Rozejm izraelsko-egipski – traktat rozejmowy o zawieszeniu broni podpisany przez Izrael i Egipt w dniu 24 lutego 1949 na greckiej wyspie Rodos. Zawarcie umowy oficjalnie kończyło działania wojenne I wojny izraelsko-arabska na froncie południowym i ustanawiało linię demarkacyjną pomiędzy wojskami izraelskimi i egipskimi.
Historia Przyjęta w dniu 29 listopada 1947 Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 decydowała o podziale Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Przywódcy społeczności arabskiej odrzucili plan podziału i rozpoczęli wojnę domową w Mandacie Palestyny (1947–1948). W maju 1948, w działania wojenne zaangażowały się sąsiednie państwa arabskie, rozpoczynając I wojnę izraelsko-arabską. Jesienią wojska izraelskie zyskały na tyle dużą przewagę, że przejęły inicjatywę i usunęły siły arabskie z Galilei i pustyni Negew. Kolejne działania wojenne doprowadziły do silnej międzynarodowej akcji politycznej i rozpoczęcia 12 stycznia 1949 tajnych rozmów izraelsko-egipskich na wyspie Rodos.
We wszystkich rozmowach uczestniczył Mediator Narodów Zjednoczonych w Palestynie, Ralph Bunche. Szefem izraelskiej delegacji był dyrektor generalny w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, dr Walter Etan. Towarzyszyli mu Reuwen Sziloah i Elijjahu Sason oraz radca prawny. W skład personelu wojskowego delegacji weszli: gen. Jigael Jadin, oraz dwaj oficerowie wywiadu – majorowie Arje Simon i Jehoszafat Harkabi. W rozmowach wzięlu udział także gen. Dawid Sze’alti’el i gen. Icchak Rabin. Szefem egipskiej delegacji był płk. Mohammed Seif al-Din, któremu towarzyszyło dwóch pułkowników i dwóch wysokich oficerów wywiadu, radca prawny i dwóch konsultantów politycznych.
Egipcjanie od samego początku rozmów postawili bardzo ciężkie warunki, żądając na podstawie Rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 61 wycofania izraelskich wojsk na pozycje sprzed 14 października 1948. Konsekwencją tych żądań byłoby wycofanie Izraelczyków na linię al-Majdal-Hebron, i oddanie Egipcjanom Beer Szewy z całą pustynią Negew. Izrael zajął stanowisko, że wojska egipskie powinny wycofać się poza linię dawnej granicy międzynarodowej pomiędzy Egiptem a Mandatem Palestyny. Aby zachęcić drugą stronę do ustępstw, Izrael zgodził się na uwolnienie okrążonej w rejonie Al-Faludża egipskiej 4 Brygady (4 tys. żołnierzy). Nie widząc jednak żadnych postępów w rozmowach, delegacja izraelska wycofała się z wcześniejszej zgody i pod koniec miesiąca rozmowy utknęły w martwym punkcie.
Impas w rozmowach zakończył się wraz z zabójstwem przywódcy Bractwa Muzułmańskiego, Hassana al-Banna. Został on zastrzelony 12 lutego 1949 w Kairze przez egipskich agentów rządowych. Dzięki temu egipski rząd uzyskał większą swobodę w prowadzeniu negocjacji. Aby przełamać impas, Stany Zjednoczone wystosowały stosowny apel do obu delegacji państwowych. W dniu 24 lutego 1949 nastąpiło podpisanie rozejmu izraelsko-egipskiego. Szef rządu
Tekst umowy thumb|240px|Podpisanie porozumienie, 24 lutego 1949 thumb|240px| thumb|240px|Mapa Strefy Zdemilitaryzowanej Auja Preambuła
Strony niniejszej Umowy, w odpowiedzi na Rezolucję Rady Bezpieczeństwa z dnia 16 listopada 1948 wzywającą ich, jako kolejny środek zgodnie z Artykułem 40 Karty Narodów Zjednoczonych w celu ułatwienia przejścia od obecnego rozejmu do trwałego pokoju w Palestynie, wynegocjowały Rozejm; podjęły decyzję o rozpoczęciu negocjacji pod Przewodnictwem Narodów Zjednoczonych koncentrując się nad wdrożeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ z 4 i 16 listopada 1948; i po wyznaczeniu przedstawicieli uprawnionych do negocjacji i zawarcia Porozumienia o Rozejmie;
Prawomocni przedstawiciele, posiadający władzę powierzoną im przez swoje Rządy, zgodzili się na następujące postanowienia:
Artykuł I
W celu wspierania powrotu do trwałego pokoju w Palestynie i uznania znaczenia wzajemnych zapewnień dotyczących przyszłych operacji wojskowych Stron, następujące zatwierdzone zasady będą w pełni przestrzegane przez obie Strony podczas Rozejmu: Nakaz Rady Bezpieczeństwa aby unikać siły militarnej przy rozwiązywaniu kwestii Palestyny będzie odtąd skrupulatnie przestrzegany przez obie Strony. Strony zobowiązują się nie podejmować żadnych planowanych agresywnych działań przez lądowe siły zbrojne, morskie lub powietrzne, które zagrażałyby ludziom lub innym siłom zbrojnym; przy założeniu, że użycie terminu „planowanych” w tym kontekście nie odnosi się do normalnego planowania sztabowego jako ogólnej praktyki organizacji wojskowych. W pełni będzie przestrzegano prawo do bezpieczeństwa i wolności od strachu przed atakiem innych sił zbrojnych każdej ze Stron. Ustanowienie zawieszenia broni między siłami zbrojnymi obu Stron jest uznane jako niezbędny krok w kierunku zakończenia konfliktu zbrojnego i przywrócenia pokoju w Palestynie.
