Świadkowie Jehowy w Meksyku – społeczność wyznaniowa w Meksyku, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 864 738 głosicieli, należących do 12 706 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2023 roku zgromadziły się 2 184 372 osoby (ok. 1,9% mieszkańców kraju)W związku z pandemią COVID-19 od marca 2020 roku działalność od domu do domu jest zawieszona (prowadzona jest obecnie listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadzany jest w formie hybrydowej: w Sali Królestwa i poprzez wideokonferencje. Do 31 grudnia 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org..
Działalność miejscowych oraz głosicieli w Belize, w Gwatemali, w Hondurasie, w Kostaryce, w Nikaragui, w Panamie i w Salwadorze – w sumie ponad miliona głosicieli – koordynuje Biuro Oddziału Ameryka Centralna w El Tejocote na przedmieściach miasta Meksyk. Jest to jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli. W Meksyku Świadkowie Jehowy korzystają z 12 Sal Zgromadzeń.
Historia Początki W roku 1893 F. de P. Stephenson wysłał z Meksyku list do biura Towarzystwa Strażnica w Allegheny, zamawiając prenumeratę czasopisma Strażnica Syjońska oraz dostępne wówczas pierwsze trzy tomy „Wykładów Pisma Świętego”. Otrzymane tomy zamierzał wysłać swoim znajomym. Zaproponował również, że podejmie się tłumaczenia „Wykładów Pisma Świętego” na język hiszpański.
Po roku 1911, gdy po ustąpieniu z urzędu prezydenta Porfirio Díaza sytuacja w Meksyku się ustabilizowała, Badacze Pisma Świętego ze Stanów Zjednoczonych zaczęli urządzać wyprawy do północnego Meksyku w celu prowadzenia działalności kaznodziejskiej. Dzięki temu kilka osób przyjęło ich wierzenia oraz zaczęło się nimi dzielić z innymi.
W 1917 roku Abel Ortega zapoznał się z wierzeniami Badaczy Pisma Świętego w San Antonio w Stanach Zjednoczonych. Powrócił do swego kraju i zamieszkał w miejscowości Santa Julia na peryferiach stolicy. Rozpoczął tam urządzanie zebrań na wolnym powietrzu, w których po dwóch latach uczestniczyło około 30 osób. Wtedy też wyszukano w centrum stolicy salę na zebrania. W roku 1919 w Meksyku zorganizowano pierwsze czterodniowe zgromadzenie. Wkrótce jednak doszło do podziału i Abel Ortega, a wraz z nim inni, przyłączyli się do ruchu A. FreytagaOkoło roku 1920 Alexandre F.L Freytag, były przedstawiciel Towarzystwa Strażnica we Francji i Belgii, szukając zwolenników założonego przez siebie ugrupowania wśród członków ruchu badackiego wyjechał do Meksyku i akłonił Abela Ortegę do przyłączenia się do swojego ruchu. Ortega został prawnym przedstawicielem ruchu Freytaga w Meksyku, który prowadził ze swojego domu do końca życia. Później „Świecki Ruch Przyjaciół Człowieka” w Meksyku upadł.. W rezultacie w gronie Badaczy Pisma Świętego pozostała niewielka grupa osób.
Nadzór na działalnością thumb|240px|„Strażnica” [La Torre del Vigía]w j. hiszpańskim wydanie amerykańskie(1 kwietnia 1919, rok III) W roku 1917 Joseph F. Rutherford skierował do Los Angeles ochrzczonego w roku 1914 Kolumbijczyka Roberta Montero. Przez pewien czas pracował on w bruklińskim Domu Betel, gdy prezesem był Charles Taze Russell. Jego zadaniem było nadzorowanie działalności hiszpańskojęzycznej grupy w tym mieście oraz utworzenie hiszpańskiego biura Towarzystwa Strażnica. W biurze tym Montero rozpoczął tłumaczenie na język hiszpański czasopisma „La Torre del Vigía” (dzisiejszej „La Atalaya” [„Strażnicy”]) oraz innych publikacji Towarzystwa Strażnica. Publikacje te zaczął rozsyłać do osób mówiących po hiszpańsku. W ten sposób do Meksyku co miesiąc lub dwa zaczęło docierać czasopismo „La Torre del Vigía”, książki autorstwa C.T. Russella oraz scenariusz „Fotodramy stworzenia”.
