thumb|Logotyp zespołu Kiss – amerykański zespół glam metalowy, założony przez Paula Stanleya i Gene’a Simmonsa na przełomie roku 1972/1973.

Zespół ma w swoim repertuarze utwory reprezentujące glam rock, hard rock, heavy metal, rock’n’roll. Założyciele Paul Stanley i Gene Simmons w początkowym okresie twórczości byli pod silnymi wpływami muzyki The Beatles i rock’n’roll, dlatego próbując stworzyć własny styl i brzmienie określali go jako „Heavy Metal Beatles”. Cechami charakterystycznymi wizerunku grupy były początkowo melodyjnie brzmiące nagrania oparte na gatunku rock’n’roll, z nieco cięższym brzmieniem gitar. W zespole nie było wyróżnionego jednego wokalisty, jednak większość utworów śpiewali Paul Stanley i Gene Simmons. Pod koniec lat 70. zespół znacząco złagodził klimat granej muzyki, zbliżając się do lekkich klimatów muzyki pop. Od połowy lat 80. zespół powraca do cięższego brzmienia.

Cechami charakterystycznymi wizerunku scenicznego grupy były i pozostają: makijaż, kostiumy oraz pokazy pirotechniczne. Na scenie Kiss używa wysięgników hydraulicznych wynoszących muzyków wysoko ponad widownię, Gene Simmons dokonuje spektakularnych celebracji ziania ogniem i krwawienia z ust, z gitary Tommy Thayera wydobywają się dym i ogień, a wszystkiemu towarzyszą setki wybuchających w rytm muzyki petard i sztucznych ogni. Podczas każdego koncertu, w kulminacyjnym momencie wykonywania utworu „Rock and Roll All Nite” wyrzucane są wysoko w powietrze ponad 2 tony papierowego konfetti wprowadzając tym samym niepowtarzalny klimat zabawy karnawałowej. Paul Stanley kończy koncert rytualnym niszczeniem instrumentu, którego części przekazuje publiczności na pamiątkę. Sam koncert obok muzyki łączy w sobie liczne elementy spektaklu cyrkowego jak np. przejazd nad publicznością Paula Stanleya na małą wydzieloną scenę (wyspę) ulokowaną wśród publiczności, gdzie wykonuje utwór „Love Gun”. Warto nadmienić, że koszt przygotowania pojedynczego koncertu Kiss, jakie np. organizowano w latach 2008–2010 przekracza niebagatelną, nawet jak na największe światowe imprezy artystyczne, kwotę 300 tys. USD, z czego większość poniesionych wydatków to koszt samych użytych sztucznych ogni. Aby utrzymać cenę biletów na przystępnym poziomie, zespół uzyskuje częściowy zwrot wysokich nakładów organizując przed koncertem specjalne ekskluzywne spotkania z fanami, w trakcie których można zadać pytania i zrobić sobie osobiste zdjęcie w otoczeniu zespołu. Koszt takiego spotkania to około 1500 USD.

Zespół Kiss znalazł się na 10. pozycji listy 100 najlepszych artystów hard rocka VH1 i do dziś posiada liczną armię wiernych mu fanów na całym świecie. W przeszłości pojawiały się nieliczne spekulacje co do znaczenia nazwy zespołu, jak np. że jest to akronim od Knights In Satan’s Service (z ang. rycerze na usługach szatana). Członkowie wielokrotnie zaprzeczali tym plotkom informując, że Paul Stanley wybrał tę nazwę pod wpływem chwili jadąc taksówką z kolegami z zespołu. Informacje te potwierdza m.in. Gene Simmons w swojej książce biograficznej „Kiss and Make-Up”. Charakterystyczną oraz dość kontrowersyjną pisownię nazwy zespołu z kojarzonym z nazistowskim symbolem SS, wymyślił nie do końca świadomy następstw klimatu skandalu jaki to wywoła, gitarzysta Ace Frehley tworząc tym samym logo zespołu rozpoznawane do dziś na całym świecie. Pomysł ten okazał się przypadkowym, wielkim sukcesem komercyjnym, ponieważ zespół zwrócił w ten sposób na siebie uwagę nawet tych, którzy nie gustowali w stylu i gatunku muzyki Kiss. Jest też spotykanym błędem doszukiwanie się nieprawdziwych pogłosek o powiązaniach członków zespołu z ideologią nazistowską. Mimo to oryginalna pisownia logo Kiss jest zabroniona w użyciu w niektórych krajach, w tym w Niemczech gdzie nazwa zespołu jest pisana tradycyjnie lub przy pomocy liter ZZ odbitych w zwierciadle. Należy też wspomnieć, że obaj założyciele zespołu Paul Stanley i Gene Simmons są pochodzenia żydowskiego i wojenne losy ich rodziców nie należały do łatwych (matka Gene Simmonsa była więziona w obozie koncentracyjnym).

