thumb|USS „Asheville „ (SSN-758) typu 688i United States Submarine Force (siły podwodne Stanów Zjednoczonych) – część marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych odpowiedzialna za działania floty za pomocą okrętów podwodnych. US Submarine Force operacyjnie podległa jest dowódcy operacji morskich (Chief of Naval Operations), bezpośrednie i bieżące dowodzenie sprawują dowódca sił podwodnych (Commander, Submarine Force) oraz dowództwo floty Pacyfiku ComSubPac (Commander, Submarine Force, U.S. Pacific Fleet). Aktualnie w służbie pozostają okręty czterech typów: Los Angeles, Ohio, Seawolf i Virginia zorganizowane w 6 eskadrach i pięciu grupach bojowych stacjonujących w siedmiu bazach: Kitsap (Bangor), San Diego, Pearl Harbor, Guam, New London (Groton), Norfolk i Kings Bay. Skład osobowy współczesnej amerykańskiej floty podwodnej stanowi 7 procent składu osobowego US Navy, zaś jej okręty stanowią 25% liczby jednostek bojowych całej floty.
Amerykańska flota podwodna jest jedną z chronologicznie najstarszych flot podwodnych, obok niemieckiej U-Bootwaffe jest flotą podwodną która historycznie odniosła najwięcej sukcesów bojowych, spośród wszystkich flot podwodnych świata. Podwodna gałąź US Navy jest przy tym jedyną, która odniosła strategiczny sukces w prowadzonych przez siebie działaniach bojowych, doprowadzając do gospodarczego upadku imperium japońskiego, pozbawiając Japonię surowców niezbędnych nie tylko do prowadzenia wojny, lecz także fizycznej egzystencji.
W czasach najnowszych nuklearne ramię amerykańskiej floty podwodnej jest nosicielem 65% amerykańskiego potencjału strategicznego odstraszania jądrowego.
Struktura organizacyjna floty podwodnej Amerykańska flota podwodna podlega ogólnemu dowództwu operacyjnemu reprezentowanemu przez szefa operacji morskich (Chief of Naval Operations – CNO), bezpośrednio zaś dowództwu sił morskich Stanów Zjednoczonych (dawniej dowództwo Floty Atlantyku, w tym sił podwodnych ComSubLant), dowódcy sił podwodnych (Commander, Submarine Force) oraz – w odpowiedniej części – dowództwu floty Pacyfiku ComSubPac (Commander, Submarine Force, U.S. Pacific Fleet). Całość sił podwodnych podzielona jest na przypisane do poszczególnych baz marynarki sześć eskadr okrętów podwodnych i pięć grup. Każda z jednostek operacyjno-taktycznych dysponuje własnym dowództwem, jednakże w zakresie operacyjno-taktycznym w morzu dowodzona jest przez dowództwo wyższego szczebla.
Związki operacyjno-taktyczne Submarine Group 7 Submarine Group 8 Submarine Group 9 Submarine Group 10 Submarine Squadron 3 (SUBRON 3) Submarine Squadron 11 (SUBRON 11) Submarine Squadron 15 (SUBRON 15) Submarine Squadron 17 (SUBRON 17) Submarine Squadron 19 (SUBRON 19) Submarine Squadron 20 (SUBRON 20) Submarine Development Squadron 5
Skład osobowy współczesnej amerykańskiej floty podwodnej stanowi 7 procent składu osobowego US Navy, zaś jej okręty stanowią 25% liczby jednostek bojowych całej floty.
Klasyfikacja i nazewnictwo okrętów Standardowo nazwy wszystkich amerykańskich okrętów składają się z trzech członów: stałego prefiksu określającego przynależność państwową – akronimu USS oznaczającego United States Ship, indywidualnej nazwy jednostki oraz hull number – numeru kadłuba w postaci składającego się z liter i cyfr kodu alfanumerycznego. Nazwy indywidualne okrętów mogą się powtarzać, jednakże alfanumeryczne numery kadłuba oraz kombinacja nazwy indywidualnej i hull number są niepowtarzalne.
