Psalm 2 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów.
Gatunek literacki i okoliczności powstania Psalm 2 ma charakter królewsko-mesjański. Nie jest typowym psalmem królewskim, gdyż występujący w nim król nie ma odpowiednika wśród królów Izraela i Judy występujących w księgach historycznych. Utwór jest oryginalny w swej koncepcji literackiej, a w swojej strukturze nie ma odpowiednika w literaturze biblijnej i starożytnego WschoduŁach op.cit., s. 107.
Psalm 2 powstał prawdopodobnie w czasach królewskich, B. Lindars uważał, że utwór odpowiadał najlepiej chwili objęcia władzy przez Jozjasza.
Utwór wraz z Psalmem 1 otwiera Księgę Psalmów i ma z nim liczne powiązania słowneKatolicki komentarz biblijny (2001) s. 487.
Treść
Psalm 2 składa się z czterech strof po trzy wiersze.
W pierwszej (Ps 2,1-3) autor przedstawia bunt królów i narodów przeciwko rządom Jahwe oraz jego Mesjasza (pomazańca). Sam Mesjasz został w Psalmie przedstawiony jako król na Syjonie, który jednak stoi w cieniu swojego Pana.
Druga strofa (wiersze 4-6) przedstawia reakcję Pana (Adonai), który jest spokojny, świadomy swojej potęgi i drwi z buntowników. W wierszu 6 przypomina o namaszczeniu króla na Syjonie - co jest rozmaicie interpretowane: jako ustanowienie instytucji królewskiej lub symbol wystąpienia w dziejach świata.
W strofie trzeciej (wiersze 7-9) Mesjasz ogłasza buntownikom postanowienie Jahwe. Nawiązuje ono do przymierza (hebr. berit) zawartego przez Jahwe z Dawidem i jego potomkami, zgodnie z nim mieli oni sprawować wieczne rządy nad Izraelem. Mesjasz dostał obietnicę posiadania wszystkich narodów Ziemi.
Mesjasz ogłasza postanowienie jako syn Jahwe:
Końcowa strofa (wiersze 10-12) zawiera upomnienie wobec królów i sędziów Ziemitłum. Łach, op. cit., aby postępowali rozsądnie, co pozwoli uniknąć gniewu Jahwe.
Psalm kończy się nawiązaniem do Psalmu 1 – i formułą "Szczęśliwi...".
Teologia Nowy Testament stoi na stanowisku, że wzmianka o synostwie Bożym Mesjasza (wiersz 7) spełniła się w Jezusie, który był jednorodzonym Synem Boga. W Dziejach Apostolskich do niego odnosi się bunt wszystkich mocy tego świata, które (według 1 Listu do Koryntian) pozornie zwyciężyły, ale ostatecznie przegrały. Pomazaniec, który pokona wszystkich nieprzyjaciół i stanie się królem królów i panem panów, jest z kolei przedstawiony w Apokalipsie św. Jana.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
w Biblii Tysiąclecia Egzegeza i przekłady angielskie w NetBible
Kategoria:Psalmy