thumb|Père et fils (Ojciec i syn, 1925) thumb|Les lutteurs (Zapaśnicy, 1942) René Iché (ur. 21 stycznia 1897 w Sallèles-d’Aude, zm. 23 grudnia 1954 w Paryżu) – francuski rzeźbiarz.
Życiorys W bardzo młodym wieku zaciągnął się do wojska i brał udział w bitwie pod Verdun. Po I wojnie światowej wznowił studia, uzyskując w 1921 roku dyplom prawniczy. Następnie studiował rzeźbę u Antoine'a Bourdelle i architekturę u Auguste’a Perret oraz estetykę pod kierunkiem Henriego Focillona. W 1949 roku założył związek rzeźbiarzy, którego został prezesem.
Twórczość Ichégo mieści się w kategorii sztuki przedstawiającej, figuratywnej, choć nie stosował się on do ścisłych reguł i ograniczeń akademizmu. Autor pomników w kamieniu oraz rzeźb figuralnych i popiersi portretowych w drewnie, terakocie, brązie, a także medali. W wielu pracach inspirację czerpał z wydarzeń II wojny światowej, podczas której był aktywnym bojownikiem ruchu oporu. Jego ciężki, choć dynamiczny styl jest charakterystyczny zwłaszcza dla rzeźb grupowych, w tym potężnych męskich aktów i różnych wersji Zapaśników. Iché znany jest również z posągu Joanny d’Arc w kościele w Boulogne-Billancourt i zewnętrznych fresków zdobiących Palais du Travail, des Sports et des Arts w Narbonie.
Regularnie wystawiał swoje prace w Paryżu – w Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnych i Salon des Tuileries. W 1931 roku miał indywidualne wystawy w paryskiej galerii Leopolda Zborowskiego. Na wystawie światowej w Paryżu wykonał fasadę pawilonu marynarki handlowej i foyer pałacu rzemiosła. W 1947 został zaproszony na Biennale w Wenecji. W 1953 otrzymał Grand Prix de Sculpture miasta Paryża.
Rzeźby Ichégo były prezentowane w najważniejszych galeriach i muzeach sztuki, w tym w Luwrze i Musée national Eugène Delacroix. Jego prace były wielokrotnie wystawiane w domach aukcyjnych, a uzyskane ceny wahały się od kilku do kilkudziesięciu tysięcy dolarów, w zależności od rozmiaru i rodzaju dzieła. W 2014 roku na aukcji w Artcurial uzyskano rekordową jak dotąd cenę za pracę Ichégo – USD za rzeźbę Les Lutteurs aux Jambes Coupees (1942).
Odznaczony Krzyżem Wojennym i Medalem Ruchu Oporu; Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja).
Prace dostępne w muzeach Opracowano na podstawie materiału źródłowego:.
Prace dostępne w przestrzeni publicznej
Opracowano na podstawie materiału źródłowego:. 1927: Monument aux morts pacifiste, pomnik 1914–1918 w Ouveillan 1932–1934: Tombe de Charloun Rieu, Paradou 1937: Exposition universelle de 1937 – Pavillons de la marine marchande, du languedoc, de l’artisanat; exposition d’art moderne, Paryż 1942: posąg Jeanne d’arc, kościół św. Teresy w Boulogne-Billancourt 1942–1946: Lutteurs à terre, marmur, Vanves 1942–1950: Orphée, Nogent-le-Rotrou 1947: Plaque à Germaine Tillion et Émilie Tillion, Saint-Maur-des-Fossés 1948: Monument à la Résistance, Carcassonne 1948: Monument aux Otages, Puiseaux 1949: Tombe de Max Jacob, Saint-Benoît-sur-Loire 1951–1953: Palais des Arts, Narbona pomniki w Narbonie
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona artysty Prace artysty w Invaluable
Kategoria:Francuscy rzeźbiarze Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Odznaczeni Medalem Ruchu Oporu Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (III Republika Francuska) Kategoria:Rzeźbiarze związani z Paryżem Kategoria:Ludzie związani z Carcassonne Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1954