Korinna z Tanagry, Korynna (, , druga połowa VI w. p.n.e. – starogrecka liryczna poetka beocka.
Życie i twórczość Według późnobizantyjskiej Księgi Suda miała pobierać nauki od poetki Myrtis z AntedonuLidia Winniczuk: Twórczość poetek greckich. Warszawa: PWN, 1956, s. 66., fakt ten jednak zakwestionowano według nowszych ustaleńMieke de Vos: Negen aardse Muzen. Gender en de receptie van dichteressen in het oude Griekenland en Rome (dysertacja doktorska). Universiteit Nijmegen, 2012, s. 83-84..
Była autorką pieśni religijnych, miłosnych, parteniów i epigramatów. Cechował ją prosty styl; pisała w dialekcie beockim, wykorzystując tematy mitologiczne o bohaterach Beocji. Z jej twórczości zawartej w 5 księgach przetrwały nieliczne fragmenty (110 wersów), odkryte m.in. w papirusach na początku XX stulecia. Najdłuższe z zachowanych pieśni mówią o rywalizacji śpiewaczej gór Kitajron i Helikon oraz o porwanych przez bogów córkach bóstwa rzecznego Asoposa.
Legendarna tradycja łączy ją z Pindarem, którego podobno uczyła reguł komponowania pieśni, a później rywalizowała z nim w agonach poetyckich, pokonując pięciokrotnieMała encyklopedia kultury antycznej, dz. cyt., s. 385.. Miała go również krytykować za włączanie w jeden utwór zbyt wielu opowieści mitycznych, w związku z czym powstało przysłowiowe powiedzenie „Trzeba siać ręką, nie workiem”, zalecające umiar w stosowaniu środków poetyckich«Korynna» w: Epoki literackie. T. 1: Antyk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 156..
Jej posąg wykonany dla Tanagry w IV w. p.n.e. był dziełem SilanionaJanusz A. Ostrowski: Słownik artystów starożytności. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 1994, s. 182.. Jako poetka miała jednak raczej znaczenie lokalne. Choć cytowana jeszcze w czasach rzymskich, nie wywarła wpływu na późniejszą literaturę. Historycy oceniają jej walory literackie niżej w porównaniu z Safoną lub PindaremIza Bieżuńska-Małowist: Kobiety antyku. Talenty, ambicje, namiętności. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1993, s. 250..
W Polsce tłumaczona i wydawana przez Jerzego Danielewicza i Wiktora Steffena.
W literaturze nowożytnej jej imię per analogiam nadano pięknej i genialnej poetce włoskiej, bohaterce romantycznej powieści pani de Staël Korynna, czyli Włochy (1807).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z (red. Zdzisław Piszczek). Wyd. 5. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 385 Słownik pisarzy antycznych (red. Anna Świderkówna). Wyd. 3. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2001, s. 291 Słownik kultury antycznej. Grecja – Rzym (red. L. Winniczuk). Wyd. 5. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 239 Wielka encyklopedia PWN. T. 14. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 411
Literatura dodatkowa
Kategoria:Kobiety starożytnej Grecji Kategoria:Greccy poeci VI wieku p.n.e.