Darryl Jerard „D.J.” Augustin, Jr. (ur. 10 listopada 1987 w Nowym Orleanie) – amerykański profesjonalny koszykarz, występujący na pozycji rozgrywającego.

W 2006 wystąpił w meczu gwiazd amerykańskich szkół średnich - McDonald’s All-American.

NCAA W 2006 roku Augustin dołączył do zespołu Texas Longhorns jako jeden z aż siedmiu pierwszoroczniaków. Zagrał we wszystkich 35 meczach jako zawodnik pierwszej piątki i notował średnio 14,4 punktu i 6,7 asysty na mecz. Za swoją grę został wybrany zarówno do drugiego składu całej konferencji Big 12, jak i pierwszego składu debiutantów tej samej konferencji. Wyboru dokonywali trenerzy konferencji Big 12 i agencja Associated Press. W drugim roku poprawił swoje wyniki. Został wybrany do pierwszej piątki najlepszych graczy w całym kraju, a także oczywiście konferencji Big 12 po tym, jak został jej liderem w asystach (5,8 na mecz) i zajął drugie miejsce w punktach (19,2 na mecz). Za swoją grę otrzymał nagrodę imienia Boba Cousy'ego dla najlepszego rozgrywającego w kraju. Był także finalistą w głosowaniu na zdobywcę nagrody imienia Johna Woodena.

NBA Charlotte Bobcats (2008-12) 2008/09 W 2008 roku został wybrany z numerem 9 w drafcie NBA przez Charlotte Bobcats. Rozegrał w sezonie 72 mecze, głównie będąc zmiennikiem dla Raymonda Feltona, ale w 12 spotkaniach wychodził do gry w pierwszym składzie. Notował bardzo dobre średnie na poziomie 11,8 punktu, 3,5 asysty i 1,8 zbiórki na mecz, grając średnio po 26,5 minuty. Zajął wysokie szóste miejsce w całej lidze pod względem skuteczności rzutów wolnych, trafiając aż 89,0% prób. Był też dziewiąty pod względem skuteczności rzutów za 3 punkty (43,9%). Wśród debiutantów zajął pierwsze miejsce w skuteczności rzutów osobistych, drugie w skuteczności rzutów za trzy punkty, czwarte pod względem asyst, ósme punktów i dziewiąte pod względem minut. 24 listopada w meczu z Philadelphia 76ers zanotował pierwsze w karierze double-double, zdobywając 25 punktów i rozdając najlepsze w sezonie 11 asyst. Pomiędzy szóstym a dwudziestym trzecim grudnia trafił kolejne 42 rzuty osobiste, ustanawiając rekord klubu. 6 stycznia 2008, w meczu przeciwko Boston Celtics ustanowił kolejny rekord klubu, zdobywając aż 11 punktów w trakcie jednej dogrywki. Dzięki swojej dobrej grze został wybrany do drugiego składu najlepszych debiutantów.

2009/10 Drugi sezon nie był już dla niego tak udany. Drużyna co prawda grała najlepiej od czasu powstania i awansowała do play-off, ale rola Augustina została mocno ograniczona. W 80 meczach tylko dwa razy wyszedł do gry w pierwszej piątce. Grał średnio po 18,3 minuty, notując w tym czasie 6,3 punktu, 2,4 asysty i 1,2 zbiórki na mecz. Spadła jego skuteczność. Trafiał 38,6% z gry i 39,3% za trzy punkty. Z linii osobistych pogorszył się aż do 77,9%, co oznaczało spadek o ponad 10 punktów procentowych. Jego najlepsze spotkanie przypadło na starcie z Orlando Magic 23 stycznia. Zdobył wtedy 22 punkty.

2010/11 Przed sezonem 2010/11 drużynę opuścił Raymond Felton. Augustin przejął od niego rolę pierwszego rozgrywającego zespołu. Zagrał we wszystkich 82 spotkaniach, za każdym razem występując w pierwszej piątce. Grał średnio po 33,6 minuty na mecz, notując rekordowe w karierze 14,4 punktu, 6,1 asysty i 2,7 zbiórki na mecz. W porównaniu do poprzednich rozgrywek poprawił się w skuteczności z gry (41,5%) i rzutów osobistych (90,6%), ale kolejny raz zanotował spadek w skuteczności rzutów za 3 punkty (33,3%). Sezon skończył na czwartym miejscu w lidze pod względem skuteczności z linii osobistych, szóste we wskaźniku asyst do strat (3,21:1) i dziewiętnaste pod względem asyst. 20 stycznia 2011 w meczu z Philadelphia 76ers poprawił rekord kariery, zdobywając 31 punktów. Z kolei 10 kwietnia w spotkaniu przeciwko Detroit Pistons rozdał 14 asyst, co od tego momentu było jego najlepszym osiągnięciem w tej kategorii statystycznej.

2011/12 Przed sezonem do zespołu doszedł Kemba Walker, wybrany w drafcie, co oznaczało, że Augustin będzie musiał z nim dzielić się obowiązkami rozgrywającego. Trener Paul Silas powierzył mu jednak rolę pierwszego podającego i ten był liderem zespołu pod względem asyst, notując ich 6,4 na mecz. Rzucał przy tym średnio 11,1 punktu na mecz, ale to nie przełożyło się na grę drużyny, która w skróconym przez lokaut sezonie wygrała zaledwie 7 z 66 spotkań. Znów był skuteczny na linii rzutów osobistych, trafiając 87,5% swoich prób, co dało mu ósme miejsce w NBA. 22 stycznia w meczu z New Jersey Nets doznał kontuzji palca prawej stopy i zagrał w nim tylko 8 minut. Uraz spowodował opuszczenie przez niego kolejnych 11 meczów.

