Ulica Wroniecka – ulica w Poznaniu na Starym Mieście, na osiedlu samorządowym Stare Miasto biegnąca od Starego Rynku w kierunku północnym.

Nazwa W średniowieczu nosiła nazwę Wroniecka, do 1919: Wronkerstrasse, 1919-1939: Wroniecka, 1939-1945: Schinkelstrasse, od 1945: Wroniecka. W ciągu ulicy zlokalizowana była brama stanowiąca element murów miejskich.

Historia i obiekty Od daty lokacji miasta w 1253 ulica prowadziła z Rynku na północ, ku Bramie Wronieckiej (zburzonej przez PrusakówWłodzimierz Łęcki, Poznań. Przewodnik, Zysk i S-ka, Poznań, 2010, s. 126-127, ) i dalej do m.in. Wronek oraz do Szczecina. W średniowieczu mieszkali tu głównie rzeźnicy i piwowarzy, czerpiący wodę z pobliskiej (obecnie skanalizowanej) Bogdanki. Obecna zabudowa w dużym stopniu pochodzi z XIX wieku, jak również z odbudowy po II wojnie światowej (teren ten mocno ucierpiał w czasie bitwy o Poznań w 1945, straty w zabudowie dochodziły do 90%).

W przeszłości (przed 1939) przy ulicy znajdowały się m.in.: składnica licytacyjna Brunona Trzeciaka (za Pałacem Mielżyńskich), kawiarnia Jana Geislera, właściciela pobliskiej ujeżdżalni Geislera (pierwszy taki lokal w PoznaniuZbigniew Zakrzewski, Ulicami mojego Poznania. Część 2, Kwartet, Poznań, 2006, s. 72-77, z ogrodem, bilardem i kręglami), Zakłady Elektro-Mechaniczne K. Kaczmarek i J. Fleih (nr 4), skład komisowy Towarzystwa Akcyjnego "Zawiercie" Bronisława Gliksmana (nr 4), Poznańska Fabryka Bielizny Jana Ebertowskiego (nr 6/8), piekarnia reemigranta z Westfalii, Wacława Jankowiaka (nr 10), który wprowadził na rynek poznański chleb razowy, restauracja i sala posiedzeń Franciszka Tomczyka (nr 13), przedstawicielstwo fabryki "Richard Heike" (Walentego Grządzielskiego pod nr 16).

Synami piekarza Wacława Jankowiaka, którzy zamieszkiwali przy ulicy byli profesorowie poznańskich szkół wyższych: Józef Jankowski (balneolog), Adam Jankowski (higienista) oraz Ludwik Jankowski (ekonomista).

Obecnie pod numerem 14 funkcjonuje Muzeum i Pracownia Józefa Ignacego Kraszewskiego, a także Ośrodek Dokumentacji Wielkopolskiego Środowiska Literackiego. Kamienica ta wzniesiona została w XVIII wieku na murach gotyckich piwnic.

W północnej części ulicy stoi Hotel Puro (budynek otrzymał Nagrodę Jana Baptysty Quadro w 2014).

Zabytki W rejestrze zabytków znajdują się następujące budynki:

zespół domu nr 2-3: dom od frontu zbudowany około 1756, przebudowany w 1864, odbudowany w 1957, dom od frontu zbudowany około 1796, przebudowany w latach 1873–1877, 1881, 1905, odbudowany w 1957, dom od frontu zbudowany około 1766, przebudowany w 1874, odbudowany w 1957, dom nr 5: zbudowany w XV wieku, ponownie w 1736, rozbudowany w latach 1784-1785, przebudowany w latach 1873-1876 i 1907, odbudowany w 1946, zespół domu nr 6-8: dom od frontu zbudowany około 1786, przebudowany w latach 1879-1882, odbudowany w 1957, dom od frontu zbudowany około 1804, przebudowany w 1879, odbudowany w 1957, dom od frontu zbudowany około 1766, przebudowany w 1879, odbudowany w 1957, dom nr 10 zbudowany w 1874, dom nr 13: zbudowany w XV wieku, przebudowany w latach 1805, 1879, 1905 i 1929, dom nr 14: zbudowany w XV wieku, przebudowany w latach 1803 i 1883, dom nr 15: zbudowany w XVI wieku, rozbudowany w latach 1794-1795, przebudowany w latach 1856 i 1876, zespół domu nr 16: dom od frontu zbudowany w XV wieku, rozbudowany około 1790, przebudowany w 1845, oficyna z 1908, dom nr 17-17a: zbudowany w XVI wieku, rozbudowany w 1766, przebudowany w latach 1872, odbudowany w 1950, dom nr 18: zbudowany około 1804, przebudowany w latach 1867-1868, rozbudowany około 1900, dom nr 19: zbudowany w XVI wieku, przebudowany w latach 1796 i 1875, odbudowany w latach 1968-1969, dom nr 20: zbudowany w XV wieku, przebudowany w latach 1796 i 1875, odbudowany w latach 1968-1969, dom nr 21: zbudowany w XV wieku, przebudowany w XVIII wieku i 1881, odbudowany w 1956, dom nr 22: zbudowany w XV wieku, przebudowany w XIX wieku i 1875, odbudowany w 1956, dom nr 23: zbudowany w XV wieku, przebudowany w latach 1776 i 1888, dom nr 24: zbudowany w XV wieku, przebudowany w latach 1805, 1879, 1905 i 1929, zespół domu nr 24: dom od frontu zbudowany w pierwszej połowie XV wieku, rozbudowany około 1775, przebudowany w 1835, oficyna lewa z pierwszej połowy XIX wieku, oficyna prawa z pierwszej połowy XIX wiekupraca zbiorowa, ''Poznań. Spis zabytków architektury'', Urząd Miasta Poznania, Poznań, 2004, s. 242, ISBN 83-89525--07-0.

Transport Ulicą przebiegała linia tramwajowa w kierunku Tamy Garbarskiej. W 1993 roku przy ul. Wronieckiej powstał pierwszy w Polsce kontrapas dla rowerówf.

Zobacz też Brama Wroniecka w Poznaniu ulica Wolnica w Poznaniu (dawniej Plac Wroniecki)

Bibliografia Zygmunt Zaleski, Nazwy ulic w Poznaniu, Magistrat Stołeczny Miasta Poznania, 1926 Zbigniew Zakrzewski, Nazwy osobowe i historyczne ulic Poznania, Wydawnictwo Poznańskie, 1971 Poznań plus 4 - plan miasta 1:20.000, wyd. Demart, Warszawa, 2006,

Przypisy

Wroniecka Kategoria:Stare Miasto (Poznań)