Historia thumb|Logo zespołu

Początki (1973–1975) Zespół powstał w styczniu 1973 r. na fundamentach nowojorskiej grupy rock’n’rollowej Wicked Lester, której muzykiem był Gene Simmons. Gdy Gene poszedł do przyjaciela, spotkał u niego Paula Stanleya i dzięki temu Paul znalazł się w grupie Wicked Lester. Za pomocą ogłoszenia danego kilka miesięcy wcześniej w magazynie „Rolling Stone” pozyskali perkusistę Petera Crissa oraz gitarzystę Paula „Ace” Frehleya. W kolejnych dniach stycznia grupa zmieniła nazwę z Wicked Lester na Kiss.

30 stycznia 1973 grupa Kiss dała swój pierwszy koncert w klubie Popcorn Pub (późniejszy The Coventry) w Astoria w Queens. Drugi występ nastąpił w sierpniu 1973 r. w hotelu Diplomat na Manhattanie. Grupę zauważył Eddie Kramer, dzięki któremu powstało 5-tytułowe demo na MC. Po tym wydarzeniu telewizyjny reżyser Bill Aucoin zaoferował zespołowi swoje usługi i pomógł w szybkim (24 sierpnia 1973 r.) podpisaniu kontraktu z nowo założoną wytwórnią Casablanca Records należącą do Neila Bogarta, gdzie wydali singel. Już 10 września zespół rozpoczął pracę nad swoim pierwszym albumem w studiach Bell Sound Studios. W przeciągu roku Kiss wydał swoje pierwsze dwa albumy (Kiss i Hotter Than Hell), które nie spotkały się jednak z wielkim uznaniem.

Sukces (1975–1978) thumb|Makijaże członków zespołu W roku 1975 grupa wydała swój trzeci studyjny album zatytułowany Dressed To Kill. Latem 1975 roku wydany został koncertowy longplay Alive!, który wysławił ich pierwszym prawdziwym przebojem radiowym – „Rock And Roll All Nite”. Materiał na Alive! oficjalnie nagrywany był podczas trasy promującej Dressed To Kill, a dokładniej podczas koncertów grupy w Cleveland 29 marca i New Jersey 23 lipca. Jednakże album tak naprawdę został nagrany na nowo, w Electric Lady Studios, z podłożonym głosem publiczności. Oryginalne nagrania z koncertów, używane były tylko w celach promocji w radiu. Powodzenie Kiss zawsze się opierało na występach na żywo. Twarze muzyków ukrywał makijaż (Simmons – Demon, Criss – Catman, Frehley – Space Ace, Stanley – Starchild), ubierali się w szokujące kostiumy, a koncertom zawsze towarzyszyły sceniczne efekty pirotechniczne oraz przedstawienia w postaci plującego krwią Simmonsa czy np. spektakularnych solówek gitarowych. W połączeniu z hardrockowymi utworami dawało to razem coś, co zostało określone jako „najwspanialszą rock’n’rollową tandetą na Ziemi”.

Sukces występów na żywo spowodował gwałtowny wzrost sprzedaży ich płyt, co doprowadziło wydany w 1975 r. album Alive! do statusu ich pierwszej platynowej płyty (w styczniu 1976 r.) w USA. Był to pierwszy, oficjalnie wydany koncertowy album na świecie. W tym samym czasie utworzyła się grupa fanów zespołu znana jako Kiss Army. Wydany rok później eksperymentalny album Destroyer, będący ich czwartym studyjnym albumem, odniósł podobny sukces, przynosząc grupie pierwszy singel – „Beth”, który znalazł się w Top 10 USA, a Peterowi Crissowi nagrodę za skomponowanie tej nietypowej ballady. Singel został także wybrany jako Piosenka Nr 1 roku 1976. Destroyer był przełomem w stylu Kiss – można na nim usłyszeć inną niż dotychczas kompozycję i brzmienie, w stosunku do poprzednich albumów.

Kolejne albumy Rock And Roll Over (11. miejsce na liście Billboardu i tytuł „platynowej płyty”), Love Gun (numer 4 w USA) oraz koncertowy Alive II (7 pozycja najpopularniejszych albumów w USA) potwierdziły czołową pozycję zespołu na rynku płytowym.

