II symfonia D-dur op. 36 Ludwiga van Beethovena powstała w latach 1798–1802, głównie podczas pobytu kompozytora w podwiedeńskim . Premiera miała miejsce 5 kwietnia 1803 r. w Wiedniu.
Beethoven zaczął pisać szkice do tej symfonii co najmniej na 3 lata przed jej ukończeniem.
Należy do schyłku pierwszego, wczesnego okresu twórczości Beethovena. Choć skomponowana w tragicznym dla kompozytora okresie, w którym zdał on sobie sprawę, że jego głuchota nasila się i prawdopodobnie nie zostanie wyleczona, II symfonia jest jedną z najradośniejszych w jego dorobku; dzieło skrzy się dowcipem, choć zawiera także momenty dramatyczne, charakterystyczne dla Beethovena zwłaszcza w latach późniejszych.
Skład orkiestry 2 flety 2 oboje 2 klarnety 2 fagoty 2 waltornie 2 trąbki kotły smyczki
Forma Symfonia składa się ze standardowych 4 części; część I poprzedzona jest rozbudowanym wolnym wstępem.
Adagio molto (metrum 3/4) — Allegro con brio (metrum 4/4), Larghetto (metrum 3/8), Scherzo. Allegro (metrum 3/4), Allegro molto (metrum 2/2)
Przypisy
2