Franciszek Biernacki (ur. 2 kwietnia 1897 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 21 sierpnia 1984 w Warszawie) – polski geodeta, profesor Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Karola i Antoniny z Terpiłowskich. Brat Tadeusza, współautora słów pieśni „My, Pierwsza Brygada”. Szkołę powszechną oraz gimnazjum ukończył w Warszawie (matura 1918). Od 1 lipca 1915 do października 1916 brał udział w walkach na Wołyniu i Polesiu jako żołnierz Legionów Polskich w czasie I wojny światowej. Ukończył kurs podoficerski w Zegrzu i od końca lipca 1917 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim w stopniu sierżanta w 36 pp Legii Akademickiej. Jako dowódca plutonu brał udział w odsieczy Lwowa (10 listopada 1918 – 1 stycznia 1919). Mianowany do stopnia podporucznika piechoty został wyznaczony na dowódcę Wojskowej Stacji Meteorologicznej na lotnisku w Warszawie (luty 1919 – październik 1922). W 1922 został porucznikiem piechoty i jednocześnie studentem (1 października 1922 – 1 lipca 1924) Oficerskiej Szkoły Topografów działającej przy Wojskowym Instytucie Geograficznym. Po ukończeniu Szkoły, w 1924, otrzymał przydział do Wydziału Kartograficznego WIG i zaliczenie w poczet Korpusu Geografów. W 1927 został awansowany do stopnia kapitana. W 1921 rozpoczął nieukończone dyplomem studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, aby w 1925 przenieść się na Politechnikę Warszawską na Wydział Geodezyjny. Studiów tych również nie ukończył dyplomem inżyniera, odkładając egzamin. W latach 1925–1939 był wykładowcą w Oficerskiej Szkole Topografów i jednocześnie wykładał kartografię (1930–1932) na Politechnice Warszawskiej. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 4. lokatą w korpusie oficerów geografów. W marcu 1939 pełnił służbę w Wydziale Kartograficznym WIG na stanowisku kierownika referatu przygotowań.
Po wybuchu II wojny światowej został wraz z WIG ewakuowany do Lwowa (5–15 września 1939), a następnie internowany na Węgrzech (19 września 1939 – 2 maja 1940) skąd przedostał się do Francji, gdzie formował się WIG. Wraz z Instytutem ponownie ewakuowany (czerwiec 1940) do Glasgow. W Szkocji przebywał jako pracownik WIG w Perth i Edynburgu do 20 października 1947.
Po powrocie do kraju (5 grudnia 1947) został zwolniony z czynnej służby wojskowejzarejestrowany w RKU Warszawa-Miasto pod pozycją 6456 (16 grudnia 1947). 14 lutego 1948 Rada Wydziału Geodezji Politechniki Warszawskiej przyznała Biernackiemu tytuł inżyniera w zakresie miernictwa stosowanego (inżynier zawodowy). 16 marca rozpoczął pracę w Geodezyjnym Instytucie Naukowo-Badawczym jako kierownik Oddziału Kartograficznego (1948–1952). Wznowił ponadto studia geodezyjne, które zakończył pracą dyplomową i zdanymi egzaminami oraz przyznaniem 26 czerwca 1948 tytułu inżyniera geodety, a po złożeniu i obronie pracy doktorskiej, na posiedzeniu Rady Wydziału Geodezyjnego (3 maja 1949) otrzymał tytuł doktora nauk technicznych. Zwieńczeniem było wydanie pracy Teoria odwzorowań powierzchni dla geodetów i kartografów (Główny Urząd Pomiarów Kraju, Warszawa 1949).
Od 1949 pracował na Politechnice Warszawskiej, jako adiunkt, samodzielny pracownik naukowy i zastępca profesora. 27 maja 1955 otrzymał, nadany przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną dla Pracowników Nauki, tytuł profesora nadzwyczajnegouchwała CKK nr CK-III-2b/117/55. W latach 1949–1962 wykładał kartografię, również na Uniwersytecie Warszawskim, początkowo jako adiunkt, a następnie jako profesor nadzwyczajny. Promotor 5 prac doktorskich.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 293-2-3).
Publikacje W 1925 napisał pierwszą broszurę „Przyszłość, przeszłość i stan obecny Mapy Polskiej” (WIG, Warszawa 1925). Autor 60 prac naukowych z dziedziny geodezji i kartografii, m.in.: „Odwzorowania Quasi-stereograficznego WIG” (współautor, Warszawa 1939) oraz „Podstaw teorii odwzorowań kartograficznych” (PWN, Warszawa 1973).
Funkcje (wybór) prodziekan do spraw dydaktyki na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej (1958–1960) członek Komisji Dyscyplinarnej Studentów PW (1956–1959) członek Komitetu do Spraw Kartografii Ogólnej przy Prezesie GUGiK (od 1965) członek Stowarzyszenia Geodetów Polskich (od 1949) członek Polskiego Towarzystwa Geograficznego (od 1948)
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (2 sierpnia 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1931) „za zasługi w dziedzinie kartografii”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Piotrkowie Trybunalskim Kategoria:Majorowie geografowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Oficerowie geografowie Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy internowani na Węgrzech w czasie II wojny światowej Kategoria:Polscy geodeci Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 1984