Indiana Pacers (2012-13) Po czterech latach gry dla Bobcats, w lipcu 2012, podpisał roczny kontrakt z Indiana Pacers. W nowym zespole rozegrał 76 spotkań, w których 5 razy wychodził do gry w pierwszym składzie. W głównej mierze pełnił rolę zmiennika dla George’a Hilla. Pod względem statystycznym był to jego najgorszy sezon w karierze. Grał średnio tylko 16,1 minuty na mecz, notował w tym czasie 4,7 punktu, 1,2 zbiórki i 2,2 asysty na mecz. Trafiał przy tym najgorsze w karierze 35,0% z gry. W trakcie play-off jego rola pozostała taka sama. Zdecydowanie najbardziej przydał się zespołowi w pierwszym starciu półfinału konferencji z New York Knicks. W trakcie niespełna 13 minut gry zdobył 16 punktów, trafiając 4 z 5 rzutów za 3 punkty. To jednak nie wystarczyło do zaoferowania mu przez klubu kolejnego kontraktu.

Toronto Raptors (2013) 22 lipca 2013, jako wolny agent, związał się kontraktem z Toronto Raptors, jednak już 9 grudnia, po 10 rozegranych meczach został przez nich zwolniony. W walce o minuty gry zdecydowanie przegrywał z najlepszym rozgrywającym zespołu, Kyle’em Lowrym, a także z niedoświadczonym Dwightem Buycksem. W tych 10 spotkaniach na parkiecie spędził łącznie tylko 82 minuty. Jego skuteczność z gry była fatalna, na poziomie zaledwie 29,2%, za trzy punkty trafił tylko 1 z 11 prób, co dało mu skuteczność 9,1%.

Chicago Bulls (2013-14) 13 grudnia 2013 podpisał kontrakt z Chicago Bulls. Pierwsze dwa mecze w nowych barwach nie napawały optymizmem. Zdobył w nich łącznie 5 punktów, trafiając tylko 1 z 10 rzutów z gry. Przełamanie przyszło w meczu numer 3, przeciwko Orlando Magic, w którym znów nie zachwycił skutecznością (5/15), ale jego 14 punktów i aż 8 asyst pozwoliły mu na zdobycie zaufania trenera, Toma Thibodeau. W kolejnych trzech spotkaniach, w obliczu kontuzji Kirka Hinricha, grał w pierwszej piątce. Łącznie takich spotkań zaliczył 9 w barwach Bulls. Głównie jednak sprawdzał się jako rezerwowy, którego zadaniem jest zdobywanie punktów. W 61 meczach dla Bulls notował średnio 14,9 punktu, do tego dokładał 2,1 zbiórki i 5,0 asysty na mecz. Trafiał przy tym 41,9% rzutów z gry i 41,1% rzutów za 3 punkty. Na koniec sezonu, nie licząc Derricka Rose’a, był najlepszym strzelcem zespołu. Zajął też drugie miejsce pod względem asyst, tylko za Joakimem Noah. 30 marca w meczu z Boston Celtics rzucił 33 punkty, co jest jego rekordem kariery, prowadząc Bulls do zwycięstwa.

Detroit Pistons (2014–2016) 15 lipca 2014 podpisał dwuletni kontrakt z Detroit Pistons.

Oklahoma City Thunder (2015–2016) 19 lutego 2015 został oddany w wymianie między trzema klubami do Oklahoma City Thunder.

Denver Nuggets (od 2016) 18 lutego 2016 wraz z Steve’em Novakiem i dwoma wyborami w drugiej rundzie draftu trafił do Denver Nuggets w zamian za Randy'ego Foye.

Orlando Magic 7 lipca 2016 podpisał 4-letni kontrakt, wart 29 milion dolarów z Orlando Magic.

28 listopada 2020 zawarł umowę z Milwaukee Bucks.

19 marca 2021 trafił w wyniku wymiany do Houston Rockets. 11 lutego 2022 został zwolniony. 1 marca 2022 dołączył do Los Angeles Lakers.

Osiągnięcia Stan na 16 października 2023, na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej. NCAA Uczestnik rozgrywek: Elite Eight turnieju NCAA (2008) rundy 32 turnieju NCAA (2007, 2008) Mistrz sezonu regularnego konferencji Big 12 (2008) Laureat Bob Cousy Award (2008) MVP turnieju Legends Classic (2008) Zaliczony do: I składu: All-American (2008) Big 12 (2008) turnieju: Big 12 (2008) Legends Classic (2008) debiutantów Big 12 (2007) pierwszoroczniaków Big 12 (2007) II składu Big 12 (2007)

NBA Zaliczony do II składu debiutantów NBA (2009)

Statystyki w NBA

Na podstawie Stan na koniec sezonu 2019/20 Sezon regularny

Play-offy

Przypisy

Linki zewnętrzne

Statystyki na Basketball-Reference.com

Kategoria:Amerykańscy koszykarze Kategoria:Koszykarze NCAA All-American Kategoria:Koszykarze Charlotte Bobcats Kategoria:Koszykarze Chicago Bulls Kategoria:Koszykarze Detroit Pistons Kategoria:Koszykarze Indiana Pacers Kategoria:Koszykarze Toronto Raptors Kategoria:Koszykarze Oklahomy City Thunder Kategoria:Koszykarze Denver Nuggets Kategoria:Koszykarze Uniwersytetu Texas Austin Kategoria:McDonald’s High School All-Americans Kategoria:Koszykarze Parade High School All-Americans Kategoria:Koszykarze Orlando Magic Kategoria:Koszykarze Milwaukee Bucks Kategoria:Koszykarze Houston Rockets Kategoria:Koszykarze Los Angeles Lakers Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Orleanie Kategoria:Urodzeni w 1987