Godsmack – amerykański zespół hardrockowy założony w 1995 roku w Lawrence w stanie Massachusetts. Ma na koncie ponad 10 milionów sprzedanych albumów w Stanach Zjednoczonych i dodatkowe 2 miliony na całym świecie, w tym ponad 2 miliony sprzedanych singli na całym świecie. Trzy z rzędu wydane albumy studyjne zespołu, Faceless (2003), IV (2006) i The Oracle (2010), zajęły pierwsze miejsce na amerykańskiej liście przebojów Billboard 200. Zespół jest laureatem licznych nagród, ponadto czterokrotnie otrzymywał nominację do nagrody Grammy.
Historia Lata 1995–2000: formowanie zespołu, All Wound Up, Godsmack thumb|left|Sully Erna – założyciel, lider, wokalista i gitarzysta rytmiczny zespołu, w 2019 roku W lutym 1995 roku Sully Erna po ponad 23 latach gry na perkusji m.in. w zespołach Strip Mind (w latach 1992–1994) i (w latach 1992–1995) postanowił założyć nowy zespół, w którym mógłby pełnić rolę frontmana. Skład kapeli uzupełnili basista Robbie Merrill, gitarzysta Lee Richards i perkusista . Zespół początkowo nosił nazwę The Scam (w tłum. na pol. „przekręt”) i pod nią wydał sześcioutworowe demo. Później przyjął nazwę Godsmack, stanowiącą połączenie słów god (pol. „bóg”) i smack (pol. „klaps”), co do której można w mediach znaleźć informację, że wywodzi się od piosenki „God Smack” pochodzącej z albumu Dirt zespołu Alice in Chains, ponadto na takie pochodzenie nazwy wskazał Robbie Merrill w wypowiedzi na albumie wideo Smack This!. Sully Erna jednak w wywiadzie w 1999 roku stwierdził, że obecna nazwa zespołu ma swoje korzenie w panującej w religii wicca, której jest wyznawcą, zasadzie, zgodnie z którą jeśli zrobi się komuś coś złego, to wraca to do sprawcy, by go prześladować, jako „klaps od Boga” (godsmack), a przyjęta została w następstwie zdarzenia, opisanego przez Ernę następująco: W innym wywiadzie z 1999 roku Erna doprecyzował, że osobą, z której się naśmiewał w związku z opryszczką był ówczesny perkusista zespołu Joe D’Arco, zaś tym, który dał mu do zrozumienia, że dzień później doświadczył „klapsa od Boga” był gitarzysta Tony Rombola. Tak natomiast odniósł się do piosenki pt. „God Smack”: Nowo powstały zespół zaczął występować w małych barach w swoim rodzinnym mieście, Bostonie. Cieszące się lokalną popularnością dwa utwory Godsmacka, „Keep Away” i „Whatever”, wkrótce osiągnęły szczyty list przebojów na obszarze Bostonu/Nowej Anglii. W 1996 roku zespół opuściło dwóch członków: Lee Richards w związku z zamiarem pomocy w wychowaniu swojego sześcioletniego dziecka, o którego istnieniu dotychczas nie wiedział, i Tommy Stewart z powodu różnic personalnych. Ich miejsce zajęli, odpowiednio, Tony Rombola (jeszcze w tym samym roku) i Joe D’Arco (w 1997 roku). Rok później zespół w składzie Sully Erna, Robbie Merrill i Tony Rombola po raz pierwszy wszedł do studia i nagrał w ciągu trzech dni za 2600 dolarów swój pierwszy album studyjny, zatytułowany All Wound Up i wydany w lutym 1997 roku w niskim nakładzie za sprawą własnej wytwórni zespołu, E.K. Records Company. Album doczekał się łącznie czterech tłoczeń w latach 1997–1998. W drugim tłoczeniu albumu w booklecie na liście twórców jako perkusista wymieniony był Joe D’Arco – stanowiło to poprawę błędu z pierwszego tłoczenia wydawnictwa, gdzie jako perkusista widniał Tony Rombola. Dalej jednak była to nieprawdziwa informacja, gdyż w rzeczywistości D’Arco dołączył do zespołu już po wydaniu All Wound Up, a wszystkie partie perkusyjne na albumie zagrał Sully Erna.
