thumb|240px|Grób Adolfa Falkowskiego na cmentarzu Powązkowskim Adolf Falkowski (ur. w Twerze, zm. 27 sierpnia 1963 w Warszawie) – polski lekarz psychiatra.
Życiorys Syn Stanisława (1849–1923) i Leontyny z Kraszewskich (1864–1935). Po ukończeniu gimnazjum w Twerze studiował na wydziale filologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza, a potem na wydziałach medycznych uniwersytetów we Fryburgu, Monachium, Berlinie i Heidelbergu. W Heidelbergu otrzymał tytuł doktora medycyny na podstawie dysertacji Ueber eigenartige mesenchymale Hämatome in Leber und Milz neben multiplen Angiomen der Haut bei einem Säugling. Dyplom nostryfikował w Moskwie w 1914 roku. W latach 1910–1912 pracował u Emila Abderhaldena w Berlinie, w latach 1911–1913 u Franza Nissla w Heidelbergu. W latach 1919–1921 lekarz w Szpitalu Jana Bożego w Warszawie. W latach 1923–1930 był adiunktem w Katedrze i Klinice Neurologicznej Uniwersytetu Wileńskiego. W 1929 habilitował się na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy Znaczenie badania układu roślinnego w rozpoznawaniu niektórych schorzeń ośrodkowego systemu nerwowego i psychoz. Od 1930 do 1934 dyrektor szpitala psychiatrycznego w Kochanówce pod Łodzią. Uczestnik powstania warszawskiego. Zmarł w 1963 roku, pochowany jest na cmentarzu Powązkowskim w grobie rodzinnym (kwatera 183, rząd 1, miejsce 7).
Brat Jadwigi Falkowskiej. W 1913 ożenił się z Kazimierą Kobylińską (1887–1934). Mieli córkę Zofię (1915–1993), okulistkęŻołnierze Powstania Warszawskiego: dokumenty z Archiwum Polskiego Czerwonego Krzyża, Tom 2. Warszawa: Neriton, 1995 s. 51.
Wybrane prace Ueber eigenartige mesenchymale Hämatome in Leber und Milz neben multiplen Angiomen der Haut bei einem Säugling. Jena: G. Fischer, 1913 O znaczeniu klinicznem objawu Piotrowskiego. Neurologja Polska, 1922 O klasyfikacji anatomo-patologicznej schorzeń ciała prążkowanego. Rocznik Psychjatryczny 1, s. 19–30, 1923 Znaczenie badania układu kostnego przy schorzeniach ośrodkowego układu nerwowego i psychozach. Wilno, 1928 Schizofrenia. Wilno, 1929 Psychoza maniakalno-depresyjna. Wilno, 1929 Uwagi do projektu ustawy psychiatrycznej. Wilno, 1929 Czynnik wychowawczy w lecznictwie psychiatrycznem. Pamiętnik Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego 5, 1929 Układ wegetatywny u chorych na schizofrenię. Polska Gazeta Lekarska 9 (44/45), s. 867, 1930 Nerwica jako czynnik życia społecznego. Rocznik Psychjatryczny 21, s. 125–133, 1933 Szpital św. Jana Bożego w latach 1939–1944. Rocznik Psychiatryczny 37 (1), s. 67–74, 1949
Przypisy
Bibliografia Stanisław Łoza. Czy wiesz kto to jest? Tom 2. Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938 s. 171 Księga pamiątkowa ku uczczeniu CCCL rocznicy założenia i X wskrzeszenia Uniwersytetu Wileńskiego. T. 2, Dziesięcieolecie 1919-1929. Wilno, 1929 s. 128
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Heidelbergu Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy psychiatrzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Twerze Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Zmarli w 1965 Kategoria:Lekarze związani z Łodzią