W 1977 r. Kiss uznany został w prestiżowym sondażu Narodowego Instytutu Gallupa za najlepszy rockowy zespół w USA, przebijając tym samym zespoły takie jak Aerosmith, The Eagles, Led Zeppelin, czego potwierdzeniem miało być odwrócenie uwagi japońskiej publiczności od zespołu takiego jak The Beatles. Mówi się nawet o zagadnieniu „Kissterii” objawiającym się stale rosnącą popularnością zespołu który stał się obiektem marketingu i zarazem marką – wszystkie towary opatrzone logiem Kiss (od zestawów do makijaży, masek, gier po ubrania) sprzedawały się masowo. Oficyna „Marvel Comics” wydała dwa komiksy, w których głównymi postaciami są muzycy Kiss przedstawieni jako superbohaterowie. Pierwszy zeszyt stał się najlepiej sprzedającym się komiksem Marvela w historii do roku 1983. Oficjalna transmisja telewizyjna ukazywała, muzyków oddających do czerwonego tuszu swoją krew, co spowodowało jeszcze większą sprzedaż komiksu. Jednak z powodu pomyłki, czerwony tusz został wykorzystany do druku magazynu sportowego. W komiksie mimo zapowiedzi nie znalazła się krew muzyków. Wznowiono druk obydwóch zeszytów w roku 1995. Marka zespołu była na tyle popularna, by wytwórnia filmowa Hanna Barbera Productions nakręciła w 1978 r. dla telewizji NBC pełnometrażowy film fantastyczny „Kiss Meets The Phantom of The Park” (wydany następnie jako Attack of the Phantoms) – który niemal natychmiast zyskał masową oglądalność.

Albumy solowe (1978) thumb|Ace Frehley – pierwszy gitarzysta prowadzący Kiss. thumb|Peter Criss – pierwszy perkusista Kiss thumb|Paul Stanley podczas koncertu w Sofii w 2008 roku thumb|Tommy Thayer podczas swojego solo W 1978 r. wszyscy czterej członkowie grupy wydali albumy solowe, które ukazały się tego samego dnia, co było wyczynem do tej pory nietypowym i nigdy potem niepowtórzonym.

Album Ace’a Frehleya pod tym samym tytułem zdobył wielką popularność w USA i zawierał przebojowy singel „New York Groove”. Ace skupił się na partii gitary, mocno ją rozbudowując. Utwory są wykonywane przez gitary, bas i perkusję, co przywołuje typowy klimat Kiss. Poza piosenką New York Groove spory sukces odniosły utwory „Rip It Out” oraz „Fractured Mirror”. Ten drugi jest utworem instrumentalnym wykorzystującym na wstępie dzwon i odgłosy przyrody.

Gene Simmons z kolei do pracy nad albumem zaprosił do studia wiele popularnych postaci (m.in. Cher, Donnę Summer, Boba Segera czy Janis Ian), odniósł sukces w Wielkiej Brytanii singlem „Radioactive” osiągając nim 41 pozycję. Utwory są utrzymane w tym samym klimacie co inne utwory wykonywane przez Gene. Sukcesem okazała się także być piosenka „See You Tonite”.

Peter Criss na swoim albumie zamieścił utwory o charakterze rock and roll’owym, R&B oraz łagodne ballady. Zostały one poukładane przemiennie. Peter postanowił wykonać utwory z wieloma instrumentami (m.in.: fortepian, syntezator). Hitami z tego albumu okazały się być utwory „Rock Me, Baby” „Don’t You Let Me Down” i „I Can’t Stop the Rain”. Brzmienie płyty odchodzi od typowego Kissowego hard rocka, ale jest ono w stylu zespołowych piosenek wykonywanych przez Petera, jak np. „Beth”, bądź „Getaway”.

Album Paula Stanleya okazał się jednym wielkim przebojem. Paul wykonuje je grając na gitarze akustycznej (gitara elektryczna też występuje). Są to głównie kawałki w tonacji mollowej. Sukcesem okazały piosenki „Tonight You Belong to Me” oraz „Take Me Away (Together As One)”.

Do dziś dwoma najlepiej sprzedającymi się albumami spośród solowych albumów członków KISS są Paul Stanley i Ace Frehley.

Rozłam (1980–1983) W 1979 r. powstał album Dynasty. Peter Criss nie uczestniczył w nagrywaniu nowego albumu z powodu swoich problemów z używkami. Na perkusji zagrał za niego Anton Fig. Peter występował tylko w jednym utworze. Pomimo iż album prezentował odmieniony styl kierunku muzyki disco, został przyjęty przez publikę, a piosenka „I Was Made for Lovin’ You” uznana została za przebój, który doczekał się wielu coverów.

Na życzenie producenta Peter Criss odszedł w maju 1980 r., a zastąpił go muzyk sesyjny Anton Fig (pojawił się wcześniej na solowym albumie Ace’a Frehleya i pracował przy albumie Dynasty zastępując Petera podczas jego choroby). Płyta Unmasked ukazała się niemal bez udziału Crissa. Teledysk do utworu „Shandi” promujący nowy album jest ostatnim pojawieniem się Crissa z zespołem.

Od czasu odejścia Petera zespół zaczął mocno tracić na popularności.