Artykuł II
Na podstawie powyższych zasad i rezolucji Rady Bezpieczeństwa z 4 i 16 listopada 1948, niniejszym zostaje ogłoszony generalny rozejm między lądowymi, morskimi i powietrznymi siłami zbrojnymi obu Stron. Wszystkie elementy lądowych, morskich lub powietrznych sił zbrojnych lub sił paramilitarnych jednej ze Stron, włączając w to siły nieregularne, są zobowiązane do nie podejmowania jakichkolwiek wrogich działań przeciwko siłom zbrojnym lub siłom paramilitarnym drugiej Strony, lub wobec ludności cywilnej będącej na terytorium pod kontrolę tej Strony; są zobowiązane do nieprzekraczania jakichkolwiek punktów Linii Demarkacyjnej Rozejmu określonej w Artykule IV niniejszej Umowy, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w Artykule III niniejszej Umowy; i nie mogą naruszać międzynarodowych granic; lub naruszać przestrzeń powietrzną drugiej Strony lub wkraczać na wody w odległości trzech mil od linii brzegowej drugiej Strony.
Artykuł III
Zgodnie z Rezolucją Rady Bezpieczeństwa z dnia 4 listopada 1948, a w celu wprowadzenia w życie Rezolucji Rady Bezpieczeństwa z 16 listopada 1948, Egipskie Siły Zbrojne zostaną wycofane z obszaru Al-Faludża. Wycofanie rozpocznie się następnego dnia po podpisaniu niniejszej Umowy, o godzinie 05:00 GMT, i będzie poza granicę egipsko-palestyńską. Wycofanie odbędzie się pod nadzorem Narodów Zjednoczonych i zgodnie z Planem Wycofania określonym w Aneksie I do niniejszej Umowy.
Artykuł IV
Ze szczególnym uwzględnieniem realizacji rezolucji Rady Bezpieczeństwa z 4 i 16 listopada 1948, następujące zasady i cele są potwierdzone: Zostaje uznana zasada Rady Bezpieczeństwa, że podczas rozejmu nie mogą być odniesione żadne korzyści militarne lub polityczne. Uznaje się również, że podstawowe cele i duch Rozejmu nie będą służyć do przywrócenia wcześniej zajmowanych pozycji wojskowych, zmieniania obecnie zajmowanych na inne niż wyraźnie przewidziane w niniejszej Umowie, lub przemieszczania sił zbrojnych obu stron poza pozycje zajmowane w czasie podpisania niniejszej Umowy. Uznaje się prawa, roszczenia lub interesy o charakterze nie-militarnym na obszarze Palestyny objętym niniejszą Umową, które każda ze Stron może dochodzić; a także te nie włączone w negocjacje o Rozejmie, według uznania Stron, będą później ustalone. Należy podkreślić, że nie jest celem niniejszej Umowy ustanowienie wzmocnienia lub osłabienia lub pozbawienia w jakikolwiek sposób, jakiś terytoriów, pozbawienie wolności lub innych praw, roszczeń lub interesów, które może dochodzić każda ze Stron w obszarze Palestyny lub którejkolwiek jej części lub miejscu obowiązywania niniejszej Umowy, jeśli twierdzi, że posiada prawa, roszczenia lub interesy wynikające z rezolucji Rady Bezpieczeństwa, w tym rezolucji z 4 listopada 1948 i Memorandum z 13 listopada 1948 w celu ich wykonania. Postanowienia niniejszej Umowy są podyktowane wyłącznie względami wojskowymi i obowiązują jedynie w okresie Rozejmu.