Przez kolejne dwa lata zespół grał w Bostonie i okolicach, zdobywając mocną reputację zespołu dobrego w występach na żywo i przyciągając coraz większą publiczność na swoje koncerty. Debiutancki album formacji cieszył się popularnością w Bostonie, a w końcu jego kopia trafiła w ręce Rocko, nocnego DJ-a w lokalnej stacji radiowej . WAAF (FM) często odtwarzała „Keep Away” i utwór szybko awansował na pierwsze miejsce na playliście stacji. Dodatkowo Newbury Comics, sieć sklepów płytowych w Nowej Anglii, zgodziła się sprzedawać album All Wound Up w swoich sklepach. Krótko po sukcesie „Keep Away” Godsmack wrócił do studia i nagrał singel z utworem „Whatever”, który stał się nowym ulubieńcem WAAF (FM). W wyniku sukcesu singla album Godsmacka zaczął sprzedawać się w setkach egzemplarzy tygodniowo, a w końcu sprzedaż wzrosła do ponad tysiąca egzemplarzy tygodniowo, stając się drugim najlepiej sprzedającym się wydawnictwem w sieci Newbury Comics. Utwór „Whatever”, nieobecny na trackliście All Wound Up w pierwszym i drugim tłoczeniu, został do niej dodany w tłoczeniu trzecim i czwartym z 1998 roku. Koncerty Godsmacka zaczęły się wyprzedawać w całej Nowej Anglii, co jednocześnie spowodowało wzrost popytu na muzykę zespołu w lokalnych stacjach radiowych i zwiększenie sprzedaży kopii albumu kapeli.
Latem 1998 roku Godsmack podpisał kontrakt z dużą wytwórnią Universal/Republic Records. Niedługo później Joe D’Arco został usunięty z zespołu z powodu problemów z narkotykami i wynikającej z nich niezdolności do występów na żywo; zastąpił go oryginalny perkusista kapeli Tommy Stewart, który zadeklarował chęć powrotu do niej. Następnie w bostońskim studiu New Alliance Studios album All Wound Up został poddany zremasterowaniu i modyfikacji tracklisty – dodano instrumentalny utwór „Someone in London” oraz usunięto utwór „Goin’ Down” (pojawił się na kolejnym albumie zespołu), po czym 25 sierpnia 1998 roku wydano go w zmienionej oprawie graficznej i pod taką samą nazwą jak zespół. Krótko po wydaniu albumu Universal/Republic promowała go singlem „Whatever”, a następnie opublikowane zostały „Keep Away” (w czerwcu 1999 roku), „Voodoo” (w październiku 1999 roku) i „Bad Religion” (na początku 2000 roku). Wszystkie zajmowały dość wysokie miejsca na listach przebojów tj. Mainstream Rock Tracks czy Alternative Radio. W niedługim okresie po ukazaniu się Godsmack w sprzedaży zespół występował jako support przed zespołem Sevendust, grał koncerty klubowe, a także ruszył w swoją pierwszą samodzielną trasę koncertową The Godsmack Tour. Oprócz tego wystąpił na festiwalu Woodstock 1999 oraz dwukrotnie na festiwalu Ozzfest (w 1999 i 2000 roku), a ponadto ruszył w europejską trasę koncertową z zespołem Black Sabbath.
Album Godsmack zadebiutował na liście Billboard 200 na 22. miejscu. W 1999 roku uzyskał w Stanach Zjednoczonych złoty certyfikat, zaś dwa lata później osiągnął w tym kraju czterokrotny platynowy certyfikat (pod koniec 2024 roku dorobił się w USA pięciokrotnej platyny). W Kanadzie natomiast w 2000 roku pokrył się złotem. Album sprzedawał się dobrze, mimo iż początkowo został wycofany ze sprzedaży, m.in. przez sieci handlowe Walmart i Kmart, z powodu zawierających kontrowersyjne wyrażenia tekstów niektórych utworów. W końcu wytwórnia zdecydowała o umieszczeniu na albumie oznaczenia Parental Advisory, a niektóre sklepy zamówiły poprawione kopie wydawnictwa.
W 1999 i 2000 roku Godsmack otrzymał na galach nagrody w ogółem ośmiu kategoriach, m.in. Debut Album of the Year (Godsmack), Single of the Year („Whatever”), Outstanding Song/Songwriter („Keep Away”) i Outstanding Male Vocalist (Sully Erna).
