Dendrogal borneański (Dendrogale melanura) – gatunek ssaka z rodziny tupajowatych (Tupaiidae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1892 roku brytyjski zoolog Oldfield Thomas, nadając mu nazwę Tupaia melanura. Miejsce typowe to Mount Dulit na wysokości , Sarawak, Borneo. Holotyp to skóra (dobrze zachowana, ale nieco uszkodzona na głowie) i czaszka (w średnim stanie, lekko uszkodzona w okolicy nadpotylicznej) dorosłej samicy (sygnatura BMNH 1892.2.7.10) ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Londynie; okaz zebrany w październiku 1891 roku przez Charlesa Hose’a. Podgatunek baluensis formalnie opisał w 1913 roku amerykański przyrodnik Marcus Ward Lyon, nadając mu nazwę Dendrogale melanura baluensis. Miejsce typowe to góra Kinabalu, północno-wschodnie Borneo, Malezja. Holotyp to skóra (dobrze zachowana) i czaszka (w nieidealnym stanie) dorosłej samicy (sygnatura BMNH 1892.9.6.3) ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Londynie; okaz zebrany przez Alfreda Everetta.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają dwa podgatunki.
Etymologia Dendrogale: dendron „drzewo”; γαλεή galeē lub γαλή galē „łasica”. melanura: gr. μελανουρος melanouros „z czarnym ogonem”, od μελας melas, μελανος melanos „czarny”; -ουρος -ouros „-ogonowy”, od ουρα oura „ogon”. baluensis: Gunung Kinabalu, Borneo.
Zasięg występowania Dendrogal borneański występuje w zależności od podgatunku: D. melanura melanura – Mount Dulit i Gunung Mulu, Sarawak, północno-zachodnie Borneo. D. melanura baluensis – Kinabalu, Góry Crockera i Gunung Trus Madi, Sabah, północne Borneo.
Populacja nie przypisana do żadnego podgatunku występuje również na Gunung Murud, w północnym Sarawaku, w północno-zachodnim Borneo.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 120–125 mm, długość ogona 135–140 mm, długość ucha 12–14 mm, długość tylnej stopy 28–31 mm; brak szczegółowych danych dotyczących masy ciała. Wyróżnia się krótko owłosionym, gładkim, pędzelkowato zakończonym ogonem. Sierść pokrywająca resztę ciała jest również gęsta i krótka, ciemnoczerwona do brązowej na grzbiecie i żółtopomarańczowa na spodzie ciała.
Tryb życia Dendrogal borneański jest jednym z najmniejszych gatunków ze swojej rodziny. Gatunek ten także występuje częściej niż inne gatunki z jego rodziny na drzewach. Większość złożonego z owadów pokarmu znajduje na najniższych gałęziach drzew.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii DD ( ‘brak danych’).
Przypisy
Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Tupajowate Kategoria:Ssaki Azji