Ponieważ do biura w Los Angeles napływały z Meksyku listy z prośbami o literaturę, pod koniec roku 1920 Robert Montero odbył podróż do tego kraju. W stolicy spotkał się z grupą liczącą 13 osób, a także odwiedził grupy w Monterrey, Guadalajarze, Puebli i Veracruz. Do roku 1925 w Meksyku utworzono pierwsze zbory, których liczba w ciągu kilku lat wzrosła do 9. Jednak w roku 1929 tylko 4 pozostały związane z Towarzystwem Strażnica. W roku 1929 Joseph F. Rutherford postanowił otworzyć w stolicy Biuro Oddziału. Jego nadzorcą został David Osorio Morales. Sprawniejsza organizacja przyczyniła się do rozwoju działalności kaznodziejskiej w Meksyku. W ciągu roku w stolicy działały 3 zbory, a w całym kraju 19 kolejnych.
23 maja 1930 roku meksykańskie Biuro Oddziału złożyło w Kancelarii Rządu wniosek o zarejestrowanie Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego, w którym położono nacisk na wychowawczo-oświatowy charakter religijnej działalności związku wyznaniowego oraz wyrażono sprzeciw wobec wtrącania się Kościołów w sprawy państwa. 2 czerwca 1930 Kancelaria Rządu przysłała aprobatę działalności MSBPŚw. 14 grudnia 1932 roku wystąpiono o zmianę nazwy na Sociedad de la Torre del Vigía (Towarzystwo Strażnica). We wniosku złożono również oświadczenie o zachowywaniu neutralności w sprawach politycznych. Wniosek ten został zaaprobowany 22 grudnia 1932 roku, a działalność kaznodziejska mogła objąć cały kraj.
Od 26 do 28 listopada 1932 roku w stolicy kraju zorganizowano ogólnokrajowe zgromadzenie z udziałem 150 obecnych, w którym uczestniczył Joseph F. Rutherford oraz Eduardo Keller z Biura Głównego. J.F. Rutherford wygłosił dwa przemówienia na zgromadzeniu oraz pięć transmitowanych przez radio i które po raz pierwszy odebrano w całym kraju. Rutherford objęcie nadzoru nad Biurem Oddziału powierzył Robertowi Montero. Do czasu jego przybycia nadzór tymczasowo sprawował Eduardo Keller, który pozostał na miejscu. Robert Montero został w kwietniu 1933 roku nadzorcą Biura Oddziału w Meksyku i usługiwał w tym charakterze do roku 1943. Problemy z niechrześcijańskim postępowaniem poprzedniego nadzorcy spowodowały spadek liczby głosicieli z 253 w roku 1932 do 48 w lutym roku 1933. Pierwszą siedzibą oddziału La Torre del Vigía stał się piętrowy dom przy ulicy Melchor Ocampo 71, w którym zamieszkała rodzina Montero. Został on później zakupiony przez Towarzystwo Strażnica. Z czasem rodzina Betel stawała się coraz liczniejsza. Każdego roku w stolicy organizowano zgromadzenia ogólnokrajowe. Początkowo przyjezdnych kwaterowano w Biurze Oddziału, a w latach 40. noclegi przygotowywano również w domach współwyznawców. W roku 1933 zgromadzenia odbyły się w stolicy i w Veracruz. W roku 1941 w Teatrze Narodowym w stolicy zorganizowano zgromadzenie ogólnokrajowe, na które przybyło około 1000 osób. W roku 1943 zgromadzenie pod hasłem „Wolny naród” odbyło się w 12 meksykańskich miastach.
W roku 1946 w Meksyku działały 223 zastępy, do których należało 3742 głosicieli. By nadążyć za rozwojem działalności Świadków Jehowy, w roku 1946 oddano do użytku nowe pomieszczenia Biura Oddziału oraz Domu Betel. Przylegały one do budynku, w którym już działało biuro.
