Kmieć (łac. cmetos, cmetones, kmetho) – w czasach nowożytnych pojęcie to oznaczało zamożnego gospodarza – używane potocznie jako synonim chłopa„Słownik Języka Polskiego”, Tom 2., PWN, Warszawa, 1978-1993, nadzór: prof. dr Mieczysław Szymczak.Encyklopedia popularna, PWN & Świat Książki, Warszawa 1998..
Dawne znaczenia W XI-XII wieku słowo to oznaczało dostojników książęcych, możnych.
W XIV i XV wieku słowo to oznaczało zamożnych chłopów, którzy mieli własne indywidualne gospodarstwa o powierzchni przynajmniej 1 łana ziemi; w zamian za co musieli płacić panu feudalnemu czynsz lub wykonywać prace rolne na jego ziemi. Początkowo 1 dzień, a w końcu nawet 10 dni w miesiącuAntoni Mączak. Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku. Warszawa 1981, T. 2, s. 34.. W 1767 r. na wsi śląskiej kmiecie stanowili 36%, zagrodnicy 49% i chałupnicy 15%Krzysztof Groniowski. Uwłaszczenie chłopów w Polsce. Warszawa 1976, s. 37..
Etymologia Pochodzenie słowa nie jest ustalone, spotyka się następujące hipotezy: Zdaniem Jana Karola Kochanowskiego słowo „kmieć” pochodzi od greckiego wieś, mieszkaniec wsi„Szkice i drobiazgi historyczne”, Jan Karol Kochanowski, Warszawa, 1908. (w: „Szkice i drobiazgi historyczne”). Zdaniem Franciszka Sławskiego słowo „kmieć” pochodzi od łacińskiego comes, w dopełniaczu comitis, oznaczające towarzysza, zwłaszcza panującego albo wodza; osobę należącą do orszaku panującego. Zdaniem Andrzeja Bańkowskiego słowo „kmieć” ma pochodzenie irańskieA. Bańkowski „Słownik etymologiczny języka polskiego”, t. 1 A–K..
Zobacz też
Komornik Parobek
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Historia społeczna średniowiecza Kategoria:Historia chłopów