SM Tb XII, później SM Tb 12 – austro-węgierski torpedowiec z początku XX wieku, jedna z sześciu jednostek typu Tb VII. Okręt został zwodowany 31 maja 1910 roku w stoczni we Fiume, po czym wszedł do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine 23 maja 1911 roku. W 1910 roku oznaczenie numeryczne jednostki zmieniono z cyfry rzymskiej na arabską (Tb 12). Okręt wziął czynny udział w I wojnie światowej, Okręt wziął czynny udział w I wojnie światowej, a po upadku Austro-Węgier pływał pod banderą Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów i w grudniu 1918 roku został utracony na mieliźnie nieopodal Spalato. Wyniku podziału floty austro-węgierskiej w 1920 roku wrak okrętu został przyznany Włochom i następnie złomowany.

Projekt i budowa Po zamówieniu w stoczni w Trieście ośmiu przybrzeżnych torpedowców typu Tb I Węgrzy wymusili na dowództwie Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine złożenie zamówienia na budowę podobnych jednostek w węgierskiej stoczni we Fiume, mimo że nie miała ona dostatecznego doświadczenia w konstrukcji okrętów. W rezultacie ograniczono liczbę zamówionych w stoczni STT jednostek typu Tb I z ośmiu do sześciu, a w stoczni Danubius złożono zamówienie na sześć zbliżonych konstrukcyjnie okrętów. Projekt torpedowców typu Tb VII bazował wizualnie na jednostkach typu Tb I, różnił się jednak powiększoną wypornością, innym typem napędu i usytuowaniem reflektora. Już w trakcie prób morskich ujawniły się usterki i poważne wady konstrukcji, m.in. niebezpieczny przechył podczas pływania z prędkością maksymalną, spowodowany dużym momentem obrotowym pojedynczej śruby.

Okręt zbudowany został w stoczni Danubius we Fiume (pod numerem stoczniowym 28). Stępkę torpedowca położono 10 listopada 1909 roku, a zwodowany został 31 maja 1910 roku.

Dane taktyczno-techniczne SM Tb XII był przybrzeżnym torpedowcem o długości na wodnicy 44,2 metra (43,3 metra między pionami), szerokości 4,4 metra i zanurzeniu 1,45 metra. Wyporność normalna wynosiła 131,5 tony. Okręt napędzany był przez trzycylindrową pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 2400 KM, do której parę dostarczały dwa opalane paliwem płynnym kotły wodnorurkowe typu White-Forster. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć maksymalną prędkość 26,5 węzła.

Okręt wyposażony był w dwie pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 450 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działa kalibru 47 mm SFK L/44. Jednostka wyposażona była w reflektor, umieszczony z tyłu pomostu bojowego.

Załoga okrętu składała się z 20 oficerów i marynarzy.

Służba SM Tb XII został wcielony do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine 23 maja 1911 roku. W 1910 roku oznaczenie torpedowca zmieniono z cyfry rzymskiej na arabską (SM Tb 12). W momencie wybuchu I wojny światowej SM Tb 12 wraz z SM Tb 8, SM Tb 10 i SM Tb 11 wchodziły w skład 19. Grupy Torpedowców Sił Obrony Lokalnej w Sebenico. Jednostka pełniła służbę patrolową wokół baz, eskortowała zespoły okrętów i używana była do trałowania.

Z powodu rozpadu monarchii habsburskiej 1 listopada 1918 roku na jednostkach opuszczono po raz ostatni banderę KuKK. Po zakończeniu wojny były Tb 12 pływał pod banderą Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów i w grudniu 1918 roku wszedł na mieliznę nieopodal Spalato. W wyniku przeprowadzonego w styczniu 1920 roku podziału floty austro-węgierskiej wrak torpedowca został przyznany Włochom i złomowany w 1922 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Jugosłowiańskie torpedowce Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Danubius Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Adriatyckim Kategoria:Torpedowce typu Tb VII Kategoria:Zatopione torpedowce