Mennica we Wrocławiu – wytwórnia monet we Wrocławiu, która zakończyła działalność w XIX wieku.
Historia Czasy piastowskie Mennica we Wrocławiu zaistniała ok. połowy XI wieku. Bolesław II Szczodry bił tu denary z napisem BOLIZLAUS DUX na awersie, zaś na rewersie głową Jana Chrzciciela, patrona katedry i napisem SCS JOHANNIS ( – Święty Jan). Nie jest znana lokalizacji tamtej mennicy. Dawne przekonania o biciu monety we Wrocławiu przez Chrobrego zostały obalone przez Stanisława Suchodolskiego.
W okresie rozbicia dzielnicowego (XII–XIV wiek) we Wrocławiu swoje monety bili: Bolesław I Wysoki Henryk I Brodaty Henryk II Pobożny Henryk VI Dobry
W owym czasie bito: duże brakteaty (pierwsza połowa XIII wieku), które wyróżniały się większą zawartością srebra kwartnik śląski (przełom XIII i XIV wieku) – pierwsza „grubsza” moneta w Europie Środkowej. Zakończenie emisji kwartników wiązało się z przejściem księstwa pod panowanie czeskie w 1335 roku, halerz wrocławski (lata 60. XIV wieku) – odmiana denara. Monety nosiły godło miasta lub inicjały (V,W)
W 1360 cesarz Karol IV przyznał miastu prawo bicia złotych monet, a rok później srebrnych halerzy.