Piotr herbu Prawdzic (zm. 11 maja 1254) – biskup poznański.
Według Jana Długosza był szlachcicem z rodu Prawdziców, nie ma jednak na to dowodów w źródłach współczesnych. W 1218 był kanonikiem kapituły poznańskiej, od 1220 jej archidiakonem, a od 1243 dziekanem. Po śmierci biskupa Bogufała (9 lutego 1253) został obrany jego następcą (23 marca 1253). Początkowo arcybiskup Pełka odmówił zatwierdzenia jego elekcji, jednak po interwencji nuncjusza papieskiego opata Opizzo z Mezzano udzielił mu sakry biskupiej. Piotr niedługo sprawował posługę biskupią w Poznaniu, gdyż już w następnym roku zmarł.
Przypisy
Bibliografia Jan Dąbrowski (red.), Jan Długosz: Roczniki: czyli, Kroniki sławnego Królestwa Polskiego, Tom 4, Wyd. PWN Jacek Maciejewski: Episkopat polski doby dzielnicowej, 1180-1320, Tow. Nauk. Societas Vistulana, 2003, s. 257
Kategoria:Biskupi poznańscy Kategoria:Kanonicy poznańscy Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem (Polska średniowieczna) Kategoria:Zmarli w 1254 Kategoria:Prawdzicowie