Jadwiga Barnimówna (ur. ?, zm. ?) – domniemana żona Jana I, margrabiego brandenburskiego, córka Barnima I Dobrego, księcia szczecińskiego i pomorskiego oraz MariannyE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 156-158..
Poglądy wokół małżeństwa Jadwigi Imię Jadwigi pojawiło się na kartach kroniki T. Kantzowa, której autor donosi o jej małżeństwie w 1242 z Janem I, margrabim brandenburskimJ.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 227.. Zaznaczał, że była córką Barnima I i że w posagu przyszły mąż miał otrzymać Nową Marchię i Marchię Wkrzańską. Pogląd ten zweryfikowany jedynie do daty zawarcia małżeństwa w 1244 (J. Micraelius) dominował we wczesnonowożytnej literaturze przedmiotu. Punktem wyjścia stanowić miał układ Barnima I z Janem I, który został zawarty w Landin (1250). Współczesna historiografia skłania się do tezy, że Marchia Wkrzańska nie była posagiem, lecz odstąpieniem jej przez Barnima I za dziedziczną ziemię wołogoską, która należała do synów Jana I z pierwszego małżeństwaE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 156..
XIX-wieczna literatura przyjmowała Jadwigę, jako drugą żonę Jana I po zmarłej w 1247 Zofii duńskiej i przed Jutą saską, z którą zawarł małżeństwo w 1255. Według J. Voigta do mariażu z Jadwigą doszło zapewne w 1250. Ta wkrótce miała bezpotomnie umrzeć. Badacz brał pod uwagę układ z Landin. G. Siegerist, mimo że układ ów był mocno podważany przez naukę skłaniał się do uznania Jadwigi. Podstawą miała być znaleziona patera, na której obok imienia Jana (Johannes) umieszczono starosłowiańskie imię Hesera, którą identyfikowano z Jadwigą. Datę zawarcia małżeństwa miała poświadczać arabska liczba 50 umieszczona na kielichu, którą badacz identyfikował z rokiem 1250. E. Rymar, genealog wskazuje natomiast, że sugestia G. Siegerista może być interesująca w zakresie ustalenia drugiej żony Jana I, lecz wcale nie musi być koniecznie wiązana z Jadwigą, z uwagi na imię HeseraE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 157..
Inny pogląd przedstawił R. Reiche, który powoływał się na dokument papieski z 21 stycznia 1256. Według niego do zawarcia małżeństwa doszło w latach 1255–1256 po uzyskaniu akceptacji na rozwód z Jutą saską. W dalszej części rozważań badacz łączył Jadwigę z Mechtyldą, która po śmierci męża w 1266 miała żyć na Pomorzu. E. Rymar odrzucił tę hipotezę, bo uważał Mechtyldę za trzecią żonę Barnima I – Matyldę askańską, z uwagi na występowanie jej imienia w późniejszych dokumentach z przełomu XIII/XIV wieku. Mimo wielu niejasności, w XX-wiecznej literaturze przedmiotu czasem przyjmuje się istnienie Jadwigi, jako drugiej żony Jana I. Poglądy te są natomiast odrzucane przez współczesną Kronikę książąt saskich, która poza znanymi dwoma żonami Jana I i jego dziewięciorgiem dzieci – nie ujmuje córki Barnima I w gronie małżonek margrabiegoE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 157-158..
Genealogia
Bogusław IIur. w okr. 1178–1184zm. 23 lub 24 I 1220 lub 1221 Mirosławaur. w okr. 1190–1195zm. p. przed 2 II 1237 Eryk X Knutssonur. ok. 1180zm. 10 IV 1216 Rycheza duńskaur. ?zm. ? Barnim I Dobryur. zap. ok. 1210zm. 13 lub 14 XI 1278 Mariannaur. 1215zm. 27 VI 1252
Jadwiga Barnimówna (ur. ?, zm. ?)
Przypisy
Bibliografia
Szymański J.W., Książęcy ród Gryfitów, Goleniów – Kielce 2006, .
Kategoria:Gryfici Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Nieznana data śmierci