thumb|Zaświadczenie ukończenia Kursu Technicznego thumb|Budynek szkoły thumb Szkoła Podchorążych Saperów – szkoła Wojska Polskiego II RP kształcąca kandydatów na oficerów saperów i saperów kolejowych, a w latach 1925-1935 również łączności.
Historia szkoły W latach 1918–1922 oficerów do jednostek saperskich kształcono w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów zlokalizowanym na Powązkach w Warszawie. W 1922, po przejściu Wojska Polskiego na stopę pokojową, przyjęto zasadę tworzenia szkół oficerskich dla poszczególnych rodzajów broni. W lipcu 1922 sformowano Główną Szkołę Artylerii i Inżynierii na bazie Obozu Szkolnego Saperów w Warszawie na Powązkach, z zadaniem kształcenia na poziomie wyższym oficerów młodszych. Studia miały trwać trzy lata. W grudniu 1922 zakończoną wstępną organizację szkoły, jednak ze względu na brak warunków kwaterunkowych w Warszawie, Wydział Artylerii przeniesiono do Torunia. Ze względu na trudności kierowania wydziałami w Warszawie i Toruniu GSAiI rozwiązano. Ze względu na zapotrzebowanie wojska na oficerów saperów i artylerzystów z dniem 1 czerwca 1923 utworzono dwie odrębne szkoły: Oficerską Szkołę Inżynierii w Warszawie i Oficerską Szkołę Artylerii w ToruniuDz. Rozk. MSWojsk. Nr 23 z 19 czerwca 1923 roku, poz. 309.. 13 listopada 1923 minister spraw wojskowych zatwierdził podział przedmiotów nauki na przedmioty o programie wyższym i programie średnimDz. Rozk. MSWojsk. Nr 43 z 13 listopada 1923 roku, poz. 560.. Oficerska Szkoła Inżynierii (OSI) istniała od czerwca 1923 do sierpnia 1939.
Szkoła mieściła się w byłych koszarach rosyjskiej artylerii konnej, położonych w czworoboku ograniczonym ulicami: Nowowiejską, Suchą, Koszykową i Topolową. W skład kompleksu koszarowego wchodziły dwa budynki mieszkalne, jednopiętrowe, trzy stajnie, działownia i łaźnia adaptowane w latach 1923-25 dla potrzeb szkoły oficerskiej.
W szkole obowiązywał trzyletni program nauczania. Przyjmowani do niej byli kandydaci w wieku 18-27 lat, posiadający świadectwo dojrzałości lub szkołę równorzędną i podchorążych rezerwy. Szkoła kształciła ok. 300 podchorążych. W ciągu pierwszego roku podchorążowie kształcili się według jednego programu, po czym następowała specjalizacja na trzech kierunkach: saperzy i wojska kolejowe, łączność i wojska samochodowe. Wyszkolenie techniczne postawione było na poziomie politechniki. Wykładowcami byli pracownicy Politechniki Warszawskiej. Szkolenie praktyczne odbywało się, w zależności od specjalności, na obozach w Modlinie, Jabłonnie i Zegrzu. Każda ze specjalności odbywała praktyki w jednostkach specjalistycznych. Podchorążowie odbywali dwutygodniowe kursy narciarskie w Zakopanem.
9 sierpnia 1928 Minister Spraw Wojskowych przemianował Oficerską Szkołę Inżynierii na Szkołę Podchorążych InżynieriiDziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 22 z 9 sierpnia 1928 r., poz. 249..
1 sierpnia 1929 weszła w życie nowa organizacja Szkoły Podchorążych Inżynierii. W skład szkoły wchodziły następujące komórki organizacyjne oraz pododdziały: komenda szkoły (skład osobowy Nr 1), kwatermistrzostwo (skład osobowy Nr 2), kompania administracyjna (skład osobowy Nr 3), batalion podchorążych (skład osobowy Nr 4), Komendant szkoły podlegał bezpośrednio II Wiceministrowi Spraw Wojskowych. W stosunku do personelu szkoły posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy piechoty dywizyjnej. Stanowisko komendanta szkoły zostało zaszeregowane do stopnia generała brygady, a stanowisko dyrektora nauk - pułkownika dyplomowanegoDziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 26 z 3 sierpnia 1929 r., poz. 254..
19 października 1929 Szkoła otrzymała chorągiew ufundowaną przez Stowarzyszenie Techników Polskich.
13 grudnia 1929 Prezydent RP Ignacy Mościcki zatwierdził wzór lewej strony płachty chorągwi Szkoły Podchorążych InżynieriiDziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 20 stycznia 1930 r., poz. 24..
W 1930 zostały utworzone dwa równorzędne stanowiska dyrektora nauk: dla łączności i dla saperów. W 1931 na terenie Fortu VIII w Kazuniu został zorganizowany obóz szkolny saperów, natomiast na terenie Fortu Kilińskiego w Zegrzu - letni obóz szkolny łączności.
