Bartłomiej Longo (; ur. 10 lutego 1841 w Latiano, zm. 5 października 1926 w Pompejach) – świecki tercjarz dominikański, były kapłan satanistyczny, Apostoł Różańca, inicjator Nowenny pompejańskiej, Kawaler Maryi i święty Kościoła rzymskokatolickiego.

Życiorys

Bartłomiej Longo urodził się w średniozamożnej rodzinie, w małym miasteczku Latiano koło Brindisi w południowych Włoszech. Jego rodzice byli bardzo religijni. Po ukończeniu szkoły elementarnej i średniej podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Lecce oraz – po likwidacji szkół prywatnych – w Neapolu. Był uczestnikiem wystąpień antyklerykalnych, seansów spirytystycznych i kapłanem satanistycznym (). Pod wpływem swojego przyjaciela Vincenza Pepego przeszedł na chrześcijaństwo, a następnie podjął studia prawnicze ukończone doktoratem. Był zaangażowany w pomoc chorym w szpitalu, działał też na polu religijnym, został tercjarzem dominikańskim i przyjął imię Rosario.

13 listopada 1875 sprowadził do Pompejów do podupadłej parafii wizerunek Maryi Różańcowej, który wiele lat później nazwał „narzędziem do realizacji jednego z największych zamierzeń Bożego Miłosierdzia”. Na polecenie biskupa diecezji Nola, ks. Giuseppe Formisano, zaczął zbierać fundusze na budowę kościółka dla ubogich mieszkańców Pompejów. Dzięki zaangażowaniu, w ciągu 20 lat powstała okazała świątynia, a przy niej domy wychowawcze dla dzieci więźniów, sierot, szkoły, warsztaty, drukarnia i liczne miejsca pracy dla okolicznych mieszkańców. W 1885 pojął za żonę Mariannę de Fusco, żyjąc z nią w czystej miłości.

Po kilkudziesięciu latach pracy, wskutek oskarżeń o defraudacje i szkody społeczne, jakie wysuwali dawni przyjaciele-antyklerykałowie, a także dwaj nieprzychylni księża, Bartłomiej zrzekł się wszelkich praw do świątyni oraz innych inicjatyw. Następnie został pozbawiony dachu nad głową przez swoich zadłużonych pasierbów, którzy wyprzedawali rodzinny majątek. Wskutek tego, jako 84-letni starzec, wrócił do rodzinnego Latiano. Z okazji 50-lecia dzieł w Pompejach w 1926 roku Longo powrócił do sanktuarium i oczyszczony z wszystkich zarzutów pozostał tam przez ostatnie pół roku życia.

Bartłomiej Longo zmarł w opinii świętości. Pogrzeb odbył się 7 października 1926 roku przy uczestnictwie rzeszy tłumów. Trzy lata po beatyfikacji jego doczesne szczątki przeniesiono do kaplicy przylegającej do krypty. Ostatecznie, w 2000 roku, umieszczono je pod ołtarzem nowej kaplicy nazwanej jego imieniem, znajdującej się w kompleksie sanktuarium.

Proces beatyfikacyjny Jego proces beatyfikacyjny trwał w latach 1934-1935 w Prałaturze Pompejów. 1 lutego 1939 roku wydano dekret dotyczący jego pism, zatwierdzony 4 kwietnia 1943 roku. Zgodnie z obowiązującymi wówczas normami, proces apostolski trwał od 1947 do 1948 roku. Po spotkaniu Konsultorów Historycznych, 2 stycznia 1967 roku, sprawa została wszczęta, ponownie zgodnie z obowiązującymi normami kanonicznymi. Zatwierdzenie procesu informacyjnego i apostolskiego nastąpiło dekretem z 26 lutego 1971 roku.

Urzędnicy i konsultorzy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na swoim spotkaniu w dniu 22 kwietnia 1975 r. oświadczyli, że Bartolo żył cnotami chrześcijańskimi w stopniu heroicznym. Podobną opinię wyraziło 8 lipca 1975 roku zgromadzenie plenarne kardynałów i biskupów, którzy byli członkami tej samej Kongregacji. Papieskie potwierdzenie od zgromadzenia plenarnego nadeszło 12 lipca 1975 roku; 3 października 1975 roku papież Paweł VI upoważnił do promulgacji dekretu o heroiczności cnót.

Cud rozważany do beatyfikacji Bartolo (przepisy w tej sprawie uległy zmianie, tak że wymagany był tylko jeden cud zamiast dwóch) to uzdrowienie, które nastąpiło 4 kwietnia 1943 r. w Baronissi, w prowincji Salerno, Carmeli Camera, matki cierpiącej na zespół zapalenia jelit, ciężką i przewlekłą anemię oraz kamienie żółciowe. Diecezjalne dochodzenie w sprawie domniemanego cudu zostało przeprowadzone w 1945 roku, ale zostało potwierdzone 24 października 1975 roku. Rada Lekarska Kongregacji ds. Kanonizacji orzekła 24 października 1975 roku, że nie da się wyjaśnić tego wydarzenia według ówczesnej wiedzy naukowej.

