Zbigniew Skoczylas (ur. 2 sierpnia 1928 w Białej KrakowskiejRelacje Zbigniewa Skoczylasa, Kampania Polska 1939, www.1wrzesnia39.pl [dostęp 9 maja 2010], zm. 7 maja 2015informacja na stronie PZA) – polski wojskowy, taternik, alpinista, działacz społeczny i państwowy.
Życiorys Działalność wojskowa Od 1949 służył w Ludowym Wojsku Polskim. Pełnił służbę m.in. w 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej. W 1964 pełnił funkcję dowódcy 9 Szkolnego Batalionu Powietrznodesantowego. Był adiutantem gen. Józefa KuropieskiWojsko w czyścu, "Gazeta Wyborcza" nr 256, 30 października 1992. W 1979 na własną prośbę odszedł z wojska w stopniu podpułkownika.
Działalność wspinaczkowaBeata Słama: Legenda taboriska, w: "Tatry" nr 2 (52), wiosna 2015, s. 16-17 Przez wiele lat zajmował się wspinaczką górską. Przygodę z nią rozpoczął w 1950 r. Szybko osiągnął wysoką pozycję wśród polskich taterników. M. in. w 1953 r. wytyczył (wraz z Janem Długoszem, Markiem Stefańskim i Andrzejem Grabianowskim) nową drogę na Mnichu - „Kant hakowy”. Zimą 1954 r. dokonał pierwszego zimowego przejścia grani od Wołoszyna przez Świnicę do Mieguszowieckiego Szczytu. Wspinał się m.in. z Januszem Onyszkiewiczem, Andrzejem Paczkowskim i swoim bratem Adamem. Od 1974 r. był ratownikiem Grupy Tatrzańskiej Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, uczestnicząc w wielu akcjach ratunkowych.
Od 1951 działał w strukturach organizacji, zrzeszających polskich teterników. W latach 1957–1962 był wiceprezesem zarządu nowego Klubu Wysokogórskiego, a w latach 1979-1985 wiceprezesem zarządu Polskim Związku Alpinizmu. Przez długi czas zajmował się tatrzańską bazą PZA, kierując m.in. bazami namiotowymi („taboriskami”) na Szałasiskach przy Morskim Oku i na Rąbaniskach w Dolinie Gąsienicowej. Wraz z żoną Bogną zainicjował doroczne Spotkania Oldboyów w obozowisku na Rąbaniskach (obecnie odbywają się w schronisku nad Morskim Okiem). Był prezesem kapituły Złotego Jaja, przyznającej co roku ową „nagrodę” za najbardziej dyskusyjne osiągnięcie wspinaczkowe.
Brał udział w wyprawach himalaistycznych w Indiach i Nepalu. W czasie pobytu w Indiach pracował jako wolontariusz w obozie dla uchodźców tybetańskich.
Działalność polityczna i społeczna W latach 1980–1981 był doradcą NSZZ „Solidarność”. W październiku 1990 ówczesny prezes Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka Marek Nowicki rekomendował go ministrowi spraw wewnętrznych Krzysztofowi Kozłowskiemu na stanowisko Pełnomocnika MSW do Spraw Uchodźców, utworzone w związku z napływem do Polski imigrantów m.in. z Rumunii, ZSRR oraz krajów Afryki i Azji. Pełniąc funkcję Pełnomocnika do Spraw Uchodźców Skoczylas odpowiadał za stworzenie systemu udzielania cudzoziemcom ochrony na terytorium Polski. W lipcu 1991 podał się do dymisji, uznając swoją misję za wypełnionąSkoczylas odchodzi, "Gazeta Wyborcza" nr 637, 20 lipca 1991. Od sierpnia 1991 pełnił funkcję doradcy ministra spraw wewnętrznych ds. migracji. Przyczynił się do zorganizowania w 1992 Biura Łącznikowego UNHCR w Polsce.
W 1992 kierował zespołem ds. wojska i żołnierzy w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, a od lipca 1992 do marca 1994 był dyrektorem Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej. W kwietniu 1994 został doradcą ministra spraw wewnętrznych Andrzeja Milczanowskiego ds. Straży Granicznej i uchodźcówSkoczylas doradzi, "Gazeta Wyborcza" nr 84, 11 kwietnia 1994. W późniejszych latach doradzał ministrom obrony narodowej Piotrowi Kołodziejczykowi, Zbigniewowi Okońskiemu i Januszowi Onyszkiewiczowi. W latach 1998–2000 kierował Gabinetem Politycznym w MON, a następnie był doradcą Bronisława Komorowskiego.
W 2008 i 2009 był nominowany przez Biuro UNHCR w Polsce do Nagrody Nansena.
Przypisy
Bibliografia , "Biuletyn Migracyjny - Dodatek", Nr 21, luty 2009
Kategoria:Ludzie urodzeni w Białej (Bielsko-Biała) Kategoria:Pułkownicy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Polscy taternicy Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Wiceministrowie i urzędnicy III Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 2015