thumb|Droga wojewódzka nr 102 w Wisełce (województwo zachodniopomorskie). thumb|Droga wojewódzka nr 129 (Sarbinowo–Dąbroszyn) o nawierzchni gruntowej.
Droga wojewódzka (w skrócie DW) – jedna z czterech kategorii dróg publicznych w Polsce, stanowiąca własność właściwego samorządu województwaArt. 2 i art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ().
Do dróg wojewódzkich zalicza się drogi stanowiące połączenia między miastami, mające znaczenie dla województwa i drogi o znaczeniu obronnym niezaliczone do dróg krajowych. Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich oraz ustalenie ich przebiegu następuje w drodze uchwały sejmiku województwaArt. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ().
Na drogach wojewódzkich ruchem zarządza marszałek województwa, z wyjątkiem dróg położonych w miastach na prawach powiatu, gdzie zarządza nimi prezydent miastaArt. 10 ust. 4, ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (). Sejmiki wszystkich województw powołały własne jednostki organizacyjne – zarządy dróg wojewódzkich, wykonujące obowiązki zarządcy dróg wojewódzkich na terenie danego województwa.
Drogom wojewódzkim w Polsce nadaje się standardowo klasę G, dopuszcza się – GP, w trudnych warunkach – Z.
Numerację dróg wojewódzkich prowadzi GDDKiA. Drogi wojewódzkie oznacza się trzycyfrowym numerem drogi na żółtym tle. Drogowskazy wskazujące na drogi wojewódzkie mają zielone tło.
Najdłuższą drogą wojewódzką jest droga nr 835 (225 km), a najkrótszymi: droga nr 219, droga nr 586 i droga nr 514 (odpowiednio: 62, 39 i 27 m).
Według stanu na 31 grudnia 2020 sieć dróg wojewódzkich w Polsce wynosiła 29 164,2 km, z czego 29 126,7 km stanowiły drogi o nawierzchni twardej, a 37,5 km – drogi utwardzone.
Zobacz też drogi wojewódzkie w Polsce
Przypisy