mały|Michael Mary Sim F.SS.R. odprawiający mszę mały|Papa Stronsay – wyspa na Orkadach, na której znajduje się klasztor Golgoty
Synowie Najświętszego Odkupiciela (, ), potocznie redemptoryści zaalpejscy – tradycjonalistyczna wspólnota zakonna założona w 1988 roku przez nowozelandzkiego duchownego Michaela Mary Sima, byłego członka Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela.
W latach 1988–2008 wspólnota pozostawała związana z Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X. 18 czerwca 2008 jej większość pojednała się ze Stolicą Apostolską, a 15 sierpnia 2012 biskup Aberdeen Hugh Gilbert erygował Synów Najświętszego Odkupiciela jako klerycki instytut zakonny na prawie diecezjalnym.
2 maja 2026 zgromadzenie opublikowało deklarację Kierując się dogmatem, w której odmówiło uznania osób sprawujących urząd papieski od Pawła VI do Leona XIV za prawowitych papieży i przyjęło stanowisko określane jako sedewakantystyczne.
25 lipca 2026 biskup Aberdeen uznał Michaela Mary Sima za winnego schizmy, ogłosił jego ekskomunikę i usunięcie z urzędu kościelnego. W tym samym komunikacie diecezja stwierdziła, że Synowie Najświętszego Odkupiciela wraz ze swoim dotychczasowym przełożonym usunęli się z komunii Kościoła katolickiego. Tego samego dnia Sim przyjął na Papa Stronsay sakrę biskupią bez mandatu papieskiego z rąk sedewakantystycznego biskupa Pierre'a Roya.
Historia
Powstanie wspólnoty Początki zgromadzenia związane są z działalnością Michaela Mary Sima, wówczas redemptorysty. Sprzeciwiał się on zmianom w liturgii i życiu zakonnym przeprowadzonym po soborze watykańskim II. W latach 80. nawiązał kontakty z arcybiskupem Marcelem Lefebvre’em i środowiskiem Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X.
Wspólnota określa początek swojej historii na 8 grudnia 1987, kiedy idea utworzenia tradycyjnej wspólnoty redemptorystowskiej miała otrzymać aprobatę Lefebvre’a. Formalne rozpoczęcie życia wspólnotowego nastąpiło 2 sierpnia 1988.
Jej pierwotna nazwa brzmiała Zaalpejskie Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela (ang. Transalpine Congregation of the Most Holy Redeemer). Wspólnota miała odtwarzać tradycyjne życie redemptorystowskie i opierać się na regule oraz duchowości św. Alfonsa Marii Liguoriego.
Pierwszy klasztor znajdował się na Isle of Sheppey w angielskim hrabstwie Kent. W 1994 część wspólnoty przeniosła się do Joinville we Francji, a w 1999 zakonnicy zakupili wyspę Papa Stronsay w archipelagu Orkadów, gdzie utworzono klasztor Golgoty.
Redemptoryści zaalpejscy współpracowali z Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X m.in. w zakresie formacji kandydatów do kapłaństwa i udzielania święceń, pozostając jednak odrębną wspólnotą.
Pojednanie ze Stolicą Apostolską Po opublikowaniu przez papieża Benedykta XVI motu proprio Summorum Pontificum wspólnota podjęła działania zmierzające do uregulowania swojej sytuacji względem Stolicy Apostolskiej.
18 czerwca 2008 Michael Mary Sim wraz z większością wspólnoty powrócił do pełnej komunii z Kościołem katolickim. Akt regularizacji został przyjęty przez przewodniczącego Papieskiej Komisji „Ecclesia Dei”, kardynała Darío Castrillóna Hoyosa.
W związku z pojednaniem wspólnota przyjęła nazwę Synowie Najświętszego Odkupiciela (łac. Filii Sanctissimi Redemptoris) oraz skrót F.SS.R..
15 sierpnia 2012 biskup Aberdeen Hugh Gilbert erygował Synów Najświętszego Odkupiciela jako instytut zakonny na prawie diecezjalnym. Dekret został wydany po konsultacjach ze Stolicą Apostolską i przeprowadzonej wizytacji kanonicznej.
Wspólnota rozwijała działalność także w Nowej Zelandii. W Christchurch powstał klasztor Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a w Kakahu kolejna placówka. W 2020 rozpoczęto fundację w Montanie w Stanach Zjednoczonych.