Numery kadłuba Historycznie wszystkie amerykańskie okręty podwodne numerowane są narastająco w pojedynczej serii liczonej od 1 – z wyjątkiem sześciu jednostek specjalnych – aż do momentu wprowadzenia do służby USS „Seawolf”, który otrzymał numer SSN-21. Oryginalnie nr 21 oznaczał koncepcję konstrukcji: Submarine for the 21st Century (okręt podwodny na XXI wiek). W efekcie, oznaczenie SSN-21 zostało adaptowane jako hull number jednostki, choć narusza to instrukcję sekretarza marynarki z 1920 roku ustalającą system numerowania okrętówNorman Polmar: The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet, s. 62-65. Pierwszym okrętem o numerze SS-21 była „Barracuda”, której nazwę zmieniono później na F-2, przyjęta do służby w roku 1912 i wycofana z floty w roku 1922. Wszystkie okręty poza 3 jednostkami typu Seawolf, numerowane są w kolejności narastająco, według standardowego wzoru.
Obok cyfr w hull number występuje również kod literowy, klasyfikujący okręty pod względem rodzaju. Historyczne i aktualne akronimy przedstawia tabela, przy czym akronimy te używane są w nomenklaturze również dla określania rodzajów okrętów obcych flot, a niektóre z nich weszły do standardowej nomenklatury Sojuszu Północnoatlantyckiego:
AGSS Auxiliary Research Submarine okręt pomocniczy/eksperymentalnyAPS Auxiliary Cargo Submarinepomocniczy okręt transportowy S Submarine okręt podwodny, przed rokiem 1920 SS Ship Submersible okręt podwodny, od 1920 roku SC Cruiser Submarine krążownik podwodny SF Fleet Submarine okręt podwodny skonstruowany do działań oceanicznych, w tym współpracy z flotą nawodną SM Submarine, Minelayer podwodny stawiacz min SSA Auxilary/Experimental Submarine okręt pomocniczy/eksperymentalny SSAG Auxilary/Experimental Submarine okręt pomocniczy/eksperymentalny SSB Ship Submersible Ballistic strategiczny podwodny okręt rakietowy z napędem diesel-elektrycznym SSBNShip Submersible Ballistic Nuclear strategiczny podwodny okręt rakietowy z napędem nuklearnym SSG Ship Submersible Guided Missile okręt podwodny wyposażony w pociski manewrujące SSGN Ship Submersible Guided Missile Nuclear okręt podwodny z napędem nuklearnym wyposażony w pociski manewrujące SSK Hunter-Killer Submarine okręt podwodny wyspecjalizowany w zwalczaniu okrętów podwodnych SSM Midget Submarine miniaturowy okręt podwodny SSN Submersible Ship Nuclear myśliwski okręt podwodny z napędem nuklearnym SSP Transport Submarine transportowy okręt podwodny SSR Radar Picket Submarine okręt podwodny dozoru radarowego SSRN Ship Submersible Radar Nuclear okręt podwodny dozoru radarowego z napędem nuklearnym SST Submarine, Target/Training treningowy okręt podwodny, okręt podwodny cel
Nazewnictwo indywidualne Nazwy okrętów podwodnych mają kilka źródeł. Pierwszy okręt podwodny US Navy „Holland” (SS-1) w 1900 roku otrzymał nazwę zgodną z nazwiskiem swojego konstruktora Johna Hollanda. Kolejne okręty otrzymywały nazwy gatunków ryb aż do roku 1911, kiedy nazwy zastąpiono kodem alfanumerycznym składającym się z litery oraz cyfry (np. H-1 (SS-28)). W tym wzorze, literowy człon kodu, określał typ okrętu. Ten schemat był kontynuowany aż do 1933 roku, kiedy powrócono do nazw pochodzących od ryb. Po I wojnie światowej nazwy alfanumeryczne zaczęły być ponownie używane dla małych jednostek typu T (trening, w rzeczywistości typ AA-1) oraz K (hunter killer), jednostki te jednak również otrzymały wkrótce nazwy pochodzące od ryb. Międzywojenne jednostki zasadniczo jednak kontynuowały nazewnictwo ryb i innych form życia morskiego, aż do 1971 roku, kiedy wiceadmirał Hyman Rickover, kierujący programem napędu jądrowego marynarki, zapoczątkował nazywanie okrętów myśliwskich nazwiskami byłych członków Kongresu, korzy wspierali program jądrowy marynarki. Cztery jednostki SSN (Submersible Ship Nuclear) otrzymały w związku z tym nazwy „Glenard P. Lipscomb”, „L. Mendel Rivers”, „Richard B. Russell” oraz „William H. Bates”.