Rozwój działalności W pierwszej połowie lat 20. XX wieku, po ukończeniu studiów medycznych w Europie, do stanu Chiapas powrócił Del Pino, który podczas pobytu za granicą poznał wierzenia Badaczy Pisma Świętego i otrzymywał literaturę biblijną. Na swojej hacjendzie przygotował salę, w której swoim pracownikom oraz zaproszonym miejscowym kaznodziejom protestanckim przedstawiał zagadnienia doktrynalne na podstawie Biblii. Choć nie wiadomo, czy doktor Del Pino kiedykolwiek związał się aktywnie ze Świadkami Jehowy, to jednak dzięki prowadzonej przez niego działalności wierzenia te przyjął José Maldonado. W roku 1927 rozpoczął on działalność kaznodziejską w Tuxtla Gutiérrez. W tym czasie w Tapachula w pobliżu granicy z Gwatemalą głosiła Josefina Rodrígez. Wkrótce dołączył do nich kolporter o nazwisku Carreón, który wygłaszał wykłady i rozpowszechniał literaturę biblijną, łącząc to ze sprzedażą różnych towarów. Gdy w roku 1931 na zgromadzeniu w stolicy pouczono kolporterów, by w trakcie działalności kaznodziejskiej nie zajmowali się handlem towarami, Carreón poczuł się urażony i opuścił zbór. Później związał się z Isaaciem Pérezem i razem założyli grupę Estudiantes Nacionales de la Biblia (Narodowi Badacze Pisma Świętego). Zaś José Maldonado w latach 1931–1941 głosił na terenie stanów Chiapas i Guerrero. Od końca roku 1933 Maldonado w swojej działalności kaznodziejskiej posługiwał się gramofonem, korzystając z nagranych przemówień biblijnych, które przedstawiał w miejscach publicznych.
W tym samym czasie różne osoby niezależnie od siebie zaczęły prowadzić działalność ewangelizacyjną na północy. Należał do nich Manuel Amaya Veliz (zm. 1974), który z wierzeniami Badaczy Pisma Świętego zapoznał się w Stanach Zjednoczonych w roku 1922, a w roku 1928 podjął działalność kaznodziejską. Wraz z żoną udał się do Ciudad Camargo w stanie Chihuahua, skąd korzystając z Forda T rocznik 1926 prowadził kampanie kaznodziejskie po stanach Chihuahua i Durango. W stolicy natomiast działalność podjął Grek z pochodzenia, Hércules Dakos, który wcześniej przez półtora roku dzielił się swoimi wierzeniami z krewnymi w Grecji. Po powrocie do stolicy Meksyku głosił w budynkach rządowych. W rezultacie jego działalności sekretarz prezydenta poprosił o dostarczenie kilku publikacji biblijnych. W stanie Zacatecas głosicielem został Pedro De Anda, który w swojej działalności posługiwał się gramofonem. Z czasem dotarł na tereny stanów Durango, Puebla, Veracruz i Chiapas. W stanie Tamaulipas rozpoczął działalność Mario Mar. W latach 30. grupy Świadków Jehowy powstały również w stanach Kalifornia Dolna, Sonora i Sinaloa.
W latach 1938–1943 w działalności kaznodziejskiej korzystano również z samochodów wyposażonych w megafony. W Meksyku wykorzystywano siedem aut, w których zainstalowano gramofon, a na ich dachu sporych rozmiarów głośniki. Nadawano z nich wykłady biblijne J.F. Rutherforda, które na język hiszpański przetłumaczył Eduardo Keller. Jednym pojazdem zazwyczaj podróżowało pięć osób. Po przybyciu do miejscowości najpierw w dogodnym miejscu odtwarzano wykład biblijny, a później dwie pary głosicieli głosiły po dwóch stronach ulicy, kierowca zaś pozostawał przy samochodzie, odpowiadając na pytania zaciekawionych ludzi. Przed wykładami czasem puszczano też utwory muzyczne. Biuro Oddziału przygotowało również około 300 gramofonów, którymi posługiwano się w służbie od domu do domu. W roku 1940 wprowadzono wizyty sług rejonowych i sług strefy (późniejsze obwody). Ich zadaniem było docieranie do grup Świadków Jehowy rozsianych po całym Meksyku. Wkrótce wprowadzono też szkolenie, przygotowujące do tej pracy.
Od przyjazdu pierwszych misjonarzy