Mennica we Wrocławiu – wytwórnia monet we Wrocławiu, która zakończyła działalność w XIX wieku.
Historia Czasy piastowskie Mennica we Wrocławiu zaistniała ok. połowy XI wieku. Bolesław II Szczodry bił tu denary z napisem BOLIZLAUS DUX na awersie, zaś na rewersie głową Jana Chrzciciela, patrona katedry i napisem SCS JOHANNIS ( – Święty Jan). Nie jest znana lokalizacji tamtej mennicy. Dawne przekonania o biciu monety we Wrocławiu przez Chrobrego zostały obalone przez Stanisława Suchodolskiego.
W okresie rozbicia dzielnicowego (XII–XIV wiek) we Wrocławiu swoje monety bili: Bolesław I Wysoki Henryk I Brodaty Henryk II Pobożny Henryk VI Dobry
W owym czasie bito: duże brakteaty (pierwsza połowa XIII wieku), które wyróżniały się większą zawartością srebra kwartnik śląski (przełom XIII i XIV wieku) – pierwsza „grubsza” moneta w Europie Środkowej. Zakończenie emisji kwartników wiązało się z przejściem księstwa pod panowanie czeskie w 1335 roku, halerz wrocławski (lata 60. XIV wieku) – odmiana denara. Monety nosiły godło miasta lub inicjały (V,W)
W 1360 cesarz Karol IV przyznał miastu prawo bicia złotych monet, a rok później srebrnych halerzy.
W obrębie murów istniały dwa zakłady mennicze, dawny książęcy – założony w 1318 przez Henryka VI przy ulicy Piaskowej – i zarządzany między 1360 a 1662 przez radę miejską, oraz drugi przy obecnej ulicy Menniczej istniejący do 1500 roku.
W królestwie czeskim Od XVI wieku Mennica Wrocławska emitowała między innymi: dukaty od 1517 do 1559, guldeny, talary, białe grosze śląskie, monety stanów śląskich, monety stanów ewangelickich.
Do 1531 roku na wrocławskich dukatach na awersie znajdował się zwrócony w lewo czeski lew otoczony napisem ·MO·AVR·VRATISLAV· ( – złota moneta wrocławska) z rokiem emisji. W górnej części znajdowała się tarcza z ozdobną literą W. Na rewersie widniała postać Wacława, patrona Czech w zbroi płytowej z proporcem (na proporcu orzeł śląski ze zgorzelcem), mieczem i tarczą z wizerunkiem głowy Jana EwangelistyTym samym na monecie znajdują się zdekomponowane 4 z 5 pól herbu Wrocławia (w kolejności herbowej): lew czeski, orzeł śląski, głowa Jana Ewangelisty i litera W. Brakuje jedynie wizerunku Jana Chrzciciela. w otoce napisu: ·S·WENCES·LAVS·D·B ( — święty Wacław książę Czech).
Na awersie jedynej emisji wrocławskiego goldguldenaOkreślenie to – „goldgulden” – jest tautologią, bowiem już sama nazwa gulden oznacza złotą monetę, jest jednak stosowane w literaturze przedmiotu dla guldenów tego okresu funkcjonujących obok bitych w srebrze guldinerów, monet o równowartości guldena. wybitego w 1531 roku znajduje się tarcza herbowa miasta w napisie ·MO·AVR·VRATISLAVIEN·1531·. Na rewersie półpostać Jana Chrzciciela z barankiem na ręku oraz napis S·BAPTISTA·IOHANNIS· ( – Święty Jan Chrzciciel). Zachowały się jedynie 3–4 egzemplarze, z których jeden jest w posiadaniu Muzeum Narodowego w Warszawie.
Po 1531 mennica wciąż biła dukaty jednak zmieniając wzorzec awersu na zapoczątkowany emisją guldena, gdzie lew czeski ustąpił miejsca pełnemu herbowi miejskiemu.
W 1662 roku mennica została wykupiona przez cesarza Leopolda I.
Okres pruski W 1741 Fryderyk II Wielki, król Prus, zdobył większość Śląska oraz Wrocław. Od tego czasu mennica pracowała na potrzeby królestwa.
Wybijano wówczas: monety dla księstwa oleśnickiego monety Wielkiego Księstwa Poznańskiego
Mennica we Wrocławiu zakończyła swoją działalność w 1848 roku.
Zobacz też ulica Mennicza we Wrocławiu Mennica
Uwagi
Przypisy
Bibliografia W. Długoborski, J. Gierowski, K. Maleczyński: Dzieje Wrocławia do roku 1807, Warszawa 1958 Beata Maciejewska: Dzieje miasta Wrocław, Wrocław 2002
Kategoria:Mennice śląskie Kategoria:Historia Wrocławia