W 528 roku Sittas zostaje mianowany magistrem militium per Armeniam z zadaniem walki o resztę Armenii z Persami. Chcąc zyskać sobie poparcie nowych poddanych rekrutował do lokalnej administracji wielu Ormian. Udało mu się także zatrzymać najazdy Makronów, jednego z wojowniczych plemion kaukaskich. Po klęsce nawrócili się oni na chrześcijaństwo i przeszli na służbę bizantyjską. Udawało mu się także bronić bizantyjskiej Armenii przez najazdami Persów i plemion ormiańskich z Persarmenii.
W 530 roku Sittas awansuje na magistra militium praesentalis i tego samego roku razem z Doroteuszem zwyciężą Persów pod murami Teodozjopolis, zmuszając ich do wycofania się. Latem 530 roku Persowie powracają, tym razem omijają Teodozopolis i rozbijają obóz pod Satalą. Sittas wykorzystując podstęp pokonuje wojska Mir-Miroe i niemal całkowicie je rozbija. Po tej klęsce Persowie przestają być aktywni na froncie armeńskim a wielu wodzów z Persarmenii przechodzi na stronę Cesarstwa.
Po klęsce Belizariusza w bitwie pod Callinicum zastępuje go na stanowisku głównodowodzącego na terenie Mezopotamii. W tym samym roku umiera szach Kawad I a jego syn Chosrow I Anoszirwan, zagrożony przez opozycję wewnętrzną, zawiera z Bizancjum pokój na mocy którego sytuacja terytorialna wraca do stanu sprzed wojny, ale Cesarstwo musi zapłacić duży trybut w złocie.