Lata 2000–2007: Awake, Faceless, The Other Side, IV thumb|Logo zespołu używane na okładkach albumów od Awake do 1000hp 31 października 2000 roku premierę miał drugi studyjny album Godsmacka, Awake. Na kilka miesięcy przed wydaniem albumu w charakterze singla promującego opublikowany został utwór tytułowy, zaś w 2001 roku do sprzedaży trafiły dwa kolejne single: „Bad Magick” (w lutym) i „Greed” (w maju). Tytułowy utwór z albumu w latach 2000–2001 zdominował rockowe stacje radiowe i pobił rekordy różnych list przebojów. Oprócz tego „Awake” oraz „Greed” uplasowały się na podium listy Mainstream Rock Tracks, zajmując na niej, odpowiednio, 1. i 3. miejsce. Na popularność utworu „Awake” niemały wpływ miało także wykorzystanie go wraz z otwierającym album utworem „Sick of Life” jako tło muzyczne w emitowanych przez kilka lat telewizyjnych reklamach rekrutacyjnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Innym wartym odnotowania faktem dotyczącym treści albumu Awake była mająca miejsce w 2002 roku nominacja instrumentalnego utworu „Vampires” do nagrody Grammy w kategorii Best Rock Instrumental Performance oraz wykorzystanie utworu „Goin’ Down” w filmu Mission: Impossible II. W ramach promocji albumu Godsmack koncertował po całych Stanach Zjednoczonych, wyprzedając hale i otwarte plenery. Dodatkowo zespół odbył trasę koncertową po Europie, wspierając grupę Limp Bizkit. Awake w pierwszym tygodniu od premiery sprzedał się w liczbie 260 000 egzemplarzy. Osiągnął 5. miejsce na liście Billboard 200, w 2000 roku uzyskał platynowy certyfikat w Kanadzie, a dwa lata później podwójny platynowy certyfikat w Stanach Zjednoczonych.
W 2001 roku grupa otrzymała cztery nagrody na gali Boston Music Awards, m.in. w kategoriach Album of the Year (Awake) i Male Vocalist of the Year (Sully Erna). Oprócz tego zdobyła nagrodę na gali Billboard Music Awards w kategorii Rock Artist of the Year. 19 lipca tego roku ukazał się pierwszy album wideo zespołu, Godsmack Live, zawierający materiał z nagranego w tym samym roku koncertu w Centrum Center w Worcester w stanie Massachusetts. Cztery lata później otrzymał on złoty certyfikat.
W 2002 roku Sully Erna zdobył nagrodę w kategorii Male Vocalist of the Year, zaś cała grupa Godsmack w kategorii Outstanding Rock Band podczas Boston Music Awards. W tym samym roku Erna został poproszony o napisanie i wykonanie utworu do ścieżki dźwiękowej filmu Król Skorpion. W ten sposób światło dzienne ujrzał utwór zatytułowany „I Stand Alone”, który zajął 1. miejsce na listach Mainstream Rock Tracks oraz Rock Radio i który był najczęściej odtwarzaną piosenką w radiowym formacie w 2002 roku przez 14 tygodni z rzędu. W 2003 roku był natomiast nominowany do nagrody Grammy w kategoriach Best Rock Song i Best Hard Rock Performance. Oprócz ścieżki dźwiękowej mającego premierę wiosną 2002 roku Króla Skorpiona „I Stand Alone” trafił także na ścieżkę dźwiękową wydanej w 2004 roku gry komputerowej Prince of Persia: Dusza wojownika – był tam odtwarzany za każdym razem, gdy pojawiał się Dahaka.
9 kwietnia 2002 roku premierę miał drugi album wideo zespołu, Smack This!. W czerwcu 2002 roku, gdy cykl tras koncertowych związanych z Awake dobiegł końca i jednocześnie gdy Godsmack pracował nad nowym albumem, perkusista Tommy Stewart po raz drugi odszedł z zespołu z powodu różnic personalnych. W sierpniu tego roku Sully Erna potwierdził, że nowym perkusistą zespołu Godsmack został Shannon Larkin, jego długoletni przyjaciel, były członek m.in. zespołów Amen i Ugly Kid Joe. Z Larkinem w składzie zespół udał się do Miami, by nagrywać trzecie studyjne wydawnictwo. Ukazało się ono 8 kwietnia 2003 roku pod tytułem Faceless. Album zadebiutował na pierwszym miejscu na liście Billboard 200 oraz w zestawieniu Top Internet Albums, utrzymując się na tej pozycji przez dwa tygodnie, i sprzedał się w liczbie ponad 260 000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Ogółem w USA sprzedaż wyniosła ponad milion kopii (taką ich liczbę, według ówczesnego komunikatu medialnego wytwórni Universal/Republic Records, wysłano do sprzedaży detalicznej przed datą premiery), dzięki czemu do maja 2003 roku album zyskał w tym kraju status platynowej płyty. W Kanadzie wydawnictwo dorobiło się z kolei złota. Głównym singlem promującym Faceless był opublikowany jeszcze przez wydaniem albumu utwór „Straight Out of Line”. Osiągnął on szczyt listy Mainstream Rock Airplay i w 2004 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance. Znalazł się ponadto na ścieżce dźwiękowej gry Prince of Persia: Dusza wojownika, w której był odtwarzany podczas napisów końcowych.