Źródła nazw okrętów myśliwskich zmieniły się w 1974 roku, kiedy począwszy od USS „Los Angeles” (SSN-688) zaczęto stosować nazwy miast. W 1983 roku jednak, sekretarz marynarki John Lehman zarządził iż będący w budowie SSN-709 otrzyma nazwę USS „Hyman G. Rickover”, na cześć uznawanego za „ojca floty nuklearnej” admirała, którego w 1982 roku sekretarz marynarki zmusił do przejścia na bardzo późną emeryturęNorman Friedman: U.S. Submarines Since 1945, s. 209Był to drugi z ostatnich okrętów US Navy noszących imię żyjącej osoby. Pierwszym był lotniskowiec USS „Carl Vinson” (CVN-70).. W rzeczywistości decyzja Lehmana zamierzała do uniemożliwienia Kongresowi nadania imienia Rickovera jednemu z lotniskowców. Kiedy nadawano nazwę SSN-21, nastąpił chwilowy powrót do nazw ryb i nadano mu nazwę Seawolf, będącą anglojęzycznym określeniem zębacza pasiastego, jednak już następny okręt SSN-22 otrzymał nazwę na cześć stanu ConnecticutInnymi okrętami nazywanymi na cześć stanów były pancerniki, strategiczne podwodne okręty rakietowe oraz krążowniki., zaś trzeci i ostatni okręt typu Seawolf – SSN-23 – ponownie otrzymał imię żyjącej osoby, byłego prezydenta Jimmy Cartera.
Odmienny schemat przyjęło nazewnictwo podwodnych strategicznych okrętów rakietowych. 41 okrętów systemu rakietowego Polaris-Poseidon otrzymało nazwy pochodzące od nazwisk „słynnych Amerykanów”, choć kilku z nich nigdy nie było na terytorium kolonii amerykańskich bądź USA. W rzeczywistości były to osoby w jakiś sposób zasłużone dla Stanów ZjednoczonychNorman Polmar: The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet, s. 56-60. Wśród nich znalazł się Kazimierz Pułaski, na którego cześć został nazwany SSBN-633. Schemat nazewniczy zmienił się z momentem rozpoczęcia budowy okrętów rakietowych systemu Trident w 1976 roku, które począwszy od USS „Ohio” (SSBN-726) zaczęły otrzymywać nazwy „stanów unii”. Nazwy stanów zarezerwowane były uprzednio dla najsilniejszych okrętów US Navy – pancerników, a następnie krążowników (CGN 36-41), a zmiana w tym zakresie, odzwierciedla w jakimś sensie zmianę wagi przykładanej przez Stany Zjednoczone do poszczególnych klas okrętów. Wyjątek w tym zakresie został ustanowiony 27 września 1983 roku, kiedy SSBN-730, którego oryginalnie nazwano na cześć stanu Rhode Island, po śmierci senatora Henry’ego Martina „Scoop” Jacksona otrzymał jego imię, zaś nazwę Rhode Island przeniesiono na okręt SSBN-740. Zapoczątkowana okrętami Trident tradycja nadawania jednostkom podwodnym nazw stanów, ma swoją kontynuację w najnowszych jednostkach myśliwskich typu Virginia. Zwodowany 16 sierpnia 2003 roku okręt prototypowy tego typu USS „Virginia” (SSN-774) otrzymał nazwę 47 w kolejności alfabetycznej stanu. Kolejne wchodzące aż po dziś do służby jednostki tego typu, kontynuują tę zasadę nazewniczą.
Działalność operacyjna