Po powrocie do kraju (5 grudnia 1947) został zwolniony z czynnej służby wojskowejzarejestrowany w RKU Warszawa-Miasto pod pozycją 6456 (16 grudnia 1947). 14 lutego 1948 Rada Wydziału Geodezji Politechniki Warszawskiej przyznała Biernackiemu tytuł inżyniera w zakresie miernictwa stosowanego (inżynier zawodowy). 16 marca rozpoczął pracę w Geodezyjnym Instytucie Naukowo-Badawczym jako kierownik Oddziału Kartograficznego (1948–1952). Wznowił ponadto studia geodezyjne, które zakończył pracą dyplomową i zdanymi egzaminami oraz przyznaniem 26 czerwca 1948 tytułu inżyniera geodety, a po złożeniu i obronie pracy doktorskiej, na posiedzeniu Rady Wydziału Geodezyjnego (3 maja 1949) otrzymał tytuł doktora nauk technicznych. Zwieńczeniem było wydanie pracy Teoria odwzorowań powierzchni dla geodetów i kartografów (Główny Urząd Pomiarów Kraju, Warszawa 1949).
Od 1949 pracował na Politechnice Warszawskiej, jako adiunkt, samodzielny pracownik naukowy i zastępca profesora. 27 maja 1955 otrzymał, nadany przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną dla Pracowników Nauki, tytuł profesora nadzwyczajnegouchwała CKK nr CK-III-2b/117/55. W latach 1949–1962 wykładał kartografię, również na Uniwersytecie Warszawskim, początkowo jako adiunkt, a następnie jako profesor nadzwyczajny.