Partia Wielkopolska (wielkopolsko-pruska) – struktura wojskowa Wojska I Rzeczypospolitej.
Charakterystyka W 1765 roku Komisja Wojskowa Koronna podzieliła cała jazdę polskiego autoramentu na partie.
W lipcu tegoż roku Partia Wielkopolska składała się z 5 chorągwi husarskich i 9 pancernych. Zgodnie z etatem chorągwi husarskiej Najjaśniejszego Pana powinno w niej być dwóch oficerów (porucznik i chorąży), 1 namiestnik, 46 towarzyszy, 50 szeregowych i 1 trębacz. W chorągwi husarskiej starosty sokolnickiego powinno służyć 2 oficerów, 1 namiestnik, 36 towarzyszy i 40 szeregowych oraz 1 żołnierz w sztabie małym. W chorągwi regimentarza powinno być 2 oficerów, 1 namiestnik, 21 towarzyszy, 25 szeregowych i trzech żołnierzy w sztabie małym (pauker i dwóch trębaczy). W pozostałych chorągwiach powinno być po 2 oficerów, 1 namiestniku, 21 towarzyszy i 25 szeregowych oraz po 1 żołnierzu w sztabie małym. Łącznie więc w Partii Wielkopolskiej powinno służyć 29 oficerów, 14 namiestników, 334 towarzyszy, 390 szeregowych i 16 żołnierzy w sztabie małym.
Stan faktyczny partii był znacznie niższy niż przewidywały etaty poszczególnych chorągwi. Brakowało komendanta partii, 26 oficerów, 4 namiestników, 286 towarzyszy, 146 szeregowych i 3 żołnierzy w sztabie małym oraz 476 koni. Dodatkowo 6 pocztowych odnotowano jako dezerterów, a 27 koni było chorych. Poza tym odkomenderowanych było 2 namiestników, 2 towarzyszy i 14 szeregowych.
Regimentarze partii wielkopolskiej Krzywicki – starosta zygwulski(1765–) Suchodolski (–1772) Kraszewski (1772–)
Skład partii W 1767 Husarii – 110/72 Pancernych – 350/225 Lekkich – 65/38 Razem – 625/335
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Partie (wojsko) I Rzeczypospolitej