W 1935 została utworzona Szkoła Podchorążych Łączności w Zegrzu, która przejęła kształcenie kandydatów na oficerów łączności. Z dniem 15 października 1935 Szkoła Podchorążych Inżynierii została przemianowana na Szkołę Podchorążych Saperów i podporządkowana dowódcy saperówDziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 26 czerwca 1935 r., poz. 23..
W latach 1923–1939 Szkoła, na trzyletnim profilu kształcenia, wykształciła 871 podporuczników, w tym 599 saperów i saperów kolejowych oraz 272 łączności.
W Szkole prowadzono kursy doszkolenia oficerów saperów oraz roczne kursy fortyfikacyjne dla oficerów sztabowych, mające charakter wyższych studiów wojskowo-technicznych: IV Kurs Doszkolenia Oficerów Saperów w okresie od 4 września 1924 roku do 27 marca 1925 roku dla 50 oficerów młodszych, V Kurs Doszkolenia Oficerów Saperów w okresie od 13 maja do 3 grudnia 1925 roku dla 68 oficerów młodszych, Kurs Doszkolenia Młodszych Oficerów Saperów w okresie od 13 grudnia 1926 roku do 12 kwietnia 1927 roku dla 18 oficerów, Kurs Podoficerów Magazynierów Minerów w okresie od 1 marca do 3 czerwca 1927 roku, Kurs Wałmistrzów (ośmiotygodniowy) w roku szkolnym 1927/1928, I Kurs Doskonalenia Oficerów Sztabowych Saperów 1 marca - 1 września 1928 rokuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 185. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 391. I Kurs Fortyfikacyjny w okresie od 15 listopada 1925 roku do 15 października 1926 roku dla 25 oficerów sztabowych, II Kurs Fortyfikacyjny w okresie od 1 stycznia do 22 grudnia 1927 roku dla 16 oficerów sztabowych. W latach 1925–31 przeszkolono 70 oficerów fortyfikacji i 24 oficerów do prac sztabowych. Systematycznie dokształcano podoficerów zawodowych w specjalnościach: minerstwo, radiotechnika, łączność, fortyfikacja, i sprzęt saperski.
W OSI działała Sekcja Fortyfikacyjna Towarzystwa Wiedzy Obronnej i redakcja czasopisma „Saper i Inżynier Wojskowy”. Miał też siedzibę Zarząd Główny Związku Inżynierii Wojskowej, zrzeszający oficerów i podchorążych rezerwy.
W ostatnich dniach sierpnia 1939 Szkołę Podchorążych Saperów rozformowano. Kadrę skierowano do mobilizujących się jednostek i pododdziałów. Sztandar i dokumentacja Szkoły, część broni, zostały ukryte na terenie uczelni. W 1946 wyjęte z ukrycia sztandar i dokumentacja zostały przekazane władzom wojskowym (sztandar OSI znajduje się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.
Na podstawie decyzji Nr 278/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 sierpnia 2009 Centrum Szkolenia Wojsk Inżynieryjnych i Chemicznych we Wrocławiu przejęło i z honorem kultywuje dziedzictwo tradycji Oficerskiej Szkoły Inżynierii 1923-1939 (sic!)Dziennik Urzędowy Ministra Obrony Narodowej z 2009 r. Nr 15, poz. 182..
Kadra szkoły 150px|right Komendanci ppłk Jerzy Solecki (1919) ppłk Otton Berezowski (jednocześnie komendant KOSS) por. Jan Guderski (IX 1920 - X 1921) płk sap. inż. Konstanty Haller (1923-1926) płk sap. Jan Skoryna (1926-1927) płk sap. inż. Jan Lucjan Jastrzębski (p.o. 1927-1928) płk sap. Stefan Dąbkowski (1928-1934) płk sap. Stanisław Arczyński (1934-1936) ppłk sap. Bolesław Siwiec (1936-1938) mjr sap. Jan Władyka (p.o. 1938) ppłk dypl. sap. Mieczysław Józef Wilczewski (1938–1939)
Dyrektorzy nauk płk sap. inż. Jan Romuald Ożyński (1923–1924) płk sap. inż. Jan Lucjan Jastrzębski (od 9 IX 1925Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 91 z 9 września 1925 roku, s. 499.) ppłk SG Jerzy Levittoux (1927-1928) mjr inż. Zdzisław Macherski (1929-1930) ppłk Józef Wróblewski (od 1930 dla łączności) mjr sap. inż. Jan Ejsymont (od 1930 dla saperów)
Kwatermistrzowie mjr sap. Antoni Wejtko (do 25 X 1926 → kwatermistrz 2 psap) mjr sap. Józef Ruciński (od 14 X 1926) kpt. Eugeniusz III Szubert (od 26 IV 1928) mjr sap. Zenon Lenczewski (III – 1 XII 1934 → zarządca Głównej Składnicy Saperskiej)
