stanowiącym wówczas poligon artyleryjsko-saperski, wzniesiono najważniejszą z ówczesnych polskich stacji radiotelegraficznych – Transatlantycką Centralę Radiotelegraficzną, która jako jedyna miała zasięg międzykontynentalny. Budowa miała miejsce w latach 1922–23. Charakterystycznym elementem radiostacji były wysokie na 126,5 m maszty. W 1932 r. we wschodniej części gruntów Stacji Nadawczej rozpoczęto budowę Osiedle Łączności-Babice (od 1936 r. – Boernerowo), zamieszkanego przez pracowników Ministerstwa Poczt i Telegrafów.
We wrześniu 1939 r. w oparciu o fort i jego przedpole, a także osiedle Boernerowo, bronił się 3 batalion 26 pułku piechoty pod dowództwem mjra Jacka Decowskiego. Informacje na temat przebiegu obrony są sprzeczne. Podczas okupacji hitlerowskiej Niemcy wykorzystywali radiostację do utrzymywania łączności z U-Bootami na Atlantyku.
Ważne wydarzenia odegrały się na tym terenie również w czasie powstania warszawskiego, gdy przy nieistniejącej dziś drodze, łączącej Boernerowo z Wawrzyszewem, trzy kompanie praktycznie nieuzbrojonych powstańców, maszerujących do Puszczy Kampinoskiej po broń ze zrzutów, zostały ostrzelane przez wojska niemieckie z terenu lasu oraz z Wawrzyszewa. Wzięci wówczas do niewoli powstańcy zostali zamordowani. Nieco później przez teren radiostacji przedzierała się do Puszczy Kampinoskiej grupa żołnierzy harcerskiego batalionu „Zośka”, odcięta przez Niemców na Woli.
Z początkiem 1945 r. wycofujący się Niemcy wysadzili w powietrze Centralę. Dziś zachowały się z niej betonowe pozostałości, stanowiące drugi – obok Fortu Radiowo – zespół zabytkowy na terenie Lasu Bemowskiego. Część z nich znajduje się w miejscach łatwo dostępnych (np. większość betonowych podstaw masztów, budki strażnicze z napisem „Czuwaj” – tzw. czuwaje, czuwajki), a przeważnie również dobrze widocznych. Niektóre jednak zagubione są w lesie i bardzo trudne do odnalezienia (np. niemiecki pas zapór przeciwczołgowych – żelbetowych jeżów).
Po II wojnie światowej na terenie lasu powstały: wojskowa stacja radarowa, wysypisko śmieci, dziś zwane Górą Śmieciową, oraz częściowo Wojskowa Akademia Techniczna.
Rośliny i grzyby Drzewostany thumb|Dąb zwany Babcia w Ciepłych Majtkach thumb|Okazały wiąz w starodrzewie (siedlisko grądowe) thumb|Owocostan bzu koralowego thumb|Zarośla łozy Las Bemowski jest terenem przejściowym między lasami rejonu skarpy wiślanej, zajętymi obecnie przeważnie przez Warszawę, a Puszczą KampinoskąOpis Lasu Bemowskiego na stronie przedsiębiorstwa Lasy Miejskie-Warszawa. Stąd wynika duże bogactwo i różnorodność tutejszych drzewostanów. Cechą charakterystyczną Lasu Bemowskiego jest całkowity brak torfowisk wysokich, wiążący się z bardzo niewielką ilością terenów o glebach silnie kwaśnych. Pierwotnie na terenie Lasu Bemowskiego usiłowano niemal wszędzie sadzić sosnę, ale nienaturalność tych nasadzeń powoduje, że zwykle się ona nie odnawia. Grądy – rosną na najbogatszych z suchych gleb. Prawdopodobnie podstawowym drzewem w nich jest klon zwyczajny, który odnawia się masowo, wypierając sztucznie sadzoną sosnę. Poza tym spotyka się tu jawory, graby, lipy drobnolistne, wiązy, dęby szypułkowe i czereśnię