Adam Ludwik Gubrynowicz vel Baron Adam Ludwig von Gubry-Gubrynowicz de Mengen (ur. 22 grudnia 1906 we Lwowie, zm. 25 lutego 2000 w Montrealu) – polski ziemianin, dyplomata, działacz społeczny.
Życiorys thumb|240px|Uczestnicy uroczystości poświęcenia kościoła Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Załużu 11 października 1931. Adam Gubrynowicz oznaczony m) Urodził się w 1906 w bogatej rodzinie księgarzy lwowskich. Był wnukiem Władysława, synem Bronisława i Heleny z Löwentalów (1884–1944). Miał siostrę Janinę Helenę Teklę (ur. 1910, po raz pierwszy zamężna z Michałem Kazimierzem Sobańskim, po drugim mężu Bednorz).
Ukończył prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie oraz London School of Economics. W 1929 roku podjął pracę w polskiej służbie zagranicznej. Był attaché honorowym poselstwa Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu, następnie do 1939 w tym samym charakterze w szwajcarskim BernieJan Meysztowicz, Czas przeszły dokonany: wspomnienia ze służby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w latach 1932–1939, Instytut Prasy i Wyd. „Novum”, 1989, s. 114. oraz ambasady RP w Rzymie. W latach 30. zbliżył się do sanacjiAndrzej Notkowski, Prasa w systemie propagandy rządowej w Polsce 1926–1939, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Oddział w Łodzi, 1987.. 25 lipca 1934 został sekretarzem zarządu Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Sanockiej (prezesem był Bolesław Skwarczyński)Edward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne, Środowisko kulturalne, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 616.. W tym czasie przekazał na rzecz utworzonego Muzeum Ziemi Sanockiej w Sanoku 70 polskich medali pamiątkowychEdward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne, Środowisko kulturalne, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 617.. Od 1928 do 1939 był kolatorem obu zagórskich świątyń: kościoła oraz cerkwi. W 1939 ufundował witraże dla kościoła w Starym Zagórzu. Przed 1939 został współwłaścicielem dziennika „Kurier Warszawski” i członkiem komisji rewizyjnej tegoż.
W okresie II wojny światowej przebywał kolejno we Francji, Jugosławii oraz na Węgrzech, gdzie pracował jako urzędnik i robotnik leśny.
Po powrocie do Polski od 1945 roku pełnił obowiązki, a następnie został Dyrektorem Protokołu Dyplomatycznego w komunistycznym Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej. Na polecenie ministra Wincentego Rzymowskiego opracował nowy ceremoniał dyplomatycznyElżbieta Woźnica, Paulina Zajda, Protokół dyplomatyczny. Analiza, 2009.. W Ministerstwie Spraw Zagranicznych był również odpowiedzialny za wydawanie paszportów i wizJan Żaryn, Kościół a władza w Polsce, 1945–1950, Wyd. DiG, 1997, s. 217 i 242..
W 1949 roku uciekł do Berna, skąd miał wysłać pismo rezygnacyjne do MSZ i zwrócić się do władz amerykańskich o udzielenie mu azylu politycznegoA. Kochański, Sprawy Zagraniczne w protokołach Biura Politycznego i Sekretariatu KC PZPR z roku 1949, w: Polski Przegląd Dyplomatyczny 2001, t. 1 nr 3(3), s. 265.„Nawrócony” Gubrynowicz, [w:] „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza”, Londyn 23 VIII 1949.. Początkowo mieszkał w Wielkiej Brytanii, następnie wyemigrował do Australii. W latach 50. pełnił w funkcję sekretarza Akcji Katolickiej (National Catholic Rural Movement) w MelbourneDr Stephen S. Taylor (ed.),Who is who in Austria 1959/1960, Intercontinental Book & Publishing Co. Ltd, 1961 s. 184..
Zmarł 25 lutego 2000 roku w Royal Victoria Hospital w Montrealu. Pogrzeb odbył się cztery dni później w miejscowej bazylice katedralnej Matki Bożej Królowej Świata.
Był autorem publikacji pt. Baronowie z Gubr Gubrynowicze de Mengen herbu własnego. Szkic genealogiczny z 1932.
31 marca 1932 poślubił w Wiedniu baronównę Fryderykę Henrietę Marię Gabrielę von Salis Samaden.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (19 lipca 1946) „za gorliwą i wydajną pracę”. Krzyż Komandorski Orderu Lwa Białego (Czechosłowacja, zezwolenie na przyjęcie i noszenie z 14 marca 1947)
Przypisy
Bibliografia Paweł Libera (red), Marcel Reich-Ranicki przed Centralna Komisją Kontroli Partyjnej (1950-1957), w: „Zeszyty Historyczne” 2009, nr 167, s. 182-283. Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Vol. 2, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1984. Brenda Niall, Life class: the education of a biographer, Melbourne University Press, 2007. Jerzy Tarnawski, Witraże w zagórskim kościele. Część pierwsza, Fundatorzy zagórskich witraży. Dokończenie z poprzedniego numeru w: Verbum – miesięcznik parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Zagórzu, nr 11(13) 2004 s. 7 oraz nr 1(14) 2005, s. 6.
Stanisław Tarnawski, Baronowa fantazja, w: „Tygodnik Sanocki” nr 49 z 1996.
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Kategoria:Absolwenci London School of Economics Kategoria:Dyplomaci II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani z Zagórzem Kategoria:Ludzie związani z Sanokiem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Lwa Białego Kategoria:Polonia w Australii Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Polscy uchodźcy na Węgrzech w latach 1939–1945 Kategoria:Polscy ziemianie (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych (Polska Ludowa) Kategoria:Zmarli w 2000