Maks Andriejewicz Reiter (ros. Макс Андреевич Рейтер, łot. Maksis ReitersW Łotewskiej Encyklopedii Radzieckiej (Latvijas padomju enciklopēdija) podane jest nazwisko Mārtiņš Reiters.) (ur. 24 kwietnia 1886Według kalendarza juliańskiego urodził się 12 kwietnia 1886 roku. w gminie Windawa, zm. 6 kwietnia 1950 w Moskwie) – radziecki wojskowy narodowości łotewskiej, generał pułkownik.
Życiorys Urodził się w Gmina Windawa. W 1906 roku wstąpił na ochotnika do armia rosyjskiej. W 1910 roku ukończył Irkucką Szkołę Wojskową.
W czasie I wojny światowej walczył na Froncie Zachodnim, będąc kolejno dowódcą kompanii, batalionu i oficerem do zleceń sztabu armii, osiągając stopień pułkownika. W lutym 1918 roku dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do marca 1919 roku. Po zwolnieniu z obozu wrócił do Rosji.
Po powrocie do Rosji wstąpił do Armii Czerwonej, wziął udział w wojnie domowej. Brał udział w walkach na Froncie Północnym, walcząc przeciwko oddziałom białogwardyjskim oraz oddziałom francusko-brytyjskim, które wylądowały w Murmańsku. Następnie wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej oraz w tłumieniu buntu w Kronsztadzie. W tym czasie był kolejno: adiutantem pułku, pomocnikiem dowódcy pułku i dowódcą pułku.
Po zakończeniu wojny domowej w 1921 roku został dowódcą brygady, pomocnikiem dowódcy 11 Dywizji Strzeleckiej. W latach 1924–1929 2 Przymorskiej i 30 Dywizji Strzeleckiej. W 1928 roku ukończył Kurs Uzupełniający Dowodzenia dla Wyższych Dowódców. Wziął udział w walkach w konflikcie radziecko-chińskim o kolej wschodniochińską w 1929 roku.
W grudniu 1929 roku skierowany do Rady Najwyższej Gospodarki Krajowej ZSRR, gdzie był zastępcą naczelnika Wydziału Przemysłu Obrony Przeciwlotniczej ZSRR.
W 1932 roku został dowódcą 73 Dywizji Strzeleckiej w Syberyjskim Okręgu Wojskowym. W listopadzie 1935 roku skierowany do pracy w Sztabie Generalnym ZSRR. W tym czasie studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego. W latach 1936–1939 szef oddziału w Wydziale Przygotowania Bojowego Armii Czerwonej.
Od stycznia 1940 roku pomocnik, a od czerwca zastępca dowódcy Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR w sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy ds. tyłów Frontu Centralnego i Briańskiego. W grudniu 1941 roku został ciężko rany w czasie kontrofensywy pod Jelcem. Po wyleczeniu rany został dowódcą Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, a w lutym 1942 roku pomocnikiem ds. formowania dowódcy Frontu Zachodniego.
W marcu 1942 roku został dowódcą 20 Armii, a we wrześniu 1942 roku został dowódcą Frontu Briańskiego. Po rozwiązaniu w marcu 1943 roku Frontu Briańskiego został dowódcą Frontu Rezerwowego, a następnie w czerwcu dowódcą Stepowego Okręgu Wojskowego, którego zadaniem było formowanie i szkolenie oddziałów odwodu Naczelnego Dowództwa Armii Czerwonej.
W lipcu 1943 roku został zastępcą dowódcy Frontu Woroneskiego, a od września dowódcą Południowouralskiego Okręgu Wojskowego, którym dowodził do 1946 roku.
W styczniu 1946 roku został komendantem Wyższego Strzelecko-Taktycznego Kursu Doskonalącego Dowódców „Wystrzał” im. Szaposznikowa, stanowisko to zajmował do śmierci.
Zmarł w Moskwie.
Awanse gen. lejtn. (1940) gen. płk (1943)
Odznaczenia Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie) Order Suworowa kl. I
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Absolwenci Irkuckiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Generałowie pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Dowódcy Frontu Briańskiego Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona bolszewicka) Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Radzieccy wojskowi narodowości łotewskiej