ptasią – okazałe drzewo o pniu niekiedy znacznej grubości. Rzadkimi drzewami w Lesie Bemowskim są: klon polny, jarzębina, jabłoń i grusza; te dwa ostatnie drzewa zapewne częściowo rozsiane przez człowieka. Zdaje się, że trzy ostatnie gatunki wiążą się z lasami grądowymi na nieco gorszych glebach. Inne niepodmokłe lasy liściaste – na gorszych glebach Lasu Bemowskiego rosną brzozy brodawkowate i dęby szypułkowe, a także osiki. Obok nich występują inne drzewa i krzewy liściaste, jak czeremcha amerykańska, jarzębina, kruszyna pospolita, głóg i porzeczka alpejska. Bory – zajmują dużą część Lasu Bemowskiego, ale przeważnie sadzone są sztucznie na nietypowych siedliskach. Są też nieustannie wypierane przez odradzający się las liściasty. Z reguły są to bory sosnowe, ale sadzono w Lesie Bemowskim również świerki. Przetrwał właściwie tylko jeden zwarty drzewostan świerkowy. W pobliżu Góry Śmieciowej znajduje się też nasadzenie modrzewia niewiadomego gatunku oraz rozproszone w lesie pojedyncze względnie stare okazy tego drzewa. Olsy – najczęściej spotykane w Lesie Bemowskim lasy bagienne. Łęgi – występują nad płynącymi przez Las Bemowski, przeważnie uregulowanymi potokami. Rosnące tu drzewa to jesion wyniosły, olcha, klon jesionolistny, czeremcha zwyczajna, topola biała, wierzba biała, niekiedy też inne drzewa. Krzewy to łoza, wiklina, bez czarny, bez koralowy, kalina koralowa, trzmielina zwyczajna, może też porzeczka czarna. Bzy rosną też w mocniej nawiezionych azotem miejscach poza łęgami – np. w miejscach, gdzie zwykle żerują dziki. Podmokłe dąbrowy – w Lesie Bemowskim istnieją niezbyt duże fragmenty podmokłych lasów dębowych, lokalnie dość częste. Zarośla łozy (wierzby szarej) – nie zajmują dużych powierzchni, ale odgrywają znaczną rolę w ekologii Lasu Bemowskiego, dostarczając schronień licznym zwierzętom. Łoziny, czyli krze, tworzą płaty zarośli albo też obwódki wokół podmokłych łąk. Zarośla suche z głogiem, tarniną i krzewinkowymi wierzbami występują na poligonie WAT.
W wilgotnych miejscach można natrafić na gęsty podszyt z leszczyny. W pobliżu Góry Śmieciowej rośnie też sztucznie sadzony drzewostan jednej z amerykańskich topoli.
Drugą przyczyną różnorodności gatunkowej drzew i krzewów Lasu Bemowskiego jest fakt, że jest on lasem bardzo młodym, sąsiadującym zarazem z dzielnicami willowymi – znaczne jego obszary do okresu powojennego pozostawały niezalesione. Fakt ten umożliwiał wsiewanie się do lasu gatunków obcych lub niewystępujących w tej części kraju bez konieczności konkurowania miejscowymi gatunkami leśnymi. Do obcych drzew i krzewów, rosnących w Lesie Bemowskim, zalicza się dąb czerwony, czeremchę amerykańską, winobluszcz zaroślowy, a także klon jesionolistny, grochodrzew, porzeczkę czerwoną, dereń biały, śnieguliczkę białą, oraz jeden z gatunków trzmieliny, ostatnio również kasztanowiec biały i prawdopodobnie cis pośredni. Gatunkami wprawdzie krajowymi, ale niewystępującymi pierwotnie na tych terenach są świerk, buk, tawuła wierzbolistna oraz liguster. Do niedawna rosły tu jedynie pojedyncze drzewka buka, ale ostatnio lokalnie zaczyna się on stosunkowo obficie rozsiewać – o dziwo, na dość lekkiej glebie.