Dowódcy batalionu podchorążych mjr sap. Władysław Spałek (1923-1926) mjr sap. Wacław Damrosz (25 X 1926 - 5 XI 1928 → dowódca XVII bsap) mjr/ppłk sap. Jan Łepkowski (p.o. od 5 XI 1928) mjr sap. Antoni Piotrowski (1931-1935) mjr sap. Jan Władyka (1936–1939)
Dowódcy kompanii szkolnych mjr Emil Strumiński - 1 kompania (od 25 X 1926) kpt. Karol Gustaw Ludwig (od 5 XI 1928) mjr Adolf Antoni Schmidt - 2 kompania (od 25 X 1926) mjr Bolesław Siwiec - 3 kompania (od 25 X 1926) kpt. Władysław Weryho (od 26 IV 1928)
Wychowawcy kpt. Karol Gustaw Ludwig (25 X 1926 - 5 XI 1928 → dowódca 1 kompanii szkolnej) kpt. Władysław Weryho (25 X 1926 - 26 IV 1928 → dowódca kompanii szkolnej) kpt. Bolesław Lejsza (od 25 X 1926)
Dowódca kompanii obsługi por. Jerzy Hryniewicz (od 25 X 1926) kpt. Edward Bałtusis (od 1927)
Wykładowcy Aleksander Miszke Jan Nusbaum
Absolwenci szkoły I promocja 1924 180px|thumb|Grób symboliczny ppłk. dypl. Mieczysława Rutkowskiego 25 lipca 1924 Prezydent RP mianował 23 absolwentów na stopień podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Niżej wymienionym oficerom prawo do uposażenia podporucznika przysługiwało z dniem 1 lipca 1924.
II promocja 1925 1 października 1925 Prezydent RP mianował 31 absolwentów na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1925 w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a minister spraw wojskowych wcielił do formacji liniowych saperów. ppor. sap. Wacław Janaszek ppor. sap. Włodzimierz Bojko ppor. sap. Bolesław Władysław Tuora ppor. sap. Józef Stanisław Zieliński ppor. sap. Tadeusz Roman Banaszkiewicz ppor. sap. Stanisław Świnarski ppor. sap. Jan Jaźwiński ppor. sap. Bolesław Barański ppor. sap. Jan Kazimierz Zawisza ppor. sap. Janusz Seweryn Lange ppor. sap. Wacław Bejgrowicz ppor. sap. Stanisław Gajewski ppor. sap. Karol Jabłoński ppor. sap. Andrzej Grzybowski (lok. 20) ppor. sap. Jan Górski (lok. 31)
III promocja 1926 Niżej wymienieni absolwenci zostali 29 września 1926 roku mianowani podporucznikami ze starszeństwem z 15 sierpnia 1926 roku w korpusie oficerów inżynierii i saperów (26), oficerów saperów kolejowych (2) i oficerów łączności (7) oraz wcieleni do kadry oficerów saperów, kadry oficerów saperów kolejowych i kadry oficerów łączności. Lokaty zostały określone po ukończeniu trzeciego roku szkolnego. 25 sierpnia 1927 roku absolwenci III promocji zostali wcieleni do macierzystych oddziałów. 29 listopada 1927 roku Prezydent RP nadał lokaty 24 podporucznikom inżynierii i saperów, 2 podporucznikom saperom kolejowym i 4 podporucznikom łączności. ppor. sap. Maciej Kalenkiewicz (lok. 1), we IX 1939 oficer sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii ppor. sap. Artur Oborski (lok. 2), † 18 czerwca 1940 w Thouars jako kapitan inżynier Ośrodka Wyszkolenia Oficerów Saperów ppor. sap. Stanisław Buzdygan (lok. 3) ppor. sap. Stanisław Sulich (lok. 4) ppor. sap. Jan Górski (lok. 5) ppor. sap. Henryk Oszczakiewicz (lok. 6), we IX 1939 dowódca grupy wojsk kolejowych nr 54 ppor. sap. Mieczysław Wolski (lok. 7), słuchacz Kursu Intendentów 1933-1935, we IX 1939 szef służby intendentury 12 DP, w 1944 roku szef Oddziału IV Sztabu Kieleckiego Korpusu AK ppor. sap. Edmund Wajdowicz (lok. 8), w 1944 dowódca 11 ksap ppor. sap. Ryszard Małaszkiewicz (lok. 9), w 1944 szef sztabu 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej ppor. sap. Jerzy Szaad (lok. 10), zginął w czasie niemieckiej okupacji jako oficer Armii Krajowej ppor. sap. Stanisław Bielenin (lok. 11) ppor. sap. Hipolit Marian Smoczkiewicz (lok. 12), w 1945 dowódca 11 ksap i 20 bsap ppor. sap. Wacław Kostecki (lok. 13) ppor. sap. Dalibor Roman Małaczyński (lok. 14) ppor. sap. Tadeusz Henryk Janiczek (lok. 15), we IX 1939 dowódca ksap. „Hoszcza”, następnie w niemieckiej niewoli