Artykuł V
Linie określone w Artykule VI niniejszej Umowy wyznacza się jako Linię Demarkacyjną Rozejmu, zgodnie z celem i zamiarem rezolucji Rady Bezpieczeństwa z 4 i 16 listopada 1948. Linię Demarkacyjną Rozejmu nie należy interpretować w jakimkolwiek sensie jako granicę państwową lub terytorialną, jest wyznaczona bez uszczerbku praw, roszczeń i pozycji którejkolwiek ze Stron Rozejmu w odniesieniu do ostatecznego rozwiązania kwestii Palestyny. Podstawowym celem Linii Demarkacyjnej Rozejmu jest wyznaczenie linii, za które nie mogą przesunąć się siły zbrojne poszczególnych Stron, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w Artykule III niniejszej Umowy. Regulaminy sił zbrojnych Stron, które zakazują cywilom przekraczania linii walk lub wkraczania na obszar pomiędzy liniami, pozostają w mocy po podpisaniu niniejszej Umowy, w odniesieniu do Linii Demarkacyjnej Rozejmu określonej w Artykule VI.
Artykuł VI
W obszarze Gaza-Rafah Linia Demarkacyjna Rozejmu jest określona w punkcie 2.B Memorandum z 13 listopada 1948 w sprawie wprowadzenia w życie rezolucji Rady Bezpieczeństwa z 4 listopada 1948, czyli linia od wybrzeża u ujścia Wadi Hasi w kierunku wschodnim przez Dajr Sunajd, przez Autostradę Gaza-al Majdal do punktu oddalonego o 3 km na wschód od Autostrady, potem w kierunku południowym do Autostrady Gaza-al Majdal, i dalej do granicy egipskiej. W ramach tej linii egipskie siły nie mają obecnie żadnych pozycji, włącznie z Bajt Hanun i jej okolicą, z której izraelskie siły wycofają się na północ od Linii Demarkacyjnej Rozejmu, oraz z wszystkich innych pozycji położonych wzdłuż linii wymienionej w paragrafie 1, siły izraelskie powinny być ewakuowane jak określono to w paragrafie 3. Izraelskie placówki zostaną ograniczone do siły plutonu, i mogą być utrzymane w tym obszarze w następujących punktach: Dajr Sunajd, po północnej stronie Wadi (MR 10751090); 700 SW Sa’ad (MR 10500982); Kopalnie Siarki (MR 09870924); Tall-Jamma (MR 09720887); and KH AL Ma’in (MR 09320821). Izraelska placówka utrzymywana na Cmentarzu (MR 08160723) będzie ewakuowana w dzień po podpisania niniejszej Umowy. Izraelski posterunek na Wzgórzu 79 (MR 10451017) będzie ewakuowany nie później niż cztery tygodnie po podpisaniu niniejszej Umowy. Po ewakuacji powyższych placówek, nowe izraelskie placówki mogą być ustanowione w MR 08360700, oraz w punkcie na wschód od Wzgórza 79 na wschód od Linii Demarkacyjnej Rozejmu. W obszarze Betlejem-Hebron, gdzie pozycje utrzymują egipskie siły, postanowienia niniejszej Umowy stosują się do sił obu Stron w każdej z tych miejscowości, zaakceptują Linię Demarkacyjną Rozejmu i wzajemne porozumienia dotyczące wycofania i redukcji sił, które mogą być przyjęte przez Strony w czasie obowiązywania Umowy Rozejmu, w zależności od woli Stron.
Artykuł VII
Strony niniejszej Umowy uznają, że w niektórych sektorach na całej powierzchni obszaru przebywają siły trzeciej strony nie objętej niniejszą Umową, co sprawie, że nie można stosować wszystkich postanowień Umowy w tych sektorach. Z tego powodu, do czasu zawarcia Umowy Rozejmu z tą trzecią stroną, postanowienia niniejszej Umowy dotyczące wzajemnej redukcji i wycofania sił stosują się tylko do frontu zachodniego, a nie do frontu wschodniego. Obszary wchodzące we fronty zachodni i wschodni zostały określone przez Szefa Sztabu Organizacji Nadzorującej Rozejm Narodów Zjednoczonych, na podstawie rozmieszczenia sił i ostatnich działań wojskowych lub przyszłych możliwości tych terenów. Definicje forntu zachodniego i wschodniego są określone w Aneksie II niniejszej Umowy. W obszarze zachodniego frontu pozostającego pod egipską kontrolą, mogą być utrzymane jedynie egipskie siły obronne. Wszystkie inne egipskie siły wycofają się z tego obszaru do punktu lub punktów położonych na wschód od el-Arisz-Abu Ageila. W obszarze zachodniego frontu pozostającego pod izraelską kontrolą, mogą być utrzymane jedynie izraelskie siły obronne, które są rozlokowane w osiedlach, które mogą być utrzymane. Wszystkie inne izraelskie siły wycofają się z tego obszaru do punktu lub punktów położonych na północ od linii wyznaczonej przez paragraf 2.A Memorandum z 13 listopada 1948 w sprawie wprowadzenia w życie rezolucji Rady Bezpieczeństwa z 4 listopada 1948.