Partie przerzedzonego starodrzewu w wieku ok. 100 lat występują w południowo-wschodniej części lasu. Wiele drzew posiada pnie rozdwojone lub nawet o większej liczbie rozgałęzień. Przypuszczalnie przyczyną tego jest przycinanie jeszcze w czasach carskim młodych drzewek, by nie zasłaniały ostrzału, lub raczej uszkodzenia dokonane przez pociski na ówczesnym poligonie.
Rośliny i grzyby chronione Lasu Bemowskiego thumb|Kwiatostan kocanek piaskowych na terenie dawnej wojskowej stacji radarowej thumb|Kwiaty goździka pysznego thumb|Fragment kwiatostanu kruszczyka szerokolistnego thumb|Największy okaz cisa w Lesie Bemowskim Rośliny chronione Lasu Bemowskiego należą głównie do 2 grup – roślin lasu liściastego oraz roślin podmokłych łąk. Barwinek mniejszy (częściowo chroniony) – przeważnie zdziczały z ogródków, ale jedno stanowisko może być naturalne Bluszcz pospolity (cz.ch.) – częsty w pd.-wsch. części lasu (grądy) Centuria pospolita Goryczka trojeściowa – roślina pospolita w Karpatach, Sudetach i na Podkarpaciu, ale jej stanowisko na Kalinowej Łące jest zapewne jedynym stanowiskiem tego gatunku na całym Niżu Polskim Goryczka wąskolistna – oba rezerwaty Goździk pyszny – dość częsty, m.in. oba rezerwaty Kalina koralowa (cz. ch.) – częsta w miejscach podmokłych Kocanki piaskowe (cz. ch.) Konwalia majowa (cz. ch.) – pospolita w drzewostanach liściastych na średnio żyznych glebach Kopytnik pospolity (cz. ch.) Kruszczyk szerokolistny – częsty, zwłaszcza w cienistych, niezbyt wilgotnych lasach Kruszyna pospolita (cz. ch.) – miejscami tworzy zwarty, prawie jednogatunkowy podszyt. Jest to w Lesie Bemowskim gatunek bardzo ekspansywny Kukułka krwista – rezerwat Kalinowa Łąka Kukułka plamista – oba rezerwaty Kukułka szerokolistna – rezerwat Kalinowa Łąka Mieczyk dachówkowaty – oba rezerwaty Pełnik europejski – rezerwat Kalinowa Łąka Piestrzenica kasztanowata – pospolita Piestrzenica olbrzymia - pospolita Naparstniczka czeska - (cz. ch.) nieliczna, w części południowo-wschodniej Podkolan biały – stanowisko prawdopodobnie zniszczone przez pożar Przylaszczka pospolita Sasanka łąkowa Widłak goździsty Wilżyna bezbronna (cz. ch.)
W Lesie Bemowskim znane są również pojedyncze okazy cisa, ale najprawdopodobniej nie jest to krajowy cis pospolity, lecz cis pośredni, który wysiał się z pobliskich ogrodów. Największy znany dotąd okaz to drzewko wysokości ponad 3 m. Z lasu i jego obrzeży znane są również młode zdziczałe okazy jarzębu szwedzkiego oraz brekinii. Ponadto prawdopodobnie na jednym ze stawków na zachód od lasu rośnie grążel żółty. Na łąkach na zachód od Lasu Bemowskiego występują też storczyki, zapewne należące do wszystkich wymienionych wyżej łąkowych gatunków. Niedawno w dziś zasypanym stawku na pobliskim Bemowie występował drapieżny pływacz drobny – możliwe, że uda się go odnaleźć w którejś z torfianek lub kanałów Łosiowych Błot albo Bagna Kwirynowskiego. Storczyk najprawdopodobniej plamisty rósł licznie na łące u zachodniego podnóża Góry Śmieciowej, zanim została ona użyta jako miejsce zwałki ziemi. Być może, że w lesie rośnie również częściowo chroniona porzeczka czarna. Do odnalezienia jest wawrzynek wilczełyko oraz lilia złotogłów.
Pozostałe rośliny zielne i krzewinki thumb|Skrzypy zimowe, wystające spod śniegu