Świadkowie Jehowy w województwie świętokrzyskim – wspólnota religijna Świadków Jehowy na terenie województwa świętokrzyskiego. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 3092. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w roku 2024 wynosiła 2735. We wrześniu 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 29 zborów (w tym grupy polskiego języka migowego: w Kielcach, dwóch grup rosyjskojęzycznych: w Kielcach i Sandomierzu, grupy angielskojęzycznej w Kielcach oraz grupy hiszpańskojęzycznej w Starachowicach)Obwody polskojęzyczne: Kielce (411) (część) [zbory: Kielce–Barwinek, Kielce–Północ, Kielce–Słowik, Kielce–Wschód, Kielce–Zachód, Busko-Zdrój, Chmielnik, Daleszyce, Jędrzejów, Kazimierza Wielka, Pińczów, Połaniec, Sędziszów, Stąporków, Staszów–Północ, Staszów–Zachód, Włoszczowa], Ostrowiec-Starachowice (304), (część); [zbory: Ostrowiec Świętokrzyski–Północ, Ostrowiec Świętokrzyski–Południe, Ostrowiec Świętokrzyski–Wschód, Ostrowiec Świętokrzyski–Zachód, Ożarów, Sandomierz, Skarżysko-Kamienna–Północ, Skarżysko-Kamienna–Południe, Skarżysko-Kamienna–Zachód, Starachowice–Południe, Starachowice–Wschód, Starachowice–Zachód], polskiego języka migowego (część) [PL-Polski Migowy-01]..
Historia Początki Lata 20. XX wieku Historia Świadków Jehowy w województwie świętokrzyskim sięga początku lat 20. XX wieku. Pierwsza wzmianka o wyznawcach pochodzi z połowy grudnia roku 1920 i dotyczy Stanisława Wypycha z Kaczkowic, który prowadził działalność na ziemi kaliskiej. Od roku 1922 w okolicach Osieku działalność kaznodziejską prowadził Wincenty Maciosa, pochodzący ze wsi Strzegom koło Staszowa, który powrócił ze Stanów Zjednoczonych, gdzie został Badaczem Pisma Świętego. W związku z tym w czerwcu 1925 roku przed Sądem Okręgowym w Radomiu toczyła się przeciwko niemu sprawa karna; został skazany na 2 lata pozbawienia wolności.
W 1923 roku działalność prowadzono w okolicach Wiśniowej pod Staszowem. Działał tam Błażej Wójcik. W 1925 roku działał 17-osobowy zbór w Kaczkowicach oraz zbór w Dobiesławicach.
Lata 30. XX wieku Na początku lat 30. XX wieku działały Świadków Jehowy (przyjęcie nowej nazwy w 1931 rokuNajwiększa grupa Badaczy Pisma Świętego, która pozostała związana z Towarzystwem Strażnica, 26 lipca 1931 roku przyjęła nazwę Świadkowie Jehowy.) zbory w następujących miejscowościach: Kielce, Ostrowiec Świętokrzyski, Strzelce, Raków i Kaczkowice.
W roku 1930 regularną działalność kaznodziejską prowadzono również m.in. na terenie powiatu włoszczowskiego.
W procesie, który się odbył 6 października 1931 roku w Sandomierzu, zarzucono im głoszenie „pokoju ewangelicznego”, przejawiającego się w całkowitej negacji służby wojskowej i oskarżono także, że uznają się za osoby, których nie można zmusić do obrony kraju.
22 stycznia 1932 roku Sąd Okręgowy uchylił zajęcie publikacji biblijnych przez Prokuraturę w Opatowie. 19 maja 1932 roku Sąd Grodzki w Sandomierzu umorzył śledztwo w sprawie działalności kaznodziejskiej prowadzonej przez Wincentego Miciosa, Mikołaja Mandziaka, Stefana Raczka, Alfonsa Cieślaka i Józefa Milczarka.
W 1935 roku na terenie województwa kieleckiego działalność prowadzili pionierzy. W latach 30. XX wieku prześladowano grupę Świadków Jehowy w Kielcach. Jak napisał w swoich wspomnieniach pionier, Bolesław Zawadzki, podczas zebrania tego wyznania „dom w Kielcach otoczył tłum złożony z 2000 ludzi, którzy wznosili wrogie okrzyki i zaczęli rzucać kamieniami. Niektórzy taczkami dowozili świeże zapasy. Kiedy potem domownicy wywozili kamienie, które wpadły przez zrujnowany dach i okna, wypełniły one sześć wozów konnych!”.
