Sittas (grecki: Σίττας) – bizantyjski dowódca wojskowy w czasie rządów Justyniana. Sittas, Sitas lub Tzittas było najwyraźniej przezwiskiem; zapewne osobiste nazwa generała było Ursicius. Nieznana jest jego data narodzin, został zabity w walce natomiast około 538 roku. Nie wiadomo również zbyt wiele o jego pochodzeniu, historycy spekulują, że mógł być Gotem lub Trakiem, ale brakuje na to dowodówMartindale John R., Jones A.H.M., Morris John, The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641, Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge, 1992. W czasie wojny iberyjskiej Sittas dowodził wojskami bizantyjskimi w Armenii. Zwyciężył Persów między innymi w bitwie pod Satalą. Sittas był mężem Komito, starszej siostry cesarzowej Teodory, miał więc powiązania z dynastią panującą.
Życie Sittas pojawia się w źródłach jako doryphoros, czyli członek straży Justyniana I. Następnie awansowany zostaje na maigstra militium per Orientem. W 527 roku razem z Belizariuszem dokonuje inwazji na tereny Persarmenii, gdzie stacza kilka zwycięskich potyczek i bierze do niewoli wielu Ormian. Prawdopodobnie planował zająć cały teren marzbanatu, ale zostaje odparty przez dwóch wodzów ormiańskich: Aratiusza i Narsesa.
W 528 roku Sittas zostaje mianowany magistrem militium per Armeniam z zadaniem walki o resztę Armenii z Persami. Chcąc zyskać sobie poparcie nowych poddanych rekrutował do lokalnej administracji wielu Ormian. Udało mu się także zatrzymać najazdy Makronów, jednego z wojowniczych plemion kaukaskich. Po klęsce nawrócili się oni na chrześcijaństwo i przeszli na służbę bizantyjską. Udawało mu się także bronić bizantyjskiej Armenii przez najazdami Persów i plemion ormiańskich z Persarmenii.
W 530 roku Sittas awansuje na magistra militium praesentalis i tego samego roku razem z Doroteuszem zwyciężą Persów pod murami Teodozjopolis, zmuszając ich do wycofania się. Latem 530 roku Persowie powracają, tym razem omijają Teodozopolis i rozbijają obóz pod Satalą. Sittas wykorzystując podstęp pokonuje wojska Mir-Miroe i niemal całkowicie je rozbija. Po tej klęsce Persowie przestają być aktywni na froncie armeńskim a wielu wodzów z Persarmenii przechodzi na stronę Cesarstwa.
Po klęsce Belizariusza w bitwie pod Callinicum zastępuje go na stanowisku głównodowodzącego na terenie Mezopotamii. W tym samym roku umiera szach Kawad I a jego syn Chosrow I Anoszirwan, zagrożony przez opozycję wewnętrzną, zawiera z Bizancjum pokój na mocy którego sytuacja terytorialna wraca do stanu sprzed wojny, ale Cesarstwo musi zapłacić duży trybut w złocie.
Za swoje zasługi w 535 roku dostaje tytuł patrycjusza. Tego samego roku prowadzi kampanię przeciwko Bułgarom w Mezji, która kończy się jego zwycięstwem. W 536 roku zostaje podniesiony do rangi konsula. W 538 roku w Armenii dochodzi do buntu z powodu wysokich podatków. Sittas przybył na miejsce aby negocjować z buntownikami, ale porozumienia nie udało się osiągnąć. Stanął więc na czele wojsk bizantyjskich i ruszył przeciwko buntownikom. Zginął zabity przez wojska jednego z przywódców rebelii (Artabanesa lub Salomona).
Przypisy
Bibliografia Greatrex Geoffrey, Lieu Samuel N. C.,The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars, Routledge, 2002 Martindale John R., Jones A.H.M., Morris John, The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641, Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge, 1992 Prokopiusz z Cezarei, | Historia wojen księga I i II, tłumaczenie i edycja Henry Bronson
Kategoria:Bizantyńczycy