Spór w Nowej Zelandii W 2023 w nowozelandzkich mediach pojawiły się zarzuty dotyczące działalności członków wspólnoty, w szczególności sposobu prowadzenia egzorcyzmów i kierownictwa duchowego. Zarzuty obejmowały m.in. odprawianie długotrwałych egzorcyzmów bez zgody miejscowego biskupa. Przedstawiciele zgromadzenia odrzucali część oskarżeń.
W następstwie doniesień przeprowadzono wizytację apostolską, której sprawozdanie przekazano Stolicy Apostolskiej. W lipcu 2024 biskup Christchurch Michael Gielen odebrał czterem kapłanom zgromadzenia możliwość wykonywania posługi duszpasterskiej na terenie diecezji i nakazał członkom wspólnoty jej opuszczenie.
Po wniesieniu odwołania Dykasteria ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego zawiesiła wykonanie dekretu zobowiązującego zakonników do opuszczenia diecezji, lecz utrzymała w mocy pozbawienie czterech kapłanów uprawnień do wykonywania posługi.
W 2025 konflikt uległ dalszemu zaostrzeniu. W październiku kapituła generalna zgromadzenia opublikowała list otwarty, w którym zakonnicy zakwestionowali możliwość dalszego funkcjonowania w strukturach współczesnego Kościoła oraz ostro skrytykowali jego posoborowy kierunek doktrynalny i liturgiczny.
Kryzys i zerwanie komunii w 2026
Śmierć brata Ignatiusa 12 kwietnia 2026 z Papa Stronsay zaginął 24-letni Justin Evans, zakonnie brat Ignatius Maria. W akcji poszukiwawczej uczestniczyły służby ratownicze i policja. Początkowo przyjęto, że mógł zginąć w warunkach związanych z morzem.
6 maja z wody w pobliżu wyspy wydobyto ciało, które następnie formalnie zidentyfikowano jako ciało Evansa. Policja poinformowała, że nie stwierdzono podejrzanych okoliczności śmierci, a sprawę przekazano prokuratorowi fiskalnemu.
Brat Ignatius został pochowany 13 maja na cmentarzu zakonnym na Papa Stronsay.
W maju 2026 trzech innych członków wspólnoty – dwóch kapłanów i subdiakon – opuściło klasztor na Papa Stronsay. Według relacji The Orcadian ich wyjazd został wcześniej uzgodniony z diecezją Aberdeen, lecz odbył się bez wcześniejszego poinformowania przełożonych wspólnoty.
„Kierując się dogmatem” i sedewakantyzm 2 maja 2026 Synowie Najświętszego Odkupiciela opublikowali dokument zatytułowany Kierując się dogmatem. List i Deklaracja Kongregacji Synów Najświętszego Odkupiciela.
W dokumencie autorzy stwierdzili m.in., że: od czasu soboru watykańskiego II nastąpiła ich zdaniem zasadnicza sprzeczność między wcześniejszym Magisterium a nauczaniem posoborowym osoby określone w deklaracji jako „pretendenci papiescy od Pawła VI do Leona XIV” miały nauczać i działać w sprzeczności z papieżami sprzed soboru nowych decyzji doktrynalnych, moralnych, liturgicznych i dyscyplinarnych okresu posoborowego nie można zaakceptować zgromadzenie nie może udzielać prawnego uznania osobom, które uważa za posoborowych pretendentów do papiestwa
Autorzy dokumentu określili swoje stanowisko jako „logiczny wniosek”, a nie wydanie formalnego wyroku kanonicznego. Odmówili jednak uznawania Leona XIV oraz jego posoborowych poprzedników jako prawowitych papieży, przez co ich stanowisko zostało opisane w mediach katolickich jako sedewakantyzm.
Zgromadzenie wezwało ponadto do zwołania tzw. Niedoskonałego Soboru Powszechnego, który według autorów deklaracji miałby zgromadzić biskupów zachowujących tradycyjną wiarę i rozstrzygnąć status Leona XIV oraz jego poprzedników. W deklaracji zakonnicy negatywnie ocenili także własne pojednanie ze Stolicą Apostolską z 2008, stwierdzając, że błędem było uznanie hierarchii posoborowej za wystarczająco katolicką, aby wspólnota mogła podlegać jej władzy.
21 maja 2026 diecezja Aberdeen poinformowała, że od kilku miesięcy prowadzi wobec wspólnoty proces kanoniczny związany z jej oświadczeniami i zarzucanymi działaniami, a sprawa została również skierowana do odpowiednich władz w Rzymie.
Konsekracja biskupia Michaela Mary Sima 18 czerwca 2026 wspólnota poinformowała, że Michael Mary Sim ma zostać konsekrowany na biskupa 25 lipca tego samego roku. Głównym konsekratorem miał być sedewakantystyczny biskup Pierre Roy, a współkonsekratorami Rodrigo Ribeiro da Silva i Fernando Altamira. Tego samego dnia biskup Aberdeen Hugh Gilbert oświadczył, że konsekracja bez mandatu papieskiego będzie bezprawna i będzie stanowiła poważny akt nieposłuszeństwa, oddzielający osoby biorące w niej udział od komunii Kościoła katolickiego.
8 lipca Sim opublikował własną deklarację, w której uzasadnił przyjęcie sakry potrzebą zapewnienia wspólnocie możliwości udzielania święceń kapłańskich i zachowania sukcesji biskupiej.
25 lipca 2026 biskup Hugh Gilbert poinformował o zakończeniu postępowania kanonicznego przeciwko Simowi. Uznał go za winnego zarzucanych mu czynów, przede wszystkim schizmy, ogłosił jego ekskomunikę, usunął go z urzędu kościelnego i zakazał mu sprawowania mszy oraz innych sakramentów.
Tego samego dnia w klasztorze Golgoty na Papa Stronsay odbyła się konsekracja biskupia Sima. Głównym konsekratorem był Pierre Roy, a współkonsekratorami Rodrigo Ribeiro da Silva i Fernando Altamira.
W komunikacie z 25 lipca diecezja Aberdeen stwierdziła, że ceremonia pogłębiła zerwanie z Kościołem oraz że przez wydarzenia związane z przyjęciem sedewakantyzmu i konsekracją zgromadzenie oraz jego usunięty z urzędu przełożony wyłączyli się z komunii Kościoła katolickiego.
26 lipca wspólnota oficjalnie poinformowała o konsekracji i zaczęła tytułować Michaela Mary Sima biskupem.
7 lipca 2026 przełożony generalny Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela o. Rogério Gomes CSsR opublikował komunikat podkreślający, że właściwi redemptoryści nie są w żaden sposób kanonicznie ani organizacyjnie związani z Synami Najświętszego Odkupiciela.
Charyzmat i duchowość Duchowość wspólnoty wywodzi się z tradycji redemptorystowskiej i pism św. Alfonsa Marii Liguoriego. Zakonnicy deklarują jako swój główny cel głoszenie „obfitego Odkupienia”, szczególnie osobom – według ich określenia – ubogim duchowo. Wspólnota łączy życie kontemplacyjne z działalnością apostolską. Jej sposób życia streszcza używane przez nią określenie „Kartuzi w domu – apostołowie na zewnątrz”. Do tradycyjnych form działalności zalicza misje ludowe, rekolekcje, kierownictwo duchowe oraz działalność wydawniczą. W liturgii używają klasycznego rytu rzymskiego. W życiu zakonnym odwołują się do reguły i zwyczajów redemptorystowskich sprzed reform przeprowadzonych po soborze watykańskim II. Szczególne miejsce w duchowości wspólnoty zajmuje kult Matki Bożej Nieustającej Pomocy, typowy dla tradycji redemptorystycznej.
Habit Habit Synów Najświętszego Odkupiciela nawiązuje do tradycyjnego stroju redemptorystów. Składa się z czarnej sutanny z pasem, białej koloratki oraz różańca noszonego przy pasie. Członkowie wspólnoty używają także czarnej piuski, biretu oraz, w zależności od okoliczności, czarnego płaszcza.
Po pojednaniu ze Stolicą Apostolską w 2008 wprowadzono zmiany w nazwie i stroju wspólnoty w celu wyraźniejszego odróżnienia jej od właściwego Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela.
Zobacz też Michael Mary Sim Redemptoryści Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X sedewakantyzm tradycjonalizm katolicki wspólnoty używające mszału przedsoborowego medytacja alfonsjańska
Przypisy
Linki zewnętrzne oficjalna strona Synów Najświętszego Odkupiciela oficjalny blog wspólnoty oficjalne dokumenty wspólnoty oficjalne konto wspólnoty w serwisie X konto Michaela Mary Sima w serwisie X
Kategoria:Redemptoryści Kategoria:Tradycjonalizm katolicki Kategoria:Sedewakantyzm