Okres II wojny światowej W czasie II wojny światowej wielu wyznawców zostało zabitych. 20 maja 1943 roku został zamordowany przez Niemców Henryk Kubica, który odmówił kopania okopów koło Małogoszcza. W roku 1944 Marian Tkacz, jeden z pierwszych wyznawców na Kielecczyźnie, został zabity w czasie transportu z Kielc. Pod koniec wojny, gdy zbliżał się front wschodni, zmuszano ludzi do kopania rowów przeciwczołgowych. Ze względu na neutralność polityczną Świadkowie Jehowy odmawiali udziału w takich pracach. Skutkiem tego niektórzy z nich zostali publicznie rozstrzelani. 1 stycznia oraz 26 marca 1945 roku w Szwagrowie za przynależność do Świadków Jehowy dokonano dwóch zabójstw. Publikacje Świadków Jehowy były powielane konspiracyjnie w Warszawie, a potem w Krakowie i dostarczane na Kielecczyznę.
Okres powojenny W 1946 roku funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa zaczęli prowadzić sprawy (trwające do 1953 roku) „dotyczące operacyjnego rozpoznania i rozpracowania osób należących do związku wyznaniowego Świadkowie Jehowy w związku z działalnością prowadzoną na terenie woj. kieleckiego”.
W roku 1947 na terenie województwa kieleckiego działało 29 zborów.
W 1948 roku funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa rozpoczęli prowadzić sprawy (trwające do 1955 roku) „rozpoznania i rozpracowania członków związku wyznaniowego Świadkowie Jehowy w związku z działalnością prowadzoną na terenie woj. kieleckiego”; oraz powiatów: pińczowskiego; sandomierskiego; jędrzejowskiego; starachowickiego; opatowskiego; oraz „sprawę obiektową o kryptonimie „Jehowa” dotyczącą działalności Świadków Jehowy” (1948–1954).
Według szacunków Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa wiosną 1950 roku na terenie województwa działało 40 grup (zborów). Ustalił też informacje o 765 głosicielach mieszkających w województwie kieleckim oraz oszacował na 1600 liczbę głosicieli oraz osób zainteresowanych. W czerwcu 1950 roku według kolejnych szacunków WUB działało 28 grup i co najmniej 900 głosicieli.
Prześladowania Lata 50. XX wieku W roku 1950 nastąpiła delegalizacja działalności i fala aresztowań i od tego roku działalność prowadzona była konspiracyjnie.
19 czerwca 1950 roku UB w Sandomierzu zatrzymało Jana Śmieszka, zmarł wskutek pobicia przez funkcjonariuszy UB w Kielcach.
W województwie kieleckim, poza główną akcją aresztowań z czerwca, 5 lipca 1950 roku przeprowadzono następną, podczas której aresztowano kolejnych. Według niepełnych danych na dzień 8 lipca 1950 roku liczba aresztowanych w województwie wynosiła 25 osób. Do 5 sierpnia liczba wzrosła do 70 osób, 23 osób zostało zwolnionych, a 47 pozostawało w areszcie. Na koniec 1950 roku spośród 101 aresztowanych, 10 zostało skazanych na bezwzględne kary pozbawienia wolności.
Funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa rozpoczęli prowadzić sprawy przeciwko działalności Świadków Jehowy na terenie województwa kieleckiego (kryptonim „R-72”) oraz m.in. w Kielcach, Kazimierzy Wielkiej, Busku-Zdroju, Jędrzejowie, Pińczowie, Opatowie, Sandomierzu, Staszowie i Seceminie. Prowadzono sprawy również sprawy operacyjne m.in. przeciwko takim osobom jak: Stanisława Sawicka (1950); Eugeniusz Wójcik (1950–1951); Jan Godzwon, dotyczącej działalności na terenie powiatu staszowskiego (1950–1955); Marian Mierzycki (1953–1954); Michał Łęczek (1958–1960); Jerzy Kulesza (1952–1957); Świadkom Jehowy działających w powiecie buskim (1952–1955) i powiecie kieleckim (1955–1969); sprawy „dotyczące operacyjnego rozpoznania osób należących do związku wyznaniowego Świadkowie Jehowy uchylających się przed odbyciem służby wojskowej”(1954–1956) oraz sprawy o kryptonimach: „Sługa”, dotyczącej działalności w powiecie pińczowskim (1953). 12 stycznia 1953 roku Służba Bezpieczeństwa w Pińczowie aresztowała Świadka Jehowy, który w wyniku pobicia zmarł 8 dni później.
Lata 60. XX wieku W latach 60. XX w. powstały następne grupy wyznawców. W roku 1960 oficer UB kapitan Pabisiak z Warszawy przeprowadził w Kielcach liczne rewizje i przesłuchania wśród wyznawców.
W maju 1961 roku przed Sądem Wojewódzkim w Radomiu toczyła się rozprawa przeciwko Józefowi Wanejowi z powiatu sandomierskiego za przechowywanie i rozprowadzanie publikacji Świadków Jehowy. 15 marca 1962 roku w czasie zebrania w Starachowicach zatrzymano 9 Świadków Jehowy. 2 marca 1963 roku Sąd Wojewódzki w Kielcach za działalność religijną skazał ich od 1,5 do 2,5 roku kary więzienia, podwyższone do 3 lat lub 2 lat i 6 miesięcy jeszcze przez Sąd Najwyższy 19 marca 1964 roku. 20 grudnia 1995 roku Sąd Najwyższy uznał, że wszyscy byli niewinni.
