Komięga|thumb Komięga (komiega) – w XVI–XIX w. był to flisacki statek rzeczny bez masztu, poruszany jedynie za pomocą wioseł.
Ponieważ charakteryzował się niewielkim zanurzeniem można było go wykorzystywać do żeglugi po płytszych rzekach. Budowano go w formie dużej, prostokątnej skrzyni i wyposażano w 7–9 wioseł. Na Wiśle statkami tymi przewożono różne towary, przede wszystkim zboże do Gdańska. Były to statki jednorazowego użytku, po dotarciu do portu przeznaczenia rozbierano je, odzyskany materiał odsprzedawano (np. na opał), a ich załogi wracały do swoich domów drogą lądową. Komięgę obsługiwała zazwyczaj załoga złożona z 9 do 11 flisaków, a jej ładowność dochodziła do 35 łasztów, czyli około 70 ton.
Trudno określić, ile takich statków budowano i spławiano rocznie na ziemiach polskich w XVII czy XVIII w. Pewne wyobrażenie może dać tu hrabia Ewaryst Andrzej Kuropatnicki, który w wydanym po raz pierwszy w 1786 r. dziełku pt. „Geografia (...) Galicyi i Lodomeryi”, wzmiankując jedną tylko wieś Matcze nad Bugiem, pisał: Tak wielkie tu są lasy, że po 120 na rok budowano komięg, a prócz tego belki ociosane licznemi kopami gdańscy zakupowali kupcy, a drzewa na maszty okrętowe po 120 dukatów płacili (...).
Zobacz też
byk dubas galar szkuta
Przypisy
Kategoria:Życie w dawnej Polsce Kategoria:Historia gospodarcza Polski Kategoria:Statki śródlądowe Kategoria:Typy statków