10 kwietnia 1978 roku urzędnicy i konsultorzy Kongregacji ds. Kanonizacji opowiedzieli się za związkiem między domniemanym cudownym wydarzeniem a wstawiennictwem Bartłomieja; Ich opinia została potwierdzona przez kardynałów i biskupów Kongregacji 29 maja 1979 roku. Po papieskim potwierdzeniu orzeczenia plenarnego, 13 lipca 1979 roku papież Jan Paweł II zezwolił na promulgację dekretu o cudzie.

Jego beatyfikacja i włączenie go w poczet błogosławionych nastąpiło 26 października 1980 roku wraz ze sługą Bożym Alojzym Orione, podczas mszy świętej na placu Świętego Piotra w Rzymie przez papieża Jana Pawła II.

Proces kanonizacyjny Po beatyfikacji reputacja świętości Bartłomieja osiągnęła poziom światowy, zarówno ze względu na nabożeństwo do Matki Boskiej Pompejańskiej, które promował i zapoczątkował, jak i ze względu na inicjatywy społeczne i apostolskie, które zainicjował. Sanktuarium w Pompejach przyciągało coraz większą liczbę pielgrzymów z całego świata, ale nie wszyscy pamiętali jego historię i osobę założyciela. Liczne publikacje, konferencje i spotkania rzuciły na nie nowe światło i wyniosły je na pierwszy plan, zwłaszcza w Roku Jubileuszowym Longhii, ogłoszonym w 2022 roku dla upamiętnienia 150. rocznicy jego przybycia do Pompejów. Z tych wszystkich powodów, 18 czerwca 2024 roku, ks. prałat Tommaso Caputo, arcybiskup-prałat i delegat papieski Sanktuarium w Pompejach, wraz z ks. prałatem Antonio Di Donną, biskupem Acerry i przewodniczącym Konferencji Episkopatu Kampanii, złożyli do papieża Franciszka petycję z prośbą o kanonizację z dyspensą od cudu. Podobne petycje złożyły wszystkie włoskie episkopaty regionalne, takie jak Sycylii, Kalabrii i Basilicaty, a także Konferencje Episkopatu Indii, Mjanmy i Polski.

Przyjmując przedstawione prośby, Ojciec Święty upoważnił Dykasterię ds. Kanonizacji do wszczęcia specjalnego procesu kanonizacyjnego. „Positio super canonizatione” miało zatem na celu dostarczenie dowodu nie tylko na trwały, a nawet rosnący kult, ale także na wybitny model chrześcijańskiego miłosierdzia zastosowanego przez Bartłomieja w społeczeństwie obywatelskim. Kardynałowie i biskupi Dykasterii ds. Kanonizacyjnych, podczas sesji zwyczajnej z 18 lutego 2025 roku, podkreślili, że świadectwo Bartłomieja było szczególnie aktualne, a zatem godne uniwersalnego znaczenia.

24 lutego 2025 papież Franciszek podpisał dekret uznający cud za wstawiennictwem błogosławionego Bartłomieja Longo, co otwiera drogę do jego kanonizacji. Data jego kanonizacji została ogłoszona na konsystorzu, który odbył się 13 czerwca 2025.

19 października 2025, podczas uroczystej mszy świętej na placu Świętego Piotra w Watykanie, bł. Bartłomiej Longo wraz z sześcioma innymi błogosławionymi: z Ignacym Maloyanem, Piotrem To Rot, Wincencją Marią Poloni, Marią Carmen Rendiles Martínez, Marią Troncatti i José Gregorio Hernándezem, został przez papieża Leona XIV ogłoszony świętym i włączony w poczet świętych Kościoła katolickiego.

Jego wspomnienie liturgiczne wyznaczono na 5 października (dies natalis).

Odznaczenia Komandor Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Krzyż Wielki Orderu Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie

Zobacz też beatyfikowani i kanonizowani przez Jana Pawła II modlitwa za wstawiennictwem świętego święci i błogosławieni Kościoła katolickiego Bartłomiej (imię)

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Bartolo Longo. Od satanizmu do świętości Strona internetowa bł. Bartola Biografia, modlitwy, modlitwa o kanonizację

Kategoria:Włoscy zakonnicy Kategoria:Tercjarze dominikańscy (biografie) Bartłomiej Kategoria:Apostołowie Bartłomiej Longo Kategoria:Kanonizowani przez Leona XIV Kategoria:Odznaczeni Orderem Grobu Świętego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego Kategoria:Urodzeni w 1841 Kategoria:Zmarli w 1926