Ahmet Adnan Saygun (ur. 7 września 1907 w Smyrnie (), zm. 6 stycznia 1991 w Stambule) – turecki kompozytor i etnomuzykolog.
Życiorys W wieku 13 lat zaczął uczyć się gry na fortepianie i na ud oraz pobierał lekcje z zakresu teorii muzyki. Cztery lata później został zatrudniony jako nauczyciel muzyki w szkole średniej. W 1928 dzięki rządowemu stypendium podjął studia kompozycyjne w konserwatorium w Paryżu u Eugène’a Borrela, a następnie w u Vincente’a d’Indy.
Po powrocie do Turcji w 1931 zajął się działalnością pedagogiczną. Wykładał w Musiki Muallim Mektebi (Akademia Nauczycieli Muzyki) w Ankarze i konserwatorium miejskim w Stambule (1936–1939). W latach 1946–1972 wykładał kompozycję w państwowym konserwatorium w Ankarze, a w latach 1972–1987 etnomuzykologię i kompozycję w konserwatorium Mimar Sinan Universitesi w Stambule.
Twórczość We wczesnym okresie swojej twórczości czerpał inspiracje z francuskiego impresjonizmu, po 1942 zwrócił się ku neoklasycyzmowi. Wraz z Cemalem Reşitem Reyem, Ulvi Cemalem Erkinem, Hasanem Feritem Alnarem i Necilem Kâzimem Aksesem współtworzył tzw. Grupę Pięciu ().
Autor pięciu symfonii (Trzecia powstała na zamówienie Fundacji Siergieja Kusewickiego). Międzynarodowy rozgłos przyniosło mu oratorium „Yunus Emre” do tekstów średniowiecznego tureckiego poety-mistyka Yunusa Emrego. Kompozycja ta została wykonana m.in. przez Orkiestrę NBC pod dyrekcją Leopolda Stokowskiego w siedzibie ONZ w Nowym Jorku w 1958, a 4 września 1991 w Castel Gandolfo w obecności Jana Pawła II. W swoim języku muzycznym łączył tradycje europejską z inspiracją poezją suficką i muzyką derwiszy wirujących ().
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych) thumb|Adnan Ahmet Saygun (1915) Utwory orkiestowe Symfonia nr 1 op. 29 - 1953 Symfonia nr 2 op. 30 - 1958 Symfonia nr 3 op. 39 - 1960 Symfonia nr 4 op. 53 - 1974 Symfonia nr 5 op. 70 - 1985 Koncert fortepianowy nr 1 op. 34 - 1958 Koncert fortepianowy nr 2 op. 71 - 1985 Koncert skrzypcowy op. 44 - 1967 Koncert altówkowy op. 59 - 1977 Koncert wiolonczelowy op. 74 - 1987
Opery „Özsoy” op. 9 (pol. Prawdziwe pochodzenie) - 1934 „Taşbebek" op. 11 (pol. Kamienna lalka) - 1934 „Kerem” op. 28 - 1953 „Köroğlu” op. 52 (pol. Syn ślepca) - 1973 „Gılgameş” op. 65 (pol. Gilgamesz) - 1983 Oratorium op. 26 „Yunus Emre” - 1942 Beş türküsü (pol. Pięć pieśni ludowych) op. 41 na bas i orkiestrę - 1968
Balety „Bir Orman Masalı” op. 17 (pol. Leśna opowieść) - 1943 „Kumru Efsanesi” op. 75 (pol. Legenda o Kumru) - 1989
Odznaczenia 1949 – Order Palm Akademickich 1958 – Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Tureccy kompozytorzy operowi Kategoria:Artyści związani z Izmirem Kategoria:Ludzie urodzeni w Izmirze Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1991 Kategoria:Odznaczeni Orderem Palm Akademickich Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Solidarności Włoskiej