Prowadzono sprawy operacyjne m.in. przeciwko takim osobom jak: Marian Gołos, Ryszard Filipek, Wincenty Nowak (1960–1961); Józef Kępa, Genowefa Poszelężna, Jan Woś, Elizeusz Ferenc, Marianna Woś (1960–1963) „w sprawie wytwarzania oraz rozpowszechniania nielegalnych materiałów związanych z działalnością Świadków Jehowy, założenia nielegalnej drukarni w Korzecku”; Bolesława Jędryka (1960–1962) „w sprawie rozpowszechniania literatury Świadków Jehowy na terenie miejscowości Secemin”; Władysław Dębski i Paweł Zygart, (o to „że poprzez organizację na terenie swoich zabudowań nielegalnej drukarni, rozpowszechniania nielegalnych materiałów wytwarzanych w tejże drukarni”; 1962); Jerzy Kulesza (1962–1971); Józef Warnej (1962–1963); Władysław Szklarzewicz; „o nakłanianie Napoleona Madeja brygadzistę usług graficznych w Spółdzielni Pracy Usług Administracyjnych Różnych w Krakowie do wydania nielegalnego czasopisma „Strażnica” i udział w organizowaniu zebrań, sporządzanie sprawozdań szyfrowych, przechowywanie i rozpowszechnianie wydawnictw Świadków Jehowy” (1961–1964); Mieczysława Wrochna; Edwin Borzyński (1964–1967) oraz m.in. sprawy o kryptonimach: „Piekarnia”, „Zimny”, „Tomasz” (dotycząca „próby zorganizowania nielegalnej drukarni”; 1961–1962), „Jehowita”, „Powielacz”, „R-65”, „K-68”, „Adaś”, „Melina”, „Układny”, „Babilon”, „Fanatyk”, „Kurier”, „Kaznodzieja” (1961–1978).
W połowie lat 60. XX wieku rozpoczęto organizowanie większych zgromadzeń, tzw. konwencji leśnych. Wyznawcy za działalność religijną oraz za odmowę służby wojskowej byli skazywani na kary więzienia.
Działalność wydawnicza publikacji religijnych była prowadzona konspiracyjnie w ukrytych ośrodkach drukarskich na terenie województwa (m.in. w Korzecku). Szczególnie od 60. XX wieku głosiciele w lecie prowadzą grupową wyjazdową działalność kaznodziejską na terenach, gdzie jest mniej wyznawców (wcześniejsze nazwy: obozy pionierskie, ośrodki pionierskie, grupy pionierskie).
Lata 70. XX wieku Prowadzono sprawy o kryptonimach: „R-72” (1972–1973) i „Kuźnica” (1970–1978).
Pod koniec 1977 roku przedstawiciele Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy oficjalnie spotkali się z niektórymi wyznawcami na terenie obecnego województwa świętokrzyskiego.
Pod koniec lat 70. XX wieku niektórym wyznawcom udało się wyjechać na kongresy poza granice Polski.
Lata 80. XX wieku Od roku 1982 rozpoczęto ponownie wynajmować na zgromadzenia hale sportowe, a w następnych latach również stadiony. W roku 1984 kongres pod hasłem „Rozwój Królestwa” odbył się w Kielcach i Starachowicach.
Odzyskanie rejestracji prawnej (1989), rozwój działalności Sale Królestwa Od lat 90. XX w. powstały liczne Sale Królestwa, m.in. kompleks trzech sal w Kielcach w 2005 roku, w 2011 roku – Sala Królestwa w Jakuszowicach k. Kazimierzy Wielkiej, w 2014 roku w Marianowie, w 2018 roku w Sandomierzu i Skarżysku-Kamiennej. W 2025 roku trwała budowa nowego obiektu we Włoszczowie.
Działalność w ośrodkach penitencjarnych Od roku 1989 specjalnie przygotowani kaznodzieje odwiedzają zakłady karne na terenie województwa (w Kielcach i Pińczowie), aby prowadzić tam działalność kaznodziejską oraz organizować zebrania i uroczystość Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa.
Działalność kaznodziejska W 2008 roku na terenie województwa działało 47 zborów. Pod koniec roku 2010 przybyli misjonarze, absolwenci 129. klasy Szkoły Gilead, aby pomóc w działalności wśród obcokrajowców w Polsce. Zostali skierowani do jednego z kieleckich zborów.
W 2010 roku na terenie województwa było 2988 głosicieli w 47 zborach oraz 17 Sal Królestwa. W roku 2021 liczba głosicieli wynosiła 2747.