Kondor królewski (Sarcoramphus papa) – gatunek dużego ptaka padlinożernego z rodziny kondorowatych (Cathartidae).

Zasięg występowania Kondor królewski zamieszkuje Amerykę Południową i Centralną, od południowego Meksyku po północną Argentynę.

Taksonomia Kondor królewski został opisany systematycznie przez szwedzkiego przyrodnika – Karola Linneusza w 1758, w dziesiątej edycji jego pracy – Systema Naturae, który nadał mu nazwę Vultur papa. Jako miejsce typowe autor błędnie wskazał zachodnie Indie (), bazując na tekstach Albina z 1734 roku (gdzie ptak został opisany jako „The Warwovwen, or Indian Vulture”) i Edwardsa z 1743 roku (który opisał go pod nazwą „The King of the Vultures”); błędną lokalizację skorygował w 1908 roku Hans von Berlepsch, ustalając ją na Surinam. Jedyny przedstawiciel rodzaju Sarcoramphus opisanego przez André Dumérila w 1805 roku. Nie wyróżnia się podgatunków.

Etymologia Sarcoramphus (Sarcorhamphus, Sarcoramphos): sarx, σαρκος sarkos „ciało”; ῥαμφος rhamphos „dziób”. Zopilotes: (), nazwa dla sępnika różowogłowego. Gyparchus: gr. γυψ gups, γυπος gupos „sęp”; αρχος arkhos „król”, od αρχω arkhō „rządzić”. papa: nowołac. papa „papież”, od łac. papa „ojciec, biskup”, od gr. παπας papas „ojciec”.

Morfologia mały|lewo|Kondor królewski w locie Długość ciała 71–81 cm; masa ciała 3000–3750 g; rozpiętość skrzydeł 170–200 cm. Upierzenie ptaka w przeważającej mierze białe, z szarymi lub czarnymi piórami wokół szyi, na lotkach oraz ogonie. Głowa i szyja (w górnym odcinku) są nieopierzone. Kolor skóry w różnych obszarach ciała bardzo się różni – może być żółty, pomarańczowy, niebieski, fioletowy bądź czerwony. Kondor królewski ma zauważalny żółty, mięsisty grzebień na dziobie. Ptak jest padlinożercą, dzięki silnemu dziobowi i potężnym szponom, często – jako pierwszy – robi początkowe nacięcie na ciele martwego zwierzęcia. Dzięki dużym rozmiarom zwykle odgania od padliny swoich mniejszych krewnych – inne gatunki kondorów. Może dożyć w niewoli 30 lat.

Ekologia i zachowanie Biotop Głównie nisko położone lasy tropikalne (do 1200 m n.p.m.). Czasami można go zobaczyć na bardziej otwartych obszarach, takich jak sawanny i łąki. Gniazdo Nie buduje gniazda. Gniazduje na ziemi lub w szczelinie drzewa, gnijącego pnia lub klifu. Jaja Samica składa zwykle jedno jajo. Jest ono białe, bez plamkowania. Wysiadywanie, pisklęta Jajo wysiadywane jest przez obydwoje rodziców przez około 55–58 dni. Pisklę rodzi się nagie, lecz wkrótce pokrywa się czysto białym puchem. Młode są w pełni opierzone prawdopodobnie po 3–4 miesiącach. Ich pióra są brązowe, zmiana ubarwienia na dorosłe następuje w wieku 18 miesięcy. Pożywienie Żywi się wyłącznie padliną. W przeciwieństwie do innych kondorów nie zaobserwowano, aby zabijał chore lub zdychające zwierzęta. Często wypatruje wzdłuż brzegów rzek wyrzuconych ryb, jednak nie przeszukuje miejscowych wysypisk śmieci.

Status zagrożenia IUCN uznaje kondora królewskiego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako rzadki. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na utratę i degradację siedlisk.

Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kondor królewski na znaczkach pocztowych w serwisie Theme Birds on Stamps Kondor królewski Video w serwisie YouTube (kanał National Geographic)

Kategoria:Kondorowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza