Lubniewice (niem. Königswalde) – miasto w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Lubniewice, położone nad jeziorami Lubiąż i Krajnik. Nieopodal znajduje się także największe jezioro w okolicy – Lubniewsko. Miasto zamieszkuje około dwóch tysięcy osób.

Położenie Miasto znajduje się w środkowej części województwa lubuskiego w powiecie sulęcińskim na terenach o dużej lesistości; rozłożone jest w wąskim pasie pomiędzy dwoma jeziorami Lubiąż i Krajnik. Dodatkowo w pobliżu granic miasta znajduje się szereg innych jezior np. Lubniewsko, Krzywe i Karpnik. Miasto położone jest przy drodze wojewódzkiej nr 136. Odchodzi też stąd droga lokalna do Bledzewa i Skwierzyny.

Lubniewice leżą w historycznej WielkopolsceMitteilungsblatt des Vereins für Heimatgeschichte der Stadt Müncheberg e. V., a dokładnie na pograniczu Wielkopolski i ziemi lubuskiej.

Według danych z 31 grudnia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 12,11 km².

Historia mały|lewo|„Stary zamek” na rys. z XIX wieku Pierwsza wzmianka o Lubniewicach datowana jest na 1287 rok, kiedy to nazwa miasta znalazła się w dokumentach księcia Przemysła II. Lubniewice stanowiły wówczas część księstwa wielkopolskiego w obrębie rozbitej dzielnicowo Polski. Pierwsze zapiski o osadzie miejskiej pochodzą z 1322 roku. Sięgało tu księstwo głogowskie, w mieście gościł wówczas piastowski książę Henryk IV Wierny. Lubniewiczanie zajmowali się wówczas łowiectwem i szeroko pojętym rzemiosłem.

Po uchwale sejmowej z 1658 nakazującej braciom polskim opuszczenie granic Rzeczypospolitej ich grupa osiedliła się m.in. w Lubniewicach.

Kaznodzieją i ministrem zboru w Lubieniewicach w pierwszych latach XVIII w. był Samuel Crell-Spinowski. W 1751 roku, w związku z odkryciem złóż ałunu otworzono kopalnię. Nastąpił szybki rozwój miasta. Wkrótce jednak wojska rosyjskie idące na Brandenburgię dokonały zniszczeń i kradzieży w owej kopalni, co doprowadziło do jej zamknięcia, a miasto popadło w stagnację. Sytuacja ta uległa zmianie w drugiej połowie XVIII wieku, kiedy to zaczęło się rozwijać włókiennictwo i handel suknem. Zaczęto zakładać hodowle jedwabników, a w efekcie uruchomiono przędzalnię jedwabiu. Był także okres w dziejach Lubniewic, kiedy w miejskich ogrodach i na działkach uprawiano chmiel.

W 1808 roku Lubniewice otrzymały prawa miejskie. W 1945 roku miejscowość znalazła się ponownie w granicach Polski i zakwalifikowano ją do wsi. Dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec.

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.

W 1994 roku gmina Lubniewice uzyskała tytuł „Najbardziej Ekologicznej Gminy w Polsce”. 30 grudnia 1994 roku staraniem samorządu i mieszkańców miasta Lubniewice odzyskały prawa miejskie.

Demografia Piramida wieku mieszkańców Lubniewic w 2014 roku, na podstawie danych GUS. 690x480px Według danych z 2015 roku miasto miało 2069 mieszkańców i 2019 mieszkańców w roku 2018.

Ludzie związani z Lubniewicami

Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej, gotycki z połowy XV wieku-XV wieku, z wieżą z 1882 roku; wyposażenie kościoła pochodzi z XVII i XVIII w. zespół pałacowy, z XVIII-XX wieku: • pałac, wybudowany w 1793 roku, w stylu neoklasycznym; przebudowany w 1846 roku, zwany „starym zamkiem” • pałac, monumentalny, neorenesansowy z 1909 roku, z neogotycką wieżą widokową, zwany „nowym zamkiem” • park z XIX wieku dom, ul. Jana Pawła II (dawnej ul. Bohaterów Stalingradu 35), szachulcowo-murowany, z 1781 roku

inne zabytki: zabytkowe kamieniczki.

pomniki: kamień pamiątkowy dedykowany Osadnikom Wojskowym I i II Armii Wojska Polskiego na Placu Kasztanowym

Kultura mały|Park Miłości im. dr Michaliny Wisłockiej mały|Fontanna z rusałką W mieście organizowane są cykliczne imprezy kulturalne, m.in.: Dni Lubniewic, Gminne Zawody Sportowo-Pożarnicze, Warsztaty Artystyczne, Święto Sandacza Zawody Wędkarskie o Puchar Burmistrza.

Gospodarka Miasto jest lokalnym ośrodkiem usługowo-handlowym i przemysłowym. Brak tutaj uciążliwego przemysłu, co dodatnio wpływa na walory turystyczne miasteczka. Do największych przedsiębiorstw należy Zakład Przetwórstwa Drzewnego „Lubdrew”, nadleśnictwo Lubniewice. Ze względu na znakomite walory rekreacyjne i turystyczne powstały tutaj liczne ośrodki wypoczynkowe i ośrodki czynnej rekreacji. W mieście rozwija się handel i usługi. Istnieją tutaj: ośrodek zdrowia, liczne sklepy, restauracje i hotele.

Sport W mieście funkcjonuje piłkarski Klub Sportowy „Lubniewiczanka” Lubniewice, który został założony w 1948 roku i występuje gorzowskiej klasie okręgowej. Obiektem domowym zespołu jest Stadion Miejski w Lubniewicach o pojemności 500 widzów.

Współpraca międzynarodowa Gminy partnerskie: Schöneiche bei Berlin Sävsjö

Zobacz też Park Miłości im. dr Michaliny Wisłockiej stacja kolejowa Lubniewice Uroczysko Lubniewsko Wilczy szlak – Lubniewice są punktem końcowym tego szlaku konnego Parafia Matki Bożej Różańcowej w Lubniewicach

Przypisy .

Jerzy Walachowicz, Geneza i ustrój polityczny Nowej Marchii do początków XIV wieku, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa–Poznań 1980, , s. 81.

Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ().

Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2018r.

Linki zewnętrzne Lubuski Wojewódzki Konserwator Zabytków – zespół pałacowy Lubniewice

Kategoria:Miasta w Polsce lokowane w XIV wieku Kategoria:Miasta w Polsce lokowane w XIX wieku Kategoria:Miasta w województwie lubuskim